طلای دوم امیرحسین زارع در بازی‌های آسیایی؛ قهرمان ایران از یک اشتباه بزرگ در ناگویا گفت / مدال طلا برای امام رضا(ع)

زارع در مسیر قهرمانی ابتدا نماینده ژاپن را ۱۰ بر صفر شکست داد، سپس مقابل زُیامحمد ساپاروف از ترکمنستان ۱۱ بر صفر پیروز شد. سخت‌ترین مسابقه او اما نیمه‌نهایی برابر یدیگه کاسیم‌بک از قزاقستان بود؛ کشتی‌ای که زارع تا لحظات پایانی ۳ بر یک عقب بود و تنها در پنج ثانیه آخر با خاک کردن حریف، نتیجه را ۳ بر ۳ کرد و به دلیل کسب امتیاز آخر راهی فینال شد.

قهرمان ایرانی در فینال دیگر اجازه نداد کار به چنین لحظات پراسترسی برسد. او برابر بوهیردون از چین با نتیجه قاطع ۱۴ بر ۲ پیروز شد و چهاردهمین مدال طلای کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا را به ثبت رساند.

زارع: شاید خیلی‌ها از قبل طلا را برای من کنار گذاشته بودند

زارع پس از قهرمانی تأکید کرد سطح مسابقات برخلاف تصور برخی بالا بوده و تقریباً همه کشورها با نفرات اصلی خود در ناگویا حاضر شده‌اند.

او گفت شاید از بیرون چنین تصور می‌شد که طلای وزن ۱۲۵ کیلوگرم از قبل برای ایران کنار گذاشته شده، اما اتفاقات روی تشک نشان داد حتی برای کشتی‌گیری با سابقه قهرمانی جهان نیز هیچ مدالی از پیش تضمین‌شده نیست.

همین موضوع را می‌شد در نیمه‌نهایی به‌وضوح دید؛ جایی که تنها چند ثانیه فاصله بود تا یکی از بزرگ‌ترین مدعیان طلای کشتی ایران از رسیدن به فینال بازبماند.

زارع با اشاره به این مسابقه گفت شناخت قبلی از حریف قزاقستانی باعث شده با ذهنیتی اشتباه وارد مبارزه شود؛ زیرا قبلاً او را نسبتاً آسان شکست داده بود.

چرا زارع حریف قزاق را دست‌کم گرفت؟

این بخش از صحبت زارع با سابقه رودرروی دو کشتی‌گیر کاملاً همخوان است.

زارع و کاسیم‌بک چند ماه قبل در رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۲۶ نیز مقابل یکدیگر قرار گرفته بودند و آزادکار ایرانی آن مسابقه را با نتیجه ۷ بر صفر برده بود. زارع در همان رقابت‌ها در نهایت قهرمان آسیا شد.

اما ناگویا داستان دیگری داشت.

کاسیم‌بک برخلاف مسابقه قبلی اجازه نداد زارع ریتم همیشگی خود را پیدا کند و تا نیم دقیقه پایانی ۳ بر یک پیش بود. اتحادیه جهانی کشتی نیز در گزارش زنده مسابقات از این مبارزه به‌عنوان یک «ترس جدی» برای قهرمان جهان یاد کرد و نوشت زارع تنها در پنج ثانیه پایانی توانست امتیاز تعیین‌کننده را بگیرد.

خود زارع هم بعد از مسابقه پذیرفت که سابقه پیروزی آسان قبلی روی ذهنیت او اثر گذاشته بود.

او گفت زمانی متوجه شرایط مسابقه شده که بخشی از انرژی خود را از دست داده و در ادامه با کمک مربیان ناچار به تغییر تاکتیک شده است.

یک هشدار جدی قبل از مسابقات بزرگ‌تر

از این زاویه، نیمه‌نهایی شاید حتی از خود مدال طلا برای زارع ارزش فنی بیشتری داشته باشد.

سنگین‌وزن ایران طی سال‌های اخیر به یکی از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های وزن ۱۲۵ کیلوگرم جهان تبدیل شده و بخش قابل توجهی از حریفان آسیایی را با اختلاف بالا شکست داده است. چنین شرایطی می‌تواند یک خطر پنهان ایجاد کند: ورود به مسابقه با اطمینان بیش از حد.

زارع خودش نیز این موضوع را پنهان نکرد.

او تأکید کرد مسابقه با کاسیم‌بک برایش یک تجربه مهم بوده و اگر در آینده بار دیگر با این کشتی‌گیر روبه‌رو شود، می‌خواهد با تمرکز بیشتر و اختلاف امتیاز بالاتری پیروز شود.

این همان نکته‌ای است که ناگویا را به یک تورنمنت مفید برای ادامه مسیر او تبدیل می‌کند. زارع با مدال طلا از ژاپن خارج می‌شود، اما در عین حال یک هشدار جدی نیز با خود می‌برد: حتی حریفی که چند ماه قبل ۷ بر صفر شکست خورده، می‌تواند در مسابقه بعدی تا چند ثانیه مانده به پایان در آستانه شکست دادن قهرمان جهان باشد.

از هانگژو تا ناگویا؛ طلای دوم متوالی

قهرمانی امسال دومین طلای بازی‌های آسیایی در کارنامه امیرحسین زارع است.

او در بازی‌های آسیایی هانگژو ۲۰۲۲ که در سال ۲۰۲۳ برگزار شد نیز قهرمان وزن ۱۲۵ کیلوگرم شده بود. زارع در فینال آن دوره لخاگواگرل مونختور از مغولستان را ۷ بر صفر شکست داد و نخستین طلای خود در بازی‌های آسیایی را گرفت.

سه سال بعد، او این بار در ناگویا دوباره به فینال رسید و از عنوان خود دفاع کرد.

تفاوت دو فینال هم جالب بود. در هانگژو زارع با نتیجه ۷ بر صفر پیروز شد، اما در ناگویا برابر نماینده چین مسابقه‌ای کاملاً تهاجمی‌تر داشت و با نتیجه ۱۴ بر ۲ به طلا رسید.

در واقع سخت‌ترین بخش مسیر او نه فینال، بلکه همان نیمه‌نهایی برابر قزاقستان بود.

زارع همچنان یکی از قدرت‌های اصلی سنگین‌وزن جهان است

مدال ناگویا ادامه دوره موفقیت‌های زارع در وزن ۱۲۵ کیلوگرم است.

براساس آمار رسمی اتحادیه جهانی کشتی، او در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ نیز قهرمان شد و در فینال گئورگی مشویلدیشویلی را ۵ بر صفر شکست داد. زارع همچنین در المپیک پاریس ۲۰۲۴ تا فینال پیش رفت و پس از شکست نزدیک ۱۰ بر ۹ برابر گنو پتریاشویلی، مدال نقره گرفت.

همین سابقه باعث می‌شود انتظارات از او در هر رقابت آسیایی بسیار بالا باشد.

اما زارع پس از طلای ناگویا تأکید کرد هدف اصلی فقط بازی‌های آسیایی نیست و این رقابت‌ها بخشی از مسیر آماده‌سازی برای مسابقات مهم آینده محسوب می‌شوند.

به گفته او، تیم ایران با آمادگی برای اهداف بزرگ‌تر وارد ناگویا شده و قهرمانی در بازی‌های آسیایی یک مرحله از این مسیر بوده است.

فینال؛ پاسخ قاطع بعد از نیمه‌نهایی پراسترس

نکته مهم درباره عملکرد زارع واکنش او بعد از نیمه‌نهایی بود.

بعضی کشتی‌گیران پس از یک مسابقه بسیار نزدیک و فرسایشی ممکن است در فینال با افت جسمانی یا ذهنی روبه‌رو شوند، اما زارع دقیقاً مسیر عکس را طی کرد.

او در فینال برابر بوهیردون از چین اجازه نداد مسابقه وارد شرایط پیچیده شود و با کسب ۱۴ امتیاز، پرونده قهرمانی را قاطعانه بست.

در نتیجه، مسابقات زارع در ناگویا دو چهره متفاوت داشت: سه پیروزی بسیار قاطع و یک مسابقه‌ای که تا پنج ثانیه آخر می‌توانست همه چیز را تغییر دهد.

همین تضاد شاید مهم‌ترین داستان قهرمانی او باشد.

مدال طلا به موزه آستان قدس می‌رود

زارع پس از قهرمانی درباره سرنوشت مدال طلای خود نیز صحبت کرد.

او گفت تصمیم دارد مانند سایر مدال‌های مهمش، طلای ناگویا را نیز به امام رضا(ع) تقدیم کند و آن را به موزه آستان قدس رضوی بسپارد.

زارع توضیح داد این تصمیم بخشی از نیت شخصی و همیشگی اوست و می‌خواهد مدال‌هایی را که در مسابقات جهانی، بازی‌های آسیایی و در صورت موفقیت در آینده در المپیک به دست می‌آورد، در همین مسیر اهدا کند.

او تأکید کرد موفقیت‌های ورزشی خود را جدا از این باور شخصی نمی‌بیند و طلای ناگویا نیز در کنار سایر مدال‌های اهدایی‌اش قرار خواهد گرفت.

طلایی که یک درس هم همراه خودش داشت

امیرحسین زارع ناگویا را با همان نتیجه‌ای ترک می‌کند که قبل از مسابقات از او انتظار می‌رفت: مدال طلا.

اما مسیر رسیدن به این طلا کاملاً قابل پیش‌بینی نبود.

پیروزی‌های ۱۰ بر صفر، ۱۱ بر صفر و ۱۴ بر ۲ بار دیگر اختلاف فنی او با بخش بزرگی از رقبای آسیایی را نشان داد، اما نتیجه ۳ بر ۳ مقابل کاسیم‌بک یادآوری کرد که در سطح قهرمانی، یک شروع اشتباه یا دست‌کم گرفتن حریف می‌تواند تمام یک تورنمنت را تغییر دهد.

زارع حالا دو طلای بازی‌های آسیایی دارد؛ هانگژو و ناگویا. با این حال شاید مهم‌ترین چیزی که از ژاپن با خود می‌برد، نه طلای دوم، بلکه همان پنج ثانیه پایانی نیمه‌نهایی باشد؛ لحظاتی که به او یادآوری کرد حتی برای یکی از بهترین سنگین‌وزن‌های جهان نیز هیچ پیروزی‌ای قبل از رفتن روی تشک قطعی نیست.