بازگشت طلایی علی داوودی؛ از فکر خداحافظی تا مهار ۲۶۰ کیلو و طلای ناگویا

رقابت دسته فوق‌سنگین از همان بخش یک‌ضرب نشان داد قرار نیست قهرمان به‌سادگی مشخص شود.

داوودی کار خود را با مهار وزنه ۱۹۷ کیلوگرمی آغاز کرد، در تلاش دوم ۲۰۲ کیلوگرم را بالای سر برد و سپس در حرکت سوم موفق شد ۲۰۶ کیلوگرم را ثبت کند. این رکورد او را در موقعیت خوبی قرار می‌داد، اما اتفاق بزرگ یک‌ضرب را وزنه‌بردار عراق رقم زد.

علی عمار یوسف ربیعاوی با مهار ۲۱۹ کیلوگرم رکورد جهانی یک‌ضرب دسته ۱۱۰+ کیلوگرم را شکست و با ۱۳ کیلوگرم برتری نسبت به داوودی وارد بخش دوضرب شد. رویترز نیز گزارش کرد وزنه‌بردار عراقی بعد از این رکورد در موقعیتی قرار گرفت که طلای مسابقه کاملاً در دسترس او به نظر می‌رسید.

اما فوق‌سنگین دقیقاً از همان رشته‌هایی است که یک حرکت می‌تواند تمام محاسبات را تغییر دهد.

پرش ۱۸ کیلویی داوودی؛ قماری که طلا شد

داوودی نخستین حرکت دوضرب خود را با ۲۴۲ کیلوگرم با موفقیت انجام داد. مجموع او در این لحظه به ۴۴۸ کیلوگرم رسید، اما برای عبور از رقیب عراقی به حرکتی بسیار سنگین‌تر نیاز داشت.

کادر فنی ایران در حرکت دوم تصمیمی جسورانه گرفت: افزایش مستقیم وزنه از ۲۴۲ به ۲۶۰ کیلوگرم؛ جهشی ۱۸ کیلویی که در سطح فوق‌سنگین و در مسابقه‌ای به این حساسیت، ریسک بسیار بالایی داشت.

داوودی اما وزنه را مهار کرد.

با ثبت ۲۶۰ کیلوگرم، مجموع او به ۴۶۶ کیلوگرم رسید و ورق مسابقه برگشت. ربیعاوی در نهایت با ۲۱۹ کیلوگرم یک‌ضرب و ۲۴۶ کیلوگرم دوضرب، مجموع ۴۶۵ کیلوگرم را ثبت کرد و تنها یک کیلوگرم پایین‌تر از نماینده ایران ایستاد. Gor Minasyan از بحرین نیز با مجموع ۴۴۰ کیلوگرم مدال برنز را گرفت.

در واقع داوودی اختلاف ۱۳ کیلویی بخش یک‌ضرب را با برتری ۱۴ کیلویی در دوضرب جبران کرد؛ ساده‌ترین توضیح آماری برای رقابتی که تا آخرین وزنه نفس‌ها را در سینه حبس کرده بود.

۲۶۰ کیلو؛ فقط یک قدم تا رکورد جهان

ارزش حرکت دوم داوودی فقط به مدال طلا محدود نمی‌شود.

طبق فهرست رسمی رکوردهای فدراسیون جهانی وزنه‌برداری، رکورد جهانی دوضرب دسته ۱۱۰+ کیلوگرم در اختیار علیرضا یوسفی از ایران است که در ۱۷ مه ۲۰۲۶ در گاندی‌نگر هند وزنه ۲۶۱ کیلوگرمی را مهار کرد.

یعنی داوودی با دوضرب ۲۶۰ کیلویی در ناگویا تنها یک کیلوگرم با رکورد جهانی هم‌تیمی ایرانی خود فاصله داشت.

او برای حرکت سوم نیز به روی تخته رفت، اما موفق به ثبت تلاش پایانی نشد. با این حال دیگر نیازی به آن حرکت برای قهرمانی نداشت؛ ۲۰۶ در یک‌ضرب و ۲۶۰ در دوضرب برای مجموع ۴۶۶ کیلوگرم کافی بود تا مدال طلا به ایران برسد.

رقیب عراقی چگونه طلا را از دست داد؟

فینال فوق‌سنگین برای عراق هم داستانی تلخ داشت.

رویترز گزارش کرد ربیعاوی با ثبت رکورد جهانی ۲۱۹ کیلوگرم در یک‌ضرب، تا بخش زیادی از مسابقه در مسیر مدال طلا قرار داشت. او در دوضرب ۲۴۶ کیلوگرم را ثبت کرد و مجموعش به ۴۶۵ رسید، اما در مدیریت تلاش پایانی با مشکل زمانی مواجه شد و نتوانست وزنه‌ای را که می‌توانست دوباره او را به صدر برگرداند به نتیجه برساند.

این اتفاق باعث شد طلای دسته فوق‌سنگین با اختلافی که تقریباً کمتر از آن ممکن نبود تعیین شود: ۴۶۶ مقابل ۴۶۵ کیلوگرم.

در چنین مسابقه‌ای، داوودی نه با فاصله زیاد، بلکه با یک تصمیم بزرگ و یک اجرای موفق در مهم‌ترین لحظه برنده شد.

اعتراف داوودی بعد از طلا؛ «به خداحافظی فکر کرده بودم»

آنچه این مدال را از یک قهرمانی عادی جدا می‌کند، صحبت‌های خود داوودی بعد از مسابقه است.

او پس از کسب طلا تأیید کرد که چند ماه قبل به پایان دادن دوران حرفه‌ای خود فکر می‌کرده است. داوودی گفت شرایط برایش دشوار شده بود و حتی فکر کناره‌گیری از وزنه‌برداری را در ذهن داشته، اما مسیرش را ادامه داده و حالا بابت رسیدن به طلای بازی‌های آسیایی شکرگزار است.

این اعتراف با تصویری که از ماه‌های اخیر او وجود داشت همخوانی دارد. داوودی در سال‌های گذشته هم با مصدومیت و هم با دوره‌های دوری از شرایط ایده‌آل روبه‌رو شده بود. پرونده رسمی او در بازی‌های آسیایی هانگژو نیز سابقه التهاب زانوها و یک دوره طولانی دوری از مسابقه پس از المپیک توکیو را ثبت کرده است.

پیش از اعزام به ناگویا نیز داوودی گفته بود تمام هدفش کسب طلاست و می‌خواهد نتیجه‌ای بهتر از دوره قبل ثبت کند. امروز این هدف محقق شد.

از نقره هانگژو تا طلای ناگویا

چهار سال قبل در بازی‌های آسیایی هانگژو، داوودی تا یک قدمی طلا پیش رفت اما در نهایت به نقره رسید.

او در هانگژو با ۱۹۲ کیلوگرم یک‌ضرب و ۲۳۴ کیلوگرم دوضرب مجموع ۴۲۶ کیلوگرم را ثبت کرد و پس از Gor Minasyan بحرینی که مجموع ۴۵۷ کیلوگرم داشت، دوم شد.

این بار شرایط کاملاً متفاوت بود. داوودی مجموعش را به ۴۶۶ رساند و همان مینسیان که در هانگژو بالاتر از او قرار گرفته بود، در ناگویا با ۴۴۰ کیلوگرم سوم شد.

به این ترتیب مدال نقره دوره قبل برای وزنه‌بردار ایران به طلای ناگویا تبدیل شد.

این قهرمانی همچنین به مجموعه افتخارات مهم ورزشکاری اضافه شد که مدال نقره المپیک توکیو را هم در کارنامه دارد و سال‌ها یکی از چهره‌های اصلی فوق‌سنگین ایران بوده است.

طلای دهم ایران؛ وزنه‌برداری دوباره به کمک کاروان آمد

قهرمانی داوودی فقط برای خودش اهمیت نداشت. مدال او شمار طلاهای کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا را به ۱۰ رساند.

یک روز قبل، علی علیپور نیز در وزن ۹۵ کیلوگرم با مجموع ۳۹۸ کیلوگرم قهرمان شده بود؛ نتیجه‌ای که نخستین طلای وزنه‌برداری ایران در این دوره را رقم زد.

پیش از آن نیز ریحانه کریمی در بخش زنان روی سکو رفته بود و نخستین مدال وزنه‌برداری ایران در این دوره را به دست آورده بود.

بنابراین در روزهای پایانی مسابقات، وزنه‌برداری به یکی از رشته‌هایی تبدیل شد که مستقیماً تعداد مدال‌های طلای ایران را افزایش داد.

طلایی که فقط در جدول مدال‌ها خلاصه نمی‌شود

از نظر فنی، داستان طلای علی داوودی را می‌توان با چند عدد خلاصه کرد: ۲۰۶ کیلوگرم یک‌ضرب، ۲۶۰ کیلوگرم دوضرب، مجموع ۴۶۶ کیلوگرم و یک کیلوگرم اختلاف با رقیب عراق.

اما روایت مسابقه بزرگ‌تر از این اعداد است.

داوودی بعد از یک‌ضرب ۱۳ کیلو از صدر فاصله داشت. حریف عراقی رکورد جهان زده بود و طلا را نزدیک‌تر از هر زمان دیگری می‌دید. داوودی هم می‌توانست مسیر محافظه‌کارانه‌ای انتخاب کند، اما برای قهرمانی به حرکتی نیاز داشت که تا مرز رکورد جهانی پیش می‌رفت.

۲۶۰ کیلو روی هالتر قرار گرفت و این بار او موفق شد.

چند دقیقه بعد همان ورزشکاری که چند ماه پیش به گفته خودش به خداحافظی فکر می‌کرد، بالاترین سکوی بازی‌های آسیایی را در اختیار داشت.

هدف بعدی داوودی؛ لس‌آنجلس ۲۰۲۸

قهرمانی ناگویا ظاهراً نگاه داوودی به آینده را هم تغییر داده است. او بعد از مسابقه گفت حالا تلاش خواهد کرد این موفقیت را در چرخه المپیک بعدی ادامه دهد و هدفش تکرار چنین مدالی در المپیک لس‌آنجلس ۲۰۲۸ است.

این جمله شاید مهم‌ترین بخش ماجرای امروز باشد.

برای ورزشکاری که چند ماه قبل به پایان فکر می‌کرد، قهرمانی ناگویا حالا به نقطه شروع یک هدف تازه تبدیل شده است.

علی داوودی در ناگویا فقط وزنه ۲۶۰ کیلوگرمی را بالای سر نبرد؛ از یک فاصله ۱۳ کیلویی برگشت، رکورددار عراقی را با اختلاف یک کیلو پشت سر گذاشت، نقره هانگژو را به طلا تبدیل کرد و دهمین طلای ایران را به کاروان کشور اضافه کرد.

گاهی یک مسابقه نتیجه چند سال تمرین است و گاهی بیشتر از آن؛ پاسخی است به این سؤال که آیا هنوز باید ادامه داد یا نه. داوودی امروز جواب خودش را روی تخته ناگویا داد: ادامه داد و قهرمان شد.