پایان کار ایران در ناگویا با ۱۹ طلا؛ چرا ۵۲ مدال از ۵۴ مدال هانگژو نتیجه بهتری ساخت؟ / رکورد تاریخی زنان و مدال‌آوری در ۲۱ رشته

ایران با ۵۲ مدال به کار خود پایان داد:

تسنیم نیز آمار نهایی ایران را ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز ثبت کرده و تأکید دارد ایران نسبت به هانگژو از رتبه هفتم به جایگاه ششم رسیده است.

همین جدول نکته اصلی عملکرد ایران را روشن می‌کند: تعداد کل مدال‌ها کمتر شده، اما تعداد طلاها به شکل محسوسی افزایش یافته است.

در هانگژو حدود ۲۴.۱ درصد مدال‌های ایران طلا بود؛ در ناگویا این سهم به حدود ۳۶.۵ درصد رسیده است. گزارش فنی کمیته ملی المپیک نیز افزایش سهم طلا در ترکیب مدال‌ها را یکی از نکات مثبت این دوره ارزیابی کرده است.

یک اصلاح آماری؛ رشد ۱۳ طلا به ۱۹ طلا چند درصد است؟

در برخی گزارش‌های رسمی، عدد ۳۸.۹ درصد برای افزایش «بهره‌وری طلای کاروان» مطرح شده است.

اما اگر صرفاً تعداد مدال‌های طلا را مقایسه کنیم، محاسبه متفاوت است.

ایران در هانگژو ۱۳ طلا و در ناگویا ۱۹ طلا گرفت؛ یعنی شش طلا بیشتر.

رشد تعداد طلاها برابر است با:

۶ تقسیم بر ۱۳ = حدود ۴۶.۲ درصد.

بنابراین برای متن‌هایی که درباره «رشد تعداد مدال طلا» صحبت می‌کنند، عدد دقیق حدود ۴۶ درصد است. عدد ۳۸.۹ درصدی گزارش کمیته ملی المپیک به شاخص «بهره‌وری طلا» نسبت داده شده و نباید مستقیماً به‌عنوان درصد رشد ساده تعداد طلاها استفاده شود.

روز آخر چگونه ایران را از ۱۵ به ۱۹ طلا رساند؟

ایران تا پایان روز سیزدهم ۱۵ مدال طلا داشت، اما روز چهاردهم چهار قهرمانی دیگر به دست آورد.

آرین سلیمی در تکواندو وزن ۸۰+ کیلوگرم با شکست مارات ماولونوف از ازبکستان قهرمان شد.

در کشتی آزاد، یونس امامی در ۷۴ کیلوگرم و امیرعلی آذرپیرا در ۹۷ کیلوگرم هر دو روی سکوی نخست ایستادند.

تیم ملی والیبال نیز در فینال با نتیجه ۳ بر یک ژاپن میزبان را شکست داد و چهارمین طلای روز را به ایران داد.

همین چهار قهرمانی سبب شد عدد نهایی طلاهای ایران به ۱۹ برسد؛ عددی که کیفیت کارنامه ناگویا را به‌طور اساسی تغییر داد.

بزرگ‌ترین داستان ناگویا؛ سه طلای زنان ایران

اگر قرار باشد یک بخش از عملکرد ایران فراتر از جدول مدال‌ها برجسته شود، آن بخش ورزش زنان است.

گزارش فنی عملکرد کاروان ایران، کسب سه مدال طلای زنان را بهترین عملکرد تاریخی بانوان ایران در یک دوره بازی‌های آسیایی توصیف کرده است.

دو طلا تنها در یک روز از روئینگ آمد.

فاطمه مجلل در تک‌نفره سبک‌وزن نخستین طلای تاریخ روئینگ زنان ایران در بازی‌های آسیایی را به دست آورد. سپس کیمیا زارعی و زینب نوروزی در دونفره سبک‌وزن قهرمان شدند تا زنان روئینگ ایران در فاصله حدود ۲۰ دقیقه دو مدال طلا کسب کنند. شورای المپیک آسیا نیز تأیید کرده بود که ایران پیش از این هرگز در روئینگ زنان بازی‌های آسیایی طلا نگرفته بود.

طلای سوم را ساغر مرادی در تکواندو به دست آورد؛ مدالی که او را به نخستین زن تکواندوکار ایرانی تبدیل کرد که در تاریخ بازی‌های آسیایی قهرمان می‌شود.

یک اختلاف آماری درباره طلاهای تاریخی زنان

گزارش فنی کمیته ملی المپیک می‌گوید سه طلای زنان در ناگویا معادل ۷۵ درصد مجموع چهار طلای زنان ایران در تمام ادوار پیشین بوده است.

با این حال، یک گزارش رسمی دیگر به نقل از معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده، مجموع طلای زنان ایران در ۱۹ دوره قبلی را پنج مدال اعلام کرده است.

بنابراین درباره عدد تاریخی پیش از ناگویا، میان گزارش‌های منتشرشده اختلاف وجود دارد. آنچه بدون اختلاف می‌توان گفت این است که سه طلای زنان در یک دوره، رکورد تازه‌ای برای ورزش زنان ایران در بازی‌های آسیایی است.

و شاید از منظر تاریخی، همین گزاره مهم‌تر از درصدهای اختلافی باشد.

فقط طلا نبود؛ وزنه‌برداری و دوومیدانی زنان هم تاریخ‌ساز شدند

عملکرد زنان ایران فقط به سه قهرمانی محدود نشد.

ریحانه کریمی در دسته ۷۷ کیلوگرم وزنه‌برداری به مدال برنز رسید و به نخستین زن ایرانی تبدیل شد که در تاریخ بازی‌های آسیایی برای وزنه‌برداری ایران مدال می‌گیرد. او با مجموع ۲۴۳ کیلوگرم سوم شد.

در دوومیدانی نیز زهرا زارعی در دوی ۴۰۰ متر با زمان ۵۲.۳۸ ثانیه مدال نقره گرفت؛ نخستین مدال تاریخ زنان ایران در مواد دوِ بازی‌های آسیایی.

تیم کاتای زنان نیز در ناگویا به مدال رسید و در کنار نتایج روئینگ، تکواندو، وزنه‌برداری و دوومیدانی، دامنه موفقیت زنان را از چند رشته محدود فراتر برد.

این نکته از خود عدد سه طلا هم اهمیت دارد؛ زنان ایران نه در یک رشته، بلکه در چند حوزه کاملاً متفاوت روی سکو رفتند.

مدال در ۲۱ رشته؛ رکورد تازه برای ایران

یکی دیگر از اعداد مهم کارنامه ناگویا، ۲۱ رشته مدال‌آور است.

گزارش فنی کمیته ملی المپیک این عدد را رکورد تاریخی ایران در بازی‌های آسیایی دانسته؛ رکورد قبلی ۲۰ رشته بوده است.

این پراکندگی اهمیت زیادی دارد، زیرا سال‌ها بخش بزرگی از مدال‌های ایران بر دوش رشته‌های سنتی مانند کشتی، وزنه‌برداری، تکواندو و کاراته قرار داشت.

در ناگویا این رشته‌ها همچنان ستون اصلی طلاها بودند، اما مدال‌هایی از روئینگ، دوومیدانی، ژیمناستیک، کبدی، سنگ‌نوردی، بسکتبال، بسکتبال سه‌نفره، ورزش‌های الکترونیک، کوراش و رشته‌های دیگر نیز به سبد ایران اضافه شد. گزارش کمیته ملی المپیک همین گسترش دامنه مدال‌آوری را یکی از نقاط مهم عملکرد کاروان ارزیابی کرده است.

بنابراین کیفیت نتیجه ایران فقط در عدد ۱۹ طلا خلاصه نمی‌شود؛ منابع مدال‌آوری هم متنوع‌تر شده‌اند.

امین میرزازاده و دفاع موفق از طلای هانگژو

در کشتی فرنگی، امین میرزازاده یکی از مهم‌ترین قهرمانان ایران بود.

او در فینال وزن ۱۳۰ کیلوگرم با نتیجه ۳ بر یک رافائل تسیتسواشویلی از ازبکستان را شکست داد و از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. این دومین طلای متوالی میرزازاده در بازی‌های آسیایی بود.

دفاع از عنوان قهرمانی در دو دوره متوالی، جایگاه او را در میان پرافتخارترین سنگین‌وزن‌های کشتی فرنگی ایران تثبیت کرد و یکی از طلاهای کلیدی ایران در نیمه دوم بازی‌ها را رقم زد.

کشتی در روزهای پایانی نقش بزرگی در جهش جایگاه ایران داشت؛ محمد نخودی، امیرحسین زارع، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا نیز در آزاد به طلا رسیدند.

بازگشت طلای فوق‌سنگین وزنه‌برداری با علی داوودی

یکی دیگر از مهم‌ترین لحظات ناگویا در فوق‌سنگین وزنه‌برداری رقم خورد.

علی داوودی با مجموع ۴۶۶ کیلوگرم، تنها یک کیلو بالاتر از علی عمار وزنه‌بردار عراق، قهرمان شد. داوودی در یک‌ضرب ۲۰۶ کیلوگرم و در دوضرب ۲۶۰ کیلوگرم ثبت کرد. شورای المپیک آسیا نیز این رقابت را یکی از دراماتیک‌ترین فینال‌های وزنه‌برداری ناگویا توصیف کرده است.

این طلا از آن جهت اهمیت داشت که پس از سال‌ها، ایران دوباره در سنگین‌ترین دسته وزنه‌برداری مردان بازی‌های آسیایی روی سکوی نخست ایستاد.

ناگویا بهتر بود یا هانگژو؟

اگر تنها مجموع مدال‌ها معیار باشد، هانگژو با ۵۴ مدال دو نشان بیشتر از ناگویا دارد.

اما جدول مدالی ابتدا بر اساس تعداد طلا مرتب می‌شود، نه مجموع مدال‌ها. به همین دلیل افزایش از ۱۳ به ۱۹ طلا اثر بسیار بیشتری بر جایگاه ایران گذاشت.

ایران با وجود دو مدال کمتر، یک پله بالاتر رفت و ششم شد.

همزمان سهم طلا از کل مدال‌ها از حدود ۲۴ درصد به ۳۶.۵ درصد افزایش یافت و تعداد رشته‌های مدال‌آور نیز رکورد زد.

از این منظر، ناگویا را می‌توان دوره‌ای دانست که در آن «کیفیت ترکیب مدال» بهتر شد؛ هرچند این موضوع به معنی موفقیت همه رشته‌ها نیست. خود گزارش فنی کمیته ملی المپیک نیز تأکید کرده برخی رشته‌ها پایین‌تر از سطح انتظار ظاهر شدند و نیازمند ارزیابی جداگانه هستند.

۱۹ طلا، اما ارزش ناگویا فقط در جدول نبود

عدد نهایی ایران روشن است: ۱۹ طلا، ۱۸ نقره، ۱۵ برنز، ۵۲ مدال و رتبه ششم آسیا.

اما تصویر ماندگار ناگویا فقط این اعداد نیست.

فاطمه مجلل نخستین طلای روئینگ زنان را گرفت، ساغر مرادی طلسم طلای تکواندو زنان را شکست، ریحانه کریمی نخستین مدال وزنه‌برداری زنان را ثبت کرد و زهرا زارعی نخستین مدال زنان ایران در مواد دوِ دوومیدانی را به دست آورد.

همزمان ایران در ۲۱ رشته مختلف مدال گرفت و رکورد تنوع رشته‌های مدال‌آور خود را شکست.

ناگویا در مجموع دو پیام متفاوت داشت: رشته‌های سنتی همچنان بخش مهمی از موتور طلای ایران هستند، اما در کنار آنها منابع تازه‌ای برای مدال‌آوری شکل گرفته‌اند؛ به‌خصوص در ورزش زنان.

ایران با دو مدال کمتر از هانگژو به خانه برمی‌گردد، اما با شش طلای بیشتر، یک رتبه بالاتر و چند «اولین» تاریخی؛ همین تفاوت است که کارنامه ناگویا را از یک مقایسه ساده ۵۲ در برابر ۵۴ مدال فراتر می‌برد.