تراکتور ۱۲ امتیازی؛ تیم نکونام زیبا نیست اما بیرحم است / چه کسی میتواند صدرنشین را متوقف کند؟
تراکتور لیگ بیستوششم را با آماری آغاز کرده که جایی برای تفسیر باقی نمیگذارد؛ ۴ بازی، ۴ پیروزی، ۱۲ امتیاز، ۷ گل زده و صفر گل خورده. تیم تبریزی پیکان را شکست داده، از نقشجهان با سه امتیاز مقابل سپاهان برگشته، پرسپولیس را در دقیقه ۹۰ زمینگیر کرده و در یزد هم چادرملو را کنار زده است. این بهترین شروع تراکتور در تاریخ حضورش در لیگ برتر است و صدرنشینیاش در پایان هفته چهارم نیز دستکم تا آغاز هفته پنجم قابل تهدید نیست. با این حال یک پرسش مهم باقی میماند: آیا این تیم واقعاً محصول تفکرات جواد نکونام است یا سرمربی جدید فعلاً از ثبات، کیفیت و شاکلهای استفاده میکند که پیش از ورود او ساخته شده بود؟
۱۹:۵۸ - ۰۷ شهريور ۱۴۰۵
وانانیوز|
تراکتور از همین چهار هفته اول یک پیام واضح برای سایر مدعیان فرستاده است: اگر استقلال، پرسپولیس یا سپاهان میخواهند قهرمان شوند، نباید برنامه خود را بر مبنای لغزشهای متعدد تیم تبریزی تنظیم کنند.
فعلاً تراکتور تقریباً هیچ چیز مجانی به رقبا نداده است.
چهار مسابقه، چهار کلینشیت و صددرصد امتیازات ممکن؛ آماری که حتی اگر کیفیت بازی تیم در همه دقایق درخشان نبوده باشد، برای یک مدعی قهرمانی بسیار مهمتر از نمایشهای پرزرقوبرق بدون نتیجه است.
۷ گل زده، صفر گل خورده؛ شروعی که در تاریخ تراکتور سابقه نداشت
فصل برای تراکتور با پیروزی ۲ بر صفر مقابل پیکان آغاز شد. شهریار مغانلو در نخستین مسابقه رسمی خود برای تیم جدیدش هر دو گل را به ثمر رساند و شروع خوبی برای سرخپوشان ساخت.
هفته دوم، آزمون بسیار جدیتری در انتظار تراکتور بود.
سپاهان در ورزشگاه نقشجهان میزبان بود و مسابقه تا دقیقه ۸۳ بدون گل ادامه داشت، اما امیرحسین حسینزاده در ۱۰ دقیقه پایانی دو بار دروازه حریف را باز کرد تا تراکتور از یکی از دشوارترین زمینهای لیگ با برد ۲ بر صفر بیرون بیاید.
بعد نوبت پرسپولیس رسید.
بازی بدون تماشاگر تبریز تا دقیقه ۹۰ مساوی بود که تومیسلاو اشترکالی، مهاجم تعویضی تراکتور، گل برتری را به ثمر رساند و تیم نکونام سومین برد متوالیاش را ثبت کرد.
و در هفته چهارم نیز چادرملو در یزد با نتیجه ۲ بر صفر شکست خورد؛ امیرحسین حسینزاده از روی نقطه پنالتی و اشترکالی در وقتهای تلفشده گلزنی کردند.
حاصل این چهار بازی:
تراکتور ۷ - حریفان صفر.
شاید مهمتر از بردها، شیوه بردن تراکتور باشد
سه برد اخیر تراکتور یک ویژگی مشترک دارند: صبر.
سپاهان تا دقیقه ۸۳ مقاومت کرد.
پرسپولیس تا دقیقه ۹۰ مساوی را حفظ کرده بود.
مقابل چادرملو نیز نیمه نخست بدون گل تمام شد.
تراکتور در هیچکدام از این مسابقات لزوماً حریف را از دقیقه اول زیر فشار ممتد قرار نداده، اما توانسته مسابقه را باز نگه دارد و در لحظه مناسب ضربه بزند.
این دقیقاً همان ویژگیای است که تیمهای قهرمان به آن نیاز دارند.
قهرمان لیگ قرار نیست هر هفته سه یا چهار گل بزند. تعداد زیادی از مسابقات فصل در شبهایی برگزار میشوند که تیم خوب بازی نمیکند، مهاجمان موقعیت از دست میدهند و حریف با تراکم بالا دفاع میکند. قهرمان واقعی تیمی است که از همین مسابقات نیز سه امتیاز بیرون بکشد.
تراکتور فعلاً این کار را انجام میدهد.
یک نکته مهم؛ بردهای تراکتور کاملاً بدون کمک شرایط بازی هم نبودهاند
برای تحلیل منصفانه این شروع باید یک نکته دیگر را هم دید.
در هفته اول، پیکان از پایان نیمه نخست ۱۰ نفره شد و تراکتور بخش مهمی از نیمه دوم را با یک بازیکن بیشتر بازی کرد.
مقابل چادرملو نیز میزبان از دقیقه ۶۰ با اخراج میرحسین کلباسی ۱۰ نفره شد و در دقیقه ۹۰ یک بازیکن دیگرش را هم از دست داد.
این موضوع ارزش چهار برد تراکتور را از بین نمیبرد، اما نشان میدهد برای سنجش قدرت واقعی تیم باید منتظر نمونههای بیشتری ماند.
در مقابل، برد خارج از خانه مقابل سپاهان و شکست دادن پرسپولیس حتی با گل دقیقه ۹۰، دو آزمون جدی هستند که نمیتوان آنها را فقط با شرایط جانبی توضیح داد.
سهم نکونام چقدر است؟
اینجا باید کمی از هیجان نتایج فاصله گرفت.
جواد نکونام ۱۸ مرداد رسماً سرمربی تراکتور شد؛ فقط پنج روز قبل از نخستین مسابقه لیگ. او جانشین محمد ربیعی شد، مربیای که بخش مهمی از پیشفصل، اردوها و آمادهسازی تراکتور زیر نظرش انجام شده بود.
پس غیرواقعی است اگر تصور کنیم نکونام در پنج روز یک تیم کاملاً جدید ساخته است.
خود باشگاه نیز پیش از آمدن او شاکله اصلی تیم فصل قبل را حفظ کرده و چند بازیکن باکیفیت مانند شهریار مغانلو و محمد دانشگر را به ترکیب اضافه کرده بود. گزارشهای پیشفصل به صراحت از «حفظ شاکله اصلی» و تقویت فاز هجومی تراکتور خبر میدادند.
بنابراین بخشی از این چهار برد حاصل سرمایهای است که نکونام تحویل گرفته است:
علیرضا بیرانوند، شجاع خلیلزاده، دانیال اسماعیلیفر، امیرحسین حسینزاده و دیگر مهرههای باتجربه؛ در کنار خریدهایی مثل مغانلو و دانشگر.
اما این به معنی بیاثر بودن نکونام هم نیست.
اثر انگشت نکونام دقیقاً کجاست؟
اگر قرار باشد یک ویژگی را به سبک همیشگی نکونام نسبت دهیم، آن ویژگی اولویت دادن به امنیت مسابقه است.
تیمهای او معمولاً ترجیح میدهند ابتدا ساختار دفاعی خود را حفظ کنند، فضای انتقال به حریف ندهند و بعد از اشتباه یا خستگی حریف ضربه بزنند.
چهار کلینشیت متوالی دقیقاً با همین فلسفه هماهنگ است.
تراکتور الزاماً فوتبال پرریسکی ارائه نمیکند. مدافعان کناری همیشه همزمان جلو نمیروند، فاصله خطوط تا حد زیادی حفظ میشود و تیم وقتی بازی مساوی است، برای گل زدن خودش را به شکل بیمحابا باز نمیکند.
در مقابل سپاهان، همین صبر تا دقیقه ۸۳ ادامه داشت.
برابر پرسپولیس حتی تا دقیقه ۹۰.
این همان جایی است که سهم نکونام را میتوان جدیتر گرفت: تیم فعلی بیش از آنکه دنبال پیروزی سریع باشد، دنبال کنترل ریسک تا زمان رسیدن لحظه مناسب است.
بیرانوند؛ شاید مهمترین ستون این تراکتور
چهار بازی بدون گل خورده بدون یک دروازهبان مطمئن تقریباً غیرممکن است.
علیرضا بیرانوند در هر چهار مسابقه دروازه تراکتور را بسته نگه داشته و تیم تبریزی در کنار استقلال یکی از دو تیمی بوده که تا پایان هفته چهارم هنوز گل نخوردهاند.
بیرانوند فقط با مهار توپ اثرگذار نیست؛ تجربه و مدیریت خط دفاعی او در چنین ساختاری اهمیت دارد.
البته پرونده سربازی او همچنان میتواند یکی از بزرگترین ریسکهای تراکتور در ادامه فصل باشد. مدیرعامل باشگاه نیز امروز بار دیگر گفته تراکتور تابع تصمیم قانونی درباره وضعیت این دروازهبان خواهد بود.
اگر مسئله بیرانوند در هفتههای آینده ادامه پیدا کند، این نخستین آزمون بزرگ ثبات ترکیب نکونام خواهد بود.
حسینزاده و اشترکالی؛ گلهای تعیینکننده
یکی دیگر از نشانههای مثبت تراکتور، وابسته نبودن گلها به یک مهاجم است.
شهریار مغانلو لیگ را با دبل مقابل پیکان شروع کرد.
امیرحسین حسینزاده هر دو گل بازی سپاهان را زد و مقابل چادرملو هم از روی نقطه پنالتی گلزنی کرد.
اشترکالی نیز در دو هفته متوالی گلهای مهمی زده؛ گل دقیقه ۹۰ مقابل پرسپولیس و گل وقت اضافه مقابل چادرملو.
تیمی که بتواند از مهاجم نوک، بازیکن پشت مهاجم و تعویضهایش همزمان گل بگیرد، در یک فصل طولانی انعطاف بیشتری خواهد داشت.
تراکتور زیبا بازی نمیکند؛ آیا اصلاً مهم است؟
این احتمالاً بحث اصلی پیرامون تیم نکونام در هفتههای آینده خواهد بود.
اگر بردها ادامه پیدا کند، منتقدان میگویند کیفیت بازی در حد ستارههای تیم نیست.
اگر اولین مساوی یا شکست از راه برسد، همان نقدها شدیدتر خواهند شد.
اما واقعیت ساده جدول چیز دیگری میگوید.
در لیگ ۳۰ هفتهای، زیبایی فوتبال هیچ امتیاز مستقیمی ندارد. تراکتور بعد از چهار هفته ۱۲ امتیاز واقعی دارد و نزدیکترین رقبا همین حالا مجبورند عقبافتادگی خود را جبران کنند. تسنیم نیز با توجه به نتایج هفته چهارم تأکید کرده تراکتور تا هفته پنجم صدرنشینیاش را بدون رقیب مستقیم حفظ میکند.
برای تیمی که مدافع عنوان قهرمانی است، این دقیقاً همان شروعی است که میتواند اعتمادبهنفس رختکن را به سطح متفاوتی برساند.
هشدار برای رقبا؛ منتظر سقوط تراکتور نباشید
چهار هفته برای اعلام قهرمان بسیار زود است.
تراکتور هنوز باید با مصدومیتها، محرومیتها، فشار مسابقات آسیایی، مسئله سربازی بیرانوند و افت احتمالی بازیکنان کلیدی کنار بیاید. دیگر تیمها نیز به مرور هماهنگتر خواهند شد.
اما چهار هفته برای تشخیص یک مدعی جدی کافی است.
مهمتر اینکه تراکتور فقط چهار تیم پایین جدول را شکست نداده؛ سپاهان و پرسپولیس را نیز از مسیر خود کنار زده و هر دو مسابقه را بدون گل خورده برده است.
به همین دلیل استقلال، پرسپولیس و سپاهان نمیتوانند منتظر باشند تیم نکونام خودش امتیازها را پس بدهد.
آنها باید سرعت امتیازگیری خودشان را بالا ببرند.
تراکتور فعلاً زیباترین تیم لیگ نیست؛ شاید حتی تهاجمیترین تیم هم نباشد. هنوز برای آنکه بگوییم تمام آنچه میبینیم «فوتبال جواد نکونام» است زود است، چون سرمربی جدید فقط چند روز قبل از شروع فصل تیم را تحویل گرفت.
اما یک واقعیت را نمیتوان انکار کرد:
این تراکتور بلد است زنده بماند، گل نخورد و در لحظه مناسب حریف را بکشد.
چهار برد، هفت گل، چهار کلینشیت و ۱۲ امتیاز کامل؛ فعلاً هیچ تیمی در لیگ بیستوششم بیشتر از تراکتور شبیه یک قهرمان رفتار نکرده است.
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
