از شیر‌فروشی تا مدال نقره ناگویا؛ داستان باورنکردنی نیتش سیواچ، حریف هندی کشتی فرنگی

سیواچ رقابت‌های ۹۷ کیلوگرم کشتی فرنگی بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا را با عملکردی قدرتمند آغاز کرد. او در مرحله یک‌چهارم نهایی آمانبردی آگاماممدوف از ترکمنستان را ۷ بر یک شکست داد و راهی نیمه‌نهایی شد. در این مرحله نیز گانخویگ گانباتار از مغولستان، دارنده مدال برنز بازی‌های آسیایی هانگژو، را با نتیجه قاطع ۹ بر صفر و امتیاز عالی فنی کنار زد.

همین پیروزی کافی بود تا یک رکورد تاریخی ثبت شود.

از سال ۱۹۶۲ هیچ کشتی‌گیر هندی نتوانسته بود در کشتی فرنگی به فینال بازی‌های آسیایی برسد. سیواچ با صعود به دیدار پایانی این انتظار ۶۴ ساله را تمام کرد و مقابل یوری ناکازاتو، نماینده میزبان، قرار گرفت.

اما گام آخر برای گرفتن طلا برداشته نشد.

ناکازاتو در فینال کنترل مسابقه را در اختیار گرفت و با نتیجه ۴ بر صفر پیروز شد تا طلای ۹۷ کیلوگرم برای ژاپن بماند و سیواچ نقره بگیرد. رویترز نیز نتیجه این دیدار را ۴ بر صفر ثبت کرده است.

مدالی که هند ۶۴ سال برای آن انتظار کشید

اهمیت نقره سیواچ زمانی بیشتر مشخص می‌شود که سابقه کشتی فرنگی هند در بازی‌های آسیایی مرور شود.

آخرین بار در بازی‌های آسیایی ۱۹۶۲ جاکارتا بود که فرنگی‌کاران هندی به فینال رسیدند. ماروتی مانه در دسته سنگین‌وزن نقره گرفت و هند در همان دوره قهرمانانی نیز در کشتی فرنگی داشت. پس از آن، نسل‌های متعددی آمدند و رفتند اما هیچ فرنگی‌کار هندی نتوانست دوباره فینالیست بازی‌های آسیایی شود.

سیواچ در ناگویا این طلسم را شکست.

به همین دلیل ارزش مدال او برای هند فقط «یک نقره» نیست؛ بلکه نشانه بازگشت این کشور به مسابقه فینال کشتی فرنگی پس از بیش از شش دهه است.

از آسیب شدید زانو تا کنار گذاشتن موقت کشتی

اما مسیر رسیدن به این مدال مستقیم نبود.

سیواچ که اهل روستای جاگسی در منطقه سونی‌پات ایالت هاریانا است، از نوجوانی وارد کشتی شد. او ابتدا برای بازی کبدی به مدرسه پراتاپ رفته بود، اما علاقه پدرش به کشتی مسیر او را تغییر داد و از حدود سال ۲۰۱۲ تمرینات جدی کشتی را آغاز کرد.

پس از حدود دو سال تمرین، آسیب جدی زانو همه چیز را تغییر داد.

مصدومیت به اندازه‌ای شدید بود که نیاز به عمل جراحی داشت و دوران بازتوانی او بیش از ۱۸ ماه و طبق بعضی روایت‌ها نزدیک دو سال طول کشید. در این مدت کشتی عملاً از زندگی روزانه او کنار رفت.

درباره سال دقیق این مصدومیت در گزارش‌های مختلف تفاوت وجود دارد؛ برخی آن را حدود ۱۱ سال پیش عنوان کرده‌اند، در حالی که منابع دیگری سیواچ را هنگام جراحی حدود ۱۵ ساله و دوره دوری او را نزدیک به دو سال توصیف می‌کنند. آنچه در روایت‌ها مشترک است، جراحی زانو و یک وقفه طولانی در دوران نوجوانی است.

وقتی تشک کشتی جای خود را به شیر‌فروشی داد

خانواده سیواچ شرایط مالی بسیار مرفهی نداشتند. پدرش، آناند سیواچ، در کار خرید و فروش شیر بود و شیر گاومیش را از روستای جاگسی به پانی‌پات می‌برد.

وقتی نیتش نمی‌توانست کشتی بگیرد، پدر و عمویش از او خواستند در کار خانواده کمک کند. به این ترتیب تمرینات صبحگاهی کشتی جای خود را به مسیر توزیع شیر داد. Indian Express گزارش داده او همراه خانواده شیر را از روستا تهیه و برای فروش به مغازه‌ای در پانی‌پات منتقل می‌کرد.

روایت‌های تازه‌تر می‌گویند این زندگی برای نوجوان هندی بسیار سنگین بود: او نزدیک به دو سال حدود ساعت ۵ صبح کار را آغاز می‌کرد و حوالی ۵ عصر به خانه برمی‌گشت.

اما همین زندگی روزانه نقطه تغییر مسیر او شد.

سیواچ بعداً تعریف کرد وقتی ساعت‌های طولانی روز را صرف فروش شیر می‌کرد، به این فکر افتاد که اگر همین زمان و انرژی را دوباره به کشتی اختصاص دهد چه اتفاقی خواهد افتاد.

«فقط شش ماه به من فرصت بدهید»

نیتش در نهایت به سراغ خانواده رفت و یک درخواست ساده مطرح کرد: شش ماه فرصت برای بازگشت به کشتی.

پدر و مادرش پذیرفتند.

این تصمیم یکی از مهم‌ترین نقاط زندگی او شد. سیواچ دوباره به مدرسه پراتاپ برگشت و تمرین را از سر گرفت. در همان دوره شش‌ماهه در مسابقات مدارس مدال گرفت و همین نتیجه به او و خانواده‌اش نشان داد که دوران حرفه‌ای‌اش هنوز تمام نشده است.

از آنجا مسیر کاملاً تغییر کرد.

سیواچ در سال ۲۰۱۹ مدال نقره قهرمانی نوجوانان آسیا را گرفت، در سال ۲۰۲۲ به مدال برنز مسابقات زیر ۲۳ سال جهان رسید و سپس در رده بزرگسالان نیز پیشرفت کرد.

یک اصلاح مهم؛ سیواچ در قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ برنز نگرفت

در روایت اولیه یک نکته آماری نیاز به اصلاح دارد.

سیواچ در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۵ برنز گرفته بود، اما در رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ در بیشکک یک پله بالاتر رفت و مدال نقره گرفت، نه برنز.

اتفاقاً فینال آن مسابقات برای مخاطب ایرانی اهمیت زیادی داشت.

سیواچ در دیدار نهایی وزن ۹۷ کیلوگرم قهرمانی آسیا برابر محمدهادی ساروی، قهرمان ایرانی، قرار گرفت و با شکست مقابل او به نقره رسید.

بنابراین روند مدال‌های مهم بزرگسالان او چنین بوده است: برنز آسیا در ۲۰۲۵، نقره آسیا در ۲۰۲۶ و سپس نقره بازی‌های آسیایی ناگویا.

این مسیر نشان می‌دهد موفقیت ناگویا یک اتفاق ناگهانی و تصادفی نبوده و سیواچ طی دو فصل گذشته به‌طور پیوسته به سطح بالاتری رسیده است.

چرا سیواچ بعد از مصدومیت به کشتی فرنگی رفت؟

یک بخش جالب دیگر زندگی ورزشی سیواچ، تغییر تمرکز او پس از جراحی زانو است.

خود او گفته پس از عمل، دیگر به دنبال کشتی‌های سنتی «دَنگال» نرفت و تمرکز خود را روی کشتی فرنگی روی تشک گذاشت.

این تصمیم در نهایت او را به جمع بهترین‌های آسیا رساند.

جالب‌تر اینکه یکی از مربیانش گفته برای پیشرفت فنی، فیلم کشتی فرنگی‌کاران بزرگ جهان، از جمله قاسم رضایی، قهرمان المپیک ایران را برای سیواچ ارسال می‌کرده است.

برای کشتی ایران، این جزئیات نشان می‌دهد تأثیر نسل قهرمانان فرنگی ایران فقط محدود به مدال‌های داخلی نیست و سبک آنها به منبع آموزشی برای کشتی‌گیران کشورهای دیگر نیز تبدیل شده است.

خانواده‌ای که درآمدش را خرج کشتی کرد

پدر سیواچ در گفت‌وگو با Indian Express گفته خانواده زمانی ماهانه حدود ۱۵ هزار روپیه درآمد داشت و بخش قابل توجهی از آن صرف رژیم غذایی و تمرینات نیتش می‌شد.

خانواده حتی شیر و روغن حیوانی برای او کنار می‌گذاشت و به اردوهای تمرینی می‌رساند. پدرش نیز سابقه حضور در کشتی‌های محلی داشت و آرزو می‌کرد پسرش بتواند در سطح بین‌المللی برای هند مدال بگیرد.

ناگویا تحقق بخشی از همین آرزو بود.

آناند سیواچ پس از نقره پسرش گفته خانواده امیدوار به طلا بوده، اما از کسب مدالی که هند ۶۴ سال برای تکرار آن انتظار کشیده، احساس غرور می‌کند.

نیتش سیواچ؛ از مسیر شیر تا سکوی آسیا

داستان نیتش سیواچ جذاب است چون فاصله میان دو تصویر زندگی او بسیار زیاد است.

در یک تصویر، نوجوانی است که پس از جراحی زانو نمی‌داند اصلاً دوباره می‌تواند کشتی بگیرد یا نه و صبح زود برای کمک به پدرش شیر توزیع می‌کند؛ در تصویر دیگر، ۲۳ ساله‌ای است که مقابل هزاران تماشاگر در ناگویا برای طلای بازی‌های آسیایی کشتی می‌گیرد.

او در فینال نتوانست یوری ناکازاتو را شکست دهد و با نتیجه ۴ بر صفر به نقره رسید، اما همان صعود به دیدار پایانی کافی بود تا یک رکورد ۶۴ ساله در ورزش هند شکسته شود.

مهم‌تر اینکه مسیر پیشرفت او هنوز پایان نیافته است. نقره قهرمانی آسیا و نقره بازی‌های آسیایی در یک سال نشان می‌دهد سیواچ از یک داستان انگیزشی صرف عبور کرده و اکنون به یکی از چهره‌های جدی وزن ۹۷ کیلوگرم کشتی فرنگی آسیا تبدیل شده است.

در ناگویا طلا به ژاپن رسید؛ اما برای نیتش سیواچ، مدال نقره ارزش دیگری داشت: اثبات اینکه فاصله میان حمل ظرف‌های شیر در خیابان‌های پانی‌پات و ایستادن روی سکوی بازی‌های آسیایی، هرچقدر هم زیاد باشد، قابل طی کردن است.