شوک بزرگ در ناگویا؛ تیم امید ایران ۴ بر یک به کره شمالی باخت و حذف شد | یک تساوی برای صعود کافی بود

دیدار ایران و کره شمالی صبح چهارشنبه اول مهر ۱۴۰۵ در ورزشگاه WAVE KARIYA در شهر کاریا، استان آیچی برگزار شد؛ همان ورزشگاهی که هر سه مسابقه مرحله گروهی ایران در آن برنامه‌ریزی شده بود. برنامه رسمی پیش از مسابقات نیز ساعت ۱۴:۳۰ محلی، معادل ساعت ۹ صبح ایران، را برای این مسابقه ثبت کرده بود.

ایران پیش از شروع مسابقه شرایط مناسبی در جدول داشت. تیم عبدی با پیروزی ۳ بر یک برابر امارات و تساوی بدون گل برابر چین چهار امتیازی و صدرنشین گروه B بود؛ چین نیز چهار امتیاز داشت و کره شمالی و امارات با یک امتیاز در رده‌های بعدی قرار گرفته بودند.

با توجه به اینکه دو تیم نخست هر گروه مستقیماً به مرحله یک‌چهارم نهایی راه پیدا می‌کنند، یک تساوی برابر کره شمالی برای صعود قطعی ایران کافی بود. مقررات رقابت‌های فوتبال مردان ناگویا صعود دو تیم بالای هر گروه را تأیید می‌کند.

ایران با گل حسین‌زاده جلو افتاد؛ همه‌چیز برای صعود آماده بود

شروع مسابقه دقیقاً همان چیزی بود که ایران می‌خواست.

امیرحسین حسین‌زاده در دقیقه ۱۷ با ضربه‌ای سرضرب دروازه کره شمالی را باز کرد و ایران یک بر صفر پیش افتاد. گزارش زنده مسابقه نیز این گل را نخستین گل حسین‌زاده در این دوره از بازی‌های آسیایی ثبت کرده است.

در آن لحظه شرایط جدول کاملاً به سود شاگردان عبدی بود. ایران نه‌تنها امتیاز لازم برای صعود را در اختیار داشت بلکه با پیروزی موقت می‌توانست مرحله گروهی را با موقعیتی مناسب به پایان برساند.

اما بازی از دقایق پایانی نیمه نخست تغییر کرد.

کوک چو در دقیقه ۴۱ گل مساوی کره شمالی را به ثمر رساند و تنها سه دقیقه بعد، سونگ میونگ را در دقیقه ۴۴ گل دوم را وارد دروازه محمد خلیفه کرد. ایران در فاصله کوتاهی از شرایطی که با یک گل جلو بود، با شکست ۲ بر یک به رختکن رفت.

گزارش‌های زنده مسابقه نیز تأیید می‌کنند کره شمالی در دقایق پایانی نیمه اول دو بار گلزنی کرد و جریان مسابقه را کاملاً برگرداند.

فروپاشی در نیمه دوم؛ گل سوم همه‌چیز را سخت‌تر کرد

انتظار می‌رفت ایران نیمه دوم را با فشار هجومی بیشتری آغاز کند، اما اتفاق معکوس رخ داد.

سونگ میونگ را در دقیقه ۵۱ با شوتی از راه دور برای دومین بار در مسابقه گلزنی کرد و نتیجه را ۳ بر یک کرد. فاصله دو گل، تیم عبدی را وادار کرد ریسک بیشتری بپذیرد، اما افزایش نفرات هجومی بدون حفظ تعادل دفاعی، فضاهای بیشتری در اختیار حریف قرار داد.

کره شمالی در دقیقه ۶۸ از یکی از همین موقعیت‌ها استفاده کرد و چانگ سونگ گل چهارم را به ثمر رساند.

از آن لحظه، ایران برای بازگشت به مسابقه به حداقل سه گل نیاز داشت؛ سناریویی که با توجه به کیفیت بازی دو تیم عملاً دور از دسترس بود.

تعویض‌های حسین عبدی نیز مسیر مسابقه را تغییر ندادند. پوریا شهرآبادی و اسماعیل قلی‌زاده از دقیقه ۵۳ و مسعود محبی و سهیل صحرایی در ادامه وارد زمین شدند، اما ایران نتوانست حتی اختلاف را کاهش دهد.

ترکیب پرستاره‌ای که از مرحله گروهی عبور نکرد

ایران مقابل کره شمالی با ترکیب محمد خلیفه، امین حزباوی، دانیال ایری، یاسین جرجانی، ابوالفضل کوهی، مبین دهقان، امیرمحمد رزاقی‌نیا، امیرحسین حسین‌زاده، یوسف مزرعه، سعید سحرخیزان و کسری طاهری به میدان رفت. ترکیب اولیه پیش از مسابقه نیز توسط منابع داخلی تأیید شده بود.

روی کاغذ، تیم ایران نفرات کم‌تجربه‌ای نداشت. خلیفه، حزباوی، رزاقی‌نیا، سحرخیزان، حسین‌زاده و چند بازیکن دیگر سابقه بازی در سطح بالای باشگاهی را دارند.

اتفاقاً همین مسئله حذف ایران را سنگین‌تر می‌کند؛ زیرا این تیم نه در برابر یکی از مدعیان اصلی قهرمانی، بلکه در مسابقه‌ای حذف شد که پیش از شروع آن فقط یک امتیاز لازم داشت.

کره شمالی البته از هر سه سهمیه بازیکن بزرگسال خود استفاده کرده بود؛ حتی در ترکیب این تیم یک هافبک ۳۱ ساله حضور داشت. در مقابل، امیرحسین حسین‌زاده تنها سهمیه بزرگسال ایران در فهرست این رقابت‌ها بود.

این تفاوت بخشی از شرایط دو تیم را توضیح می‌دهد، اما به‌تنهایی نمی‌تواند شکست ۴ بر یک پس از پیش افتادن ایران را توضیح دهد.

از برد ۳ بر یک تا حذف؛ ایران چگونه چهار امتیاز را هدر داد؟

مسیر ایران در ناگویا با امیدواری زیادی آغاز شد.

تیم عبدی در دیدار نخست امارات را ۳ بر یک شکست داد؛ مسابقه‌ای که ایران در آن سه گل زد و شروع قدرتمندی داشت.

در مسابقه دوم برابر چین، کیفیت هجومی کاهش پیدا کرد و بازی بدون گل تمام شد. با این نتیجه ایران همچنان چهار امتیازی و بالاتر از رقبا باقی ماند.

پس از تساوی بدون گل کره شمالی و امارات در همان روز، شرایط حتی مطلوب‌تر شد؛ ایران و چین چهار امتیازی بودند و دو رقیب دیگر فقط یک امتیاز داشتند.

یعنی تیم امید عملاً سرنوشتش را کاملاً در اختیار داشت.

اما شکست برابر کره شمالی تمام معادلات را عوض کرد و ایران با همان چهار امتیاز در رده سوم گروه قرار گرفت و حذف شد.

آماده‌سازی نامناسب؛ توضیح یک ناکامی، نه توجیه آن

برای تحلیل این حذف نمی‌توان مشکلات قبل از مسابقات را نادیده گرفت.

حسین عبدی هفته‌ها پیش از اعزام بارها درباره در اختیار نداشتن بازیکنان و به هم خوردن برنامه اردوها هشدار داده بود. او هشتم شهریور گفته بود تیم امید به احترام برنامه لیگ یک ماه اردو نداشته و تغییر برنامه مسابقات باشگاهی باعث شده زمان کافی برای هماهنگ کردن بازیکنان تیم‌های مختلف وجود نداشته باشد.

چند روز مانده به سفر نیز اردوی آماده‌سازی لغو شد و تیم امید ابتدا تنها با ۱۸ بازیکن اردو را تشکیل داد؛ پنج بازیکن فهرست اصلی به دلیل تعهدات باشگاهی در اختیار کادر فنی نبودند.

پیش از اولین مسابقه هم عبدی اعلام کرد پنج بازیکن را در اختیار ندارد، زیرا بازی‌ها خارج از پنجره فیفا برگزار می‌شدند.

این مسائل روی هماهنگی یک تیم ملی پایه اثر می‌گذارند. با این حال، وقتی تیمی در مسابقه تعیین‌کننده پیش می‌افتد و سپس در فاصله حدود نیم ساعت چهار گل دریافت می‌کند، تمام مسئولیت را نمی‌توان به آماده‌سازی پیش از تورنمنت نسبت داد.

یک ناکامی دیگر برای فوتبال امید ایران

حذف در ناگویا زمانی تلخ‌تر می‌شود که سابقه فوتبال ایران در بازی‌های آسیایی مرور شود.

ایران در ۲۰۰۲ بوسان قهرمان شد، در ۲۰۰۶ مدال برنز گرفت و در ۲۰۱۰ به مقام چهارم رسید؛ اما از آن زمان دیگر نتوانسته به جمع مدال‌آوران فوتبال مردان بازی‌های آسیایی بازگردد. در ۲۰۱۴ حتی در مرحله گروهی کنار رفت و در ۲۰۱۸ نیز در مرحله یک‌هشتم نهایی حذف شد. آمار تاریخی رقابت‌ها قهرمانی ایران در سال ۲۰۰۲ و مدال برنز ۲۰۰۶ را تأیید می‌کند.

ناگویا قرار بود بخشی از مسیر ساخت تیمی برای آینده و پروژه بلندمدت‌تر فوتبال امید باشد. خود حسین عبدی پیش از مسابقات، بازی‌های آسیایی را «هدف کوتاه‌مدت در مسیر المپیک» توصیف کرده بود.

اما خروج از مرحله گروهی حالا فشار روی این پروژه را بیشتر خواهد کرد.

حذف ناگویا؛ مسئله فقط یک شکست ۴ بر یک نیست

ایران برابر کره شمالی یک مسابقه را نباخت؛ فرصتی بسیار مناسب برای صعود را از دست داد.

تیمی که فقط یک مساوی می‌خواست، با گل حسین‌زاده جلو افتاد، اما در ادامه چهار گل بدون پاسخ دریافت کرد. دو گل در چهار دقیقه پایانی نیمه نخست، گل سوم در آغاز نیمه دوم و ضربه نهایی کره شمالی در دقیقه ۶۸، تصویری از تیمی ساخت که پس از تغییر جریان مسابقه نتوانست آرامش و ساختار خود را بازیابی کند.

مشکلات اردو، همکاری نکردن برخی باشگاه‌ها و اضافه شدن دیرهنگام بازیکنان واقعیت‌هایی هستند که باید در بررسی این ناکامی لحاظ شوند؛ اما نتیجه نهایی نیز واقعیتی قابل چشم‌پوشی نیست.

ایران ناگویا را با یک برد، یک مساوی، یک شکست، چهار امتیاز و حذف از مرحله گروهی ترک می‌کند؛ آن هم در شرایطی که پیش از ۹۰ دقیقه آخر، تنها یک تساوی برای ادامه رؤیای مدال کافی بود.