آرین سلیمی باز هم طلا گرفت؛ مرد میدان‌های بزرگ ناگویا را هم فتح کرد / فینال یک‌طرفه با نتیجه عجیب ۲۶ بر ۴

آرین سلیمی انگار برای مسابقه‌های بزرگ ساخته شده است؛ برای لحظه‌هایی که فشار از همیشه بیشتر است و یک اشتباه کوچک می‌تواند سرنوشت ماه‌ها تمرین را تغییر دهد.

در المپیک پاریس ۲۰۲۴، زمانی که تمام نگاه‌ها به آخرین نماینده ایران در تکواندو دوخته شده بود، سلیمی در سنگین‌وزن مردان قهرمان شد. حالا کمی بیش از دو سال بعد، او یک بار دیگر در یک رویداد بزرگ چندرشته‌ای به فینال رسیده و این بار طلای بازی‌های آسیایی را گرفته است.

این بار حتی نحوه قهرمانی نیز پیام خاص خودش را داشت؛ سلیمی فقط برنده نشد، بلکه در فینال برتری کاملی داشت.

یک اصلاح مهم؛ نتیجه راند اول ۲۶ بر ۴ بود، نه ۴۶ بر ۴

در برخی بازنشرهای اولیه نتیجه فینال، امتیاز راند نخست «۴۶ بر ۴» نوشته شده است، اما گزارش‌های منتشرشده از مسابقه تأیید می‌کنند نتیجه صحیح این راند ۲۶ بر ۴ بوده است.

سلیمی در راند دوم نیز با نتیجه ۲۰ بر ۸ پیروز شد تا بدون نیاز به راند سوم، مارات مالونوف از ازبکستان را دو بر صفر شکست دهد و قهرمان شود.

حتی با عدد صحیح ۲۶ بر ۴ نیز اختلاف فوق‌العاده است؛ سلیمی در دو راند مجموعاً ۴۶ امتیاز گرفت، در حالی که حریفش تنها ۱۲ امتیاز کسب کرد.

در واقع شاید همین مجموع ۴۶ امتیازی عامل شکل‌گیری اشتباه «۴۶ بر ۴» در برخی روایت‌ها بوده باشد.

فینالی که تقریباً یک‌طرفه بود

مالونوف حریف ناشناخته‌ای برای سلیمی نبود.

نماینده ازبکستان در ماه مه امسال نیز در فینال مسابقات قهرمانی آسیا مقابل سلیمی قرار گرفته بود. آن مسابقه بسیار نزدیک‌تر بود و تکواندوکار ایران برای پیروزی دو بر یک به سه راند نیاز داشت.

اما در ناگویا شرایط کاملاً تغییر کرد.

سلیمی اجازه نداد مبارزه وارد فضای نزدیک و پرریسک مسابقه قبلی شود. اختلاف ۲۲ امتیازی راند نخست عملاً کنترل کامل مسابقه را به او داد و در راند دوم نیز به جای عقب‌نشینی و محافظت صرف از برتری، باز هم با نتیجه ۲۰ بر ۸ پیروز شد.

مقایسه این دو مسابقه می‌تواند نشانه‌ای از پیشرفت او در شناخت حریف باشد: پیروزی سخت ۲ بر یک در قهرمانی آسیا، چند ماه بعد به پیروزی قاطع ۲ بر صفر در بازی‌های آسیایی تبدیل شد.

مسیر طلای آرین سلیمی در بازی‌های آسیایی ناگویا

قهرمان المپیک بعد از استراحت در دور نخست وارد جدول شد.

او ابتدا تانگ هائو از چین را شکست داد و راهی نیمه‌نهایی شد. سپس محمد علادربی از اردن را در دو راند متوالی کنار زد؛ راند نخست آن مسابقه با نتیجه ۱۵ بر ۲ و راند دوم ۱۳ بر ۲ به سود نماینده ایران تمام شد.

فینال نیز به همان اندازه قاطع بود:

سلیمی در مهم‌ترین دو مسابقه خود، یعنی نیمه‌نهایی و فینال، چهار راند متوالی را برد و هیچ راندی به حریفان واگذار نکرد.

از نقره هانگژو تا طلای ناگویا

طلای ناگویا یک معنای دیگر نیز برای سلیمی دارد؛ او حساب ناتمام بازی‌های آسیایی قبلی را بست.

آرین در هانگژو ۲۰۲۳ نیز تا فینال وزن ۸۰+ کیلوگرم پیش رفت، اما در مسابقه پایانی مقابل سونگ ژائوشیانگ از چین دو بر یک شکست خورد و به مدال نقره رسید.

آن زمان هنوز سلیمی قهرمان المپیک نشده بود.

پس از هانگژو مسیر حرفه‌ای او با سرعتی چشمگیر تغییر کرد: قهرمانی آسیا، طلای المپیک پاریس، قهرمانی دوباره آسیا در ۲۰۲۶ و حالا طلای بازی‌های آسیایی ناگویا.

نقره هانگژو حالا در دوره بعد به طلا تبدیل شده است.

پاریس؛ شبی که سلیمی به ستاره ورزش ایران تبدیل شد

مهم‌ترین نقطه کارنامه سلیمی همچنان المپیک پاریس است.

او در وزن ۸۰+ کیلوگرم پس از عبور از نیکیتا رافالوویچ، کارلوس سانسورس و ایوان شاپینا به فینال رسید و در مسابقه پایانی کادن کانینگهام بریتانیایی را دو بر یک شکست داد.

آن مدال طلای سنگین‌وزن، تنها طلای تکواندوی ایران در المپیک پاریس بود؛ مهران برخورداری نیز در وزن ۸۰- کیلوگرم مدال نقره گرفت. نتایج رسمی فدراسیون جهانی تکواندو قهرمانی سلیمی در دسته +۸۰ کیلوگرم را ثبت کرده است.

برای همین ناگویا اهمیت ویژه‌ای دارد.

قهرمان شدن در المپیک می‌تواند یک اوج استثنایی در زندگی هر ورزشکار باشد، اما تکرار موفقیت در مسابقات بزرگ بعدی است که نشان می‌دهد ورزشکار توان حفظ سطح خود را دارد.

آرین سلیمی دیگر فقط «قهرمان المپیک پاریس» نیست

کارنامه سلیمی حالا متنوع‌تر از آن است که فقط با طلای پاریس تعریف شود.

او پیش از المپیک نیز در مسابقات جهانی ۲۰۲۳ باکو مدال برنز گرفته بود، در هانگژو نایب‌قهرمان بازی‌های آسیایی شد و در مسابقات قهرمانی آسیا نیز سابقه قهرمانی دارد. داده‌های عملکرد حرفه‌ای او تا پیش از ناگویا، ۴۶ پیروزی در ۵۴ مسابقه و هشت عنوان قهرمانی در رویدادهای مختلف را نشان می‌داد.

حالا باید طلای ناگویا را نیز به این مجموعه اضافه کرد.

در سن ۲۲ سالگی، سلیمی هنوز امکان حضور در چند دوره دیگر مسابقات جهانی، بازی‌های آسیایی و حتی المپیک را دارد.

تنها طلای مردان تکواندوی ایران در ناگویا

یک نکته در روایت این قهرمانی نیاز به دقت دارد: سلیمی تنها نماینده مرد ایران در ناگویا نبود؛ اما تنها مدال طلای بخش مردان تکواندوی ایران را به دست آورد.

مهدی حاجی‌موسایی در وزن ۶۸- کیلوگرم به مدال نقره رسید. در بخش زنان نیز ایران مدال داشت و در مجموع پرونده تیم تکواندو با دو طلا، یک نقره و یک برنز بسته شد.

بنابراین طلای سلیمی نقش تعیین‌کننده‌ای در نتیجه نهایی تیم داشت.

چرا طلای ناگویا برای آرین مهم‌تر از یک مدال دیگر است؟

ارزش این قهرمانی فقط به رنگ مدال محدود نمی‌شود.

سلیمی در هانگژو در فینال شکست خورده بود؛ در ناگویا همان مرحله را با اقتدار پشت سر گذاشت. او چند ماه قبل مالونوف را تنها در سه راند شکست داده بود؛ این بار همان حریف را در دو راند با اختلاف زیاد کنار زد.

اینها نشانه‌های مهمی برای یک ورزشکار جوان هستند.

قهرمانان بزرگ فقط مسابقه نمی‌برند؛ توانایی سازگار شدن، شناخت دوباره رقبا و تکرار موفقیت در زیر فشار را نیز دارند.

از پاریس تا ناگویا؛ مردی که در فینال‌ها نمی‌ترسد

طلای المپیک پاریس نقطه‌ای بود که نام آرین سلیمی را به یکی از چهره‌های اصلی ورزش ایران تبدیل کرد، اما طلای ناگویا نشان داد آن شب تاریخی قرار نیست تنها تصویر بزرگ دوران حرفه‌ای او باقی بماند.

این بار رقیب ازبکستانی مقابل سلیمی تنها ۱۲ امتیاز در دو راند گرفت؛ ایران نیز صاحب تنها طلای مردان تکواندوی خود در این دوره شد.

از نقره هانگژو تا طلای المپیک پاریس و حالا طلای ناگویا، مسیر آرین سلیمی یک پیام روشن دارد: او فقط استعداد بزرگی نیست؛ آرام‌آرام در حال تبدیل شدن به ورزشکاری است که وقتی مسابقه به مهم‌ترین لحظه می‌رسد، بهترین نسخه خودش را نشان می‌دهد.