تصمیمی برای نجات تیم امید، دردسر ۱۳ روزه برای قلعه‌نویی؛ تیم ملی قربانی تقویم لیگ شد؟

تغییر دوباره تقویم فوتبال ایران این بار مستقیماً برنامه تیم ملی بزرگسالان را نشانه گرفته است.

براساس برنامه‌ای که سازمان لیگ پیش‌تر منتشر کرده بود، مسابقات هفته ششم لیگ بیست‌وششم از ۱۴ شهریور آغاز می‌شد و با برگزاری دیدارهای مس شهر بابک - ملوان و فولاد - فجرسپاسی در روز ۱۷ شهریور به پایان می‌رسید. در برنامه اولیه، هفته هفتم نیز قرار بود از ۱۹ تا ۲۲ شهریور برگزار شود.

اما بحران تیم امید همه‌چیز را تغییر داد.

پس از آنکه تنها پنج نفر از ۲۳ بازیکن دعوت‌شده حسین عبدی در اردوی تیم امید حاضر شدند و اردو عملاً به دلیل کمبود بازیکن تعطیل شد، فدراسیون تصمیم گرفت هفته هفتم لیگ را از برنامه فعلی خارج کند تا بازیکنان امید در اختیار کادر فنی قرار بگیرند.

تصمیمی که برای تیم امید ضروری به نظر می‌رسید، حالا یک سؤال جدید ساخته است: تیم ملی بزرگسالان در فاصله ۱۷ تا ۳۰ شهریور چه خواهد کرد؟

۱۳ روز بدون لیگ؛ مشکل اصلی قلعه‌نویی از همین‌جا شروع می‌شود

پنجره بین‌المللی بعدی فوتبال مردان از ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶، برابر با ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ آغاز می‌شود. تقویم جدید فیفا از سال ۲۰۲۶ یک پنجره ۱۶روزه در اواخر سپتامبر و اوایل اکتبر در نظر گرفته که امکان برگزاری چهار مسابقه ملی را فراهم می‌کند. فیفا این ساختار جدید را در تقویم بین‌المللی ۲۰۲۵ تا ۲۰۳۰ تصویب کرده است.

بنابراین فاصله میان پایان هفته ششم در ۱۷ شهریور و آغاز فیفادی در ۳۰ شهریور دقیقاً ۱۳ روز است.

در نگاه اول شاید این فاصله حتی فرصت خوبی برای تیم ملی به نظر برسد؛ قلعه‌نویی می‌تواند بازیکنان را زودتر جمع کند و یک اردوی طولانی برگزار کند.

اما مسئله یک مانع بسیار مهم دارد: فیفادی هنوز شروع نشده است.

باشگاه‌های خارجی پیش از آغاز پنجره رسمی فیفا الزام عمومی برای آزاد کردن لژیونرهای ایرانی ندارند. در نتیجه تیم ملی اگر مثلاً از ۲۰ یا ۲۱ شهریور اردو را آغاز کند، عمدتاً باید با بازیکنان شاغل در لیگ ایران کار کند و بخش مهمی از نفرات خارجی بعداً به اردو اضافه خواهند شد.

همین مسئله ارزش یک اردوی زودهنگام را برای کادر فنی کاهش می‌دهد.

قلعه‌نویی دو انتخاب دارد؛ هیچ‌کدام ایده‌آل نیست

سناریوی اول این است که تیم ملی بلافاصله چند روز بعد از هفته ششم اردو را با بازیکنان داخلی آغاز کند.

مزیت این تصمیم مشخص است: بازیکنان لیگ از فضای تمرین و مسابقه خارج نمی‌شوند و وقفه تقریباً دو هفته‌ای میان آخرین بازی باشگاهی و نخستین برنامه تیم ملی ایجاد نمی‌شود.

اما مشکل آن هم واضح است. اردویی که تعداد زیادی از مهره‌های اصلی در آن حضور ندارند، برای تمرینات تاکتیکی سطح تیم ملی محدودیت ایجاد می‌کند. کادر فنی می‌تواند روی آمادگی جسمانی، بازیکنان جدید و برخی اصول تیمی کار کند، اما تمرین کامل ترکیب اصلی بدون حضور لژیونرها امکان‌پذیر نیست.

گزینه دوم انتظار تا ۳۰ شهریور است.

در این صورت قلعه‌نویی تقریباً همه نفرات مورد نظرش را در یک بازه زمانی نزدیک به هم تحویل می‌گیرد، اما بازیکنان داخلی برخی باشگاه‌ها ممکن است نزدیک به دو هفته از مسابقه رسمی دور مانده باشند.

دقیقاً به همین دلیل گزارش‌های امروز از این وضعیت به عنوان «دردسر ۱۳ روزه قلعه‌نویی» یاد کرده‌اند.

همه بازیکنان داخلی ۱۳ روز بیکار نیستند

با این حال یک نکته مهم در تحلیل این شرایط وجود دارد: وقفه ۱۳روزه شامل تمام ملی‌پوشان داخلی نمی‌شود.

سه نماینده ایران درست در میانه همین بازه وارد مسابقات آسیایی خواهند شد.

تراکتور در روز ۲۳ شهریور در لیگ نخبگان آسیا میهمان شباب الاهلی امارات است. استقلال نیز طبق برنامه AFC نخستین مسابقه خود را در همان مقطع مقابل السد قطر برگزار خواهد کرد.

گل‌گهر نیز روز ۲۴ شهریور در نخستین مسابقه لیگ قهرمانان آسیا ۲ مقابل الجزیره امارات به میدان می‌رود؛ مسابقه‌ای که به دلیل شرایط میزبانی نماینده ایران در ورزشگاه مرکزی هیسور تاجیکستان برگزار خواهد شد.

بنابراین بازیکنان ملی‌پوش استقلال، تراکتور و گل‌گهر برخلاف نفرات سایر باشگاه‌ها در آن ۱۳ روز مسابقه رسمی خواهند داشت.

اما همین مسئله مشکل دیگری برای قلعه‌نویی ایجاد می‌کند.

حتی اگر اردوی تیم ملی زودتر آغاز شود، او احتمالاً نمی‌تواند روی حضور کامل بازیکنان این سه تیم نیز حساب کند؛ زیرا باشگاه‌ها در آستانه اولین مسابقات آسیایی فصل، طبیعتاً نفرات اصلی خود را نیاز دارند.

به زبان ساده، یک اردوی زودهنگام ممکن است نه‌تنها لژیونرها، بلکه بخشی از ملی‌پوشان سه نماینده آسیایی ایران را نیز در اختیار نداشته باشد.

برنامه قبلی چرا برای تیم ملی بهتر بود؟

در تقویم اولیه، هفته هفتم تا ۲۲ شهریور ادامه داشت.

برای مثال استقلال قرار بود ۱۹ شهریور با پیکان بازی کند، تراکتور همان روز مقابل استقلال خوزستان قرار بگیرد و پرسپولیس نیز روز ۲۲ شهریور میهمان خیبر خرم‌آباد باشد.

در این ساختار، بازیکنان داخلی تا فاصله کوتاهی پیش از فیفادی در شرایط مسابقه قرار داشتند.

نمایندگان ایران نیز در ۲۳ و ۲۴ شهریور وارد رقابت‌های آسیایی می‌شدند و پس از پایان این بازی‌ها، امکان طراحی اردو از حوالی ۲۶ یا ۲۷ شهریور وجود داشت؛ سپس لژیونرها با آغاز پنجره رسمی فیفا در ۳۰ شهریور به تیم اضافه می‌شدند.

این برنامه نیز بی‌نقص نبود، اما فاصله مرده میان مسابقه باشگاهی و اردوی تیم ملی را کاهش می‌داد.

حالا با حذف هفته هفتم از این مقطع، این نظم به‌هم خورده است.

همه‌چیز از بحران عجیب تیم امید شروع شد

ریشه ماجرا به اختلاف تیم امید و باشگاه‌های لیگ برتری بازمی‌گردد.

حسین عبدی پیش از لغو اردو گفته بود براساس هماهنگی‌های قبلی انتظار داشته از ۱۰ شهریور بازیکنانش را در اختیار داشته باشد، اما تغییر برنامه لیگ این امکان را از تیم امید گرفته است. او توضیح داد که چندین جلسه میان مسئولان تیم امید، فدراسیون و سازمان لیگ برگزار شده و برنامه اولیه بر اساس آزاد شدن بازیکنان تنظیم شده بود.

بحران زمانی جدی شد که از ۲۳ بازیکن دعوت‌شده فقط پنج نفر در اردو حاضر شدند.

سه بازیکن پرسپولیس، سهیل صحرایی از گل‌گهر و مسعود محبی از خیبر تنها نفراتی بودند که خود را معرفی کردند و کادر فنی در نهایت اردو را تعطیل کرد.

تیم امید نیز زمان زیادی ندارد. نخستین مسابقه ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا برای ۲۵ شهریور مقابل امارات برنامه‌ریزی شده است. برنامه اولیه هفته هفتم حتی مسابقاتی تا ۲۲ شهریور داشت؛ یعنی برخی بازیکنان فقط سه روز پیش از نخستین مسابقه تیم امید باید برای باشگاه خود در لیگ بازی می‌کردند.

در نتیجه تصمیم به متوقف کردن هفته هفتم از منظر تیم امید قابل درک است؛ مشکل اینجاست که اصلاح یک بخش تقویم، بخش دیگری را دچار بی‌نظمی کرده است.

ایران فقط سه روز بعد از آغاز فیفادی بازی دارد

اهمیت این مشکل زمانی بیشتر می‌شود که برنامه مسابقات تیم ملی بزرگسالان را ببینیم.

دیدار دوستانه ایران و ازبکستان برای ۲۴ سپتامبر، برابر با ۲ مهر ۱۴۰۵ در ورزشگاه استقلال شهر فرغانه برنامه‌ریزی شده است. منابع ازبکستانی اعلام کرده‌اند این مسابقه در چارچوب فیفادی برگزار خواهد شد.

یعنی تنها سه روز بعد از آغاز رسمی پنجره فیفا، تیم ملی باید مسابقه برگزار کند.

بازی بعدی نیز چندان دور نیست. اتحادیه فوتبال روسیه تأیید کرده ایران و روسیه در ۲۹ سپتامبر، برابر با ۷ مهر در ورزشگاه آک‌بارس آرنای کازان به مصاف یکدیگر خواهند رفت.

بنابراین قلعه‌نویی بعد از پیوستن لژیونرها زمان زیادی برای تمرین کامل پیش از اولین مسابقه ندارد.

این درست همان عاملی است که اردوی پیش از فیفادی را جذاب می‌کند؛ اما اردویی که مهره‌های اصلی در آن غایب باشند، راه‌حل کاملی نیست.

تقویمی که تیم امید و تیم ملی را مقابل هم قرار داد

مسئله اصلی شاید تصمیم اخیر برای لغو هفته هفتم نباشد؛ بلکه زنجیره تصمیماتی است که کار را به این نقطه رسانده است.

حسین عبدی صراحتاً گفته باشگاه‌ها را مقصر نمی‌داند و آنها نیز حق دارند بازیکنان خود را برای مسابقات لیگ و آسیا در اختیار داشته باشند. او از این گلایه کرده که برنامه‌ای که ماه‌ها قبل درباره آن توافق شده بود، در ادامه تغییر کرده است.

در واقع حالا سه ضلع فوتبال ایران هرکدام خواسته‌ای منطقی دارند.

تیم امید بازیکنانش را برای بازی‌های آسیایی می‌خواهد؛ باشگاه‌ها برای لیگ و مسابقات آسیایی به بازیکنان نیاز دارند و قلعه‌نویی نیز می‌خواهد پیش از دو دیدار دوستانه مهم، تیم ملی بزرگسالان اردوی منظم داشته باشد.

مشکل آنجاست که تقویم فضایی ایجاد نکرده که هر سه نیاز همزمان تأمین شود.

دردسر ۱۳ روزه؛ قلعه‌نویی چه تصمیمی می‌گیرد؟

در نهایت کادر فنی تیم ملی با یک تصمیم مهم روبه‌روست.

آغاز اردو بلافاصله بعد از هفته ششم می‌تواند از افت ریتم بازیکنان داخلی جلوگیری کند، اما تیمی ناقص را در اختیار قلعه‌نویی قرار می‌دهد. صبر تا ۳۰ شهریور نیز باعث می‌شود اردو تقریباً با حضور کامل‌تر آغاز شود، اما برخی بازیکنان داخلی پس از یک وقفه طولانی مستقیماً وارد برنامه تیم ملی خواهند شد.

یک راه میانه می‌تواند برگزاری یک مینی‌کمپ برای بازیکنان لیگ برتری غیرآسیایی و سپس تکمیل اردو با بازیکنان استقلال، تراکتور، گل‌گهر و در نهایت لژیونرها باشد؛ اما این سناریو نیز به معنای ورود بازیکنان در چند مرحله مختلف و دشوار شدن کار تاکتیکی است.

اتفاقی که قرار بود مشکل حسین عبدی و تیم امید را حل کند، حالا به میز امیر قلعه‌نویی رسیده است.

لیگ در ۱۷ شهریور برای بخش بزرگی از ملی‌پوشان داخلی متوقف می‌شود، نمایندگان ایران در ۲۳ و ۲۴ شهریور بازی آسیایی دارند، فیفادی از ۳۰ شهریور آغاز می‌شود و تنها سه روز بعد ایران باید مقابل ازبکستان قرار بگیرد.

این فشردگی و در عین حال خلأ عجیب در تقویم، بیش از هر چیز یک واقعیت را نشان می‌دهد: مشکل تیم ملی فقط کمبود زمان نیست؛ نبود یک برنامه واحد میان سازمان لیگ، تیم امید، باشگاه‌ها و تیم ملی بزرگسالان است.