دومی یعنی ناکامی، 1-3-2-4 کی‌روش تغییر می‌کند

تحلیل این سبک از بازی از هر نگاهی قابل احترام است. حتی آنهایی که می گویند سبک بازی تیم ملی را نمی پسندند. اما شاید برای کسب نتیجه آبرومندانه در برابر آرژانتین، پرتغال و اسپانیا در 8 سال گذشته چاره ای جزء این نمایش نبود. تجمع درمنطقه یک سوم دفاعی برای در اختیار گرفتن فضا و استفاده از حملات سریع برای رسیدن به هدف.

اما امروز و بعد از 8 سال که از حضور کارلوس کی روش در تهران می گذرد به نظر می رسد تیم ملی می خواهد 1-3-2-4 را در جام ملت ها با شیوه ی جدیدی به نمایش بگذارد. شیوه ای که دست کم منجر به حملات بیشتری از سوی تیم ایران شود. البته باید به این نکته اشاره کرد بازی مالکانه و تعداد پاس های زیاد رفته رفته در فوتبال دنیا کمرنگ می شود و برای بالا بردن جام نمی شود روی زمان در اختیار داشتن توپ و هم چنین تعداد پاس ها حساب باز کرد. چند فصلی است که بارسا در لیگ قهرمانان قهرمان نشده است. مبدع سیستم تیکی تاکا در فوتبال دنیا. یا اسپانیایی که این سبک از بازی را در جام جهانی 2018 به خوبی بازی کرد به جایی نرسید. تیمی که در گذشته ای نزدیک سیستم جدیدی را وارد فوتبال کرد. 0-6-4. و اما فرانسه ای قهرمان شد که میزان پاس هایش و هم چنین مدت زمانی که توپ را دراختیار داشت کمتر از کرواسی بود. و این فعل و انفعال منجر به داده های جدیدی از سوی فیفا شد مبنی بر اینکه هر تیمی مدت زمان بیشتری توپ را در اختیار داشته باشد و تعداد پاس های بیشتری بدهد تضمینی برای موفقیت نخواهد داشت و مهم تر از این ها خلق موقعیت و استفاده از موقعیت ها است.

تیم ملی که با کارلوس کی روش تجربه حضور در جام ملت ها را دارد به خوبی فهیمده با سبک بازی جام جهانی موفقیت در جام ملت ها سخت است. با این حال باید به کارلوس کی روش حق بدهیم از سبک بازی اش دست برندارد. 1-3-2-4 . اما به نظر می رسد او در جام ملت ها می خواهد این سیستم را با فوتبالی جدید به نمایش بگذارد. البته ایده های او در جام جهانی 2018 هم به چشم آمد اما کارایی لازم را در فوتبال تهاجمی نداشت به این خاطر که ما بیشتر مجبور بودیم دفاع کنیم تا حمله. حتی این وظیفه به سردار آزمون و مهدی طارمی هم سپرده شد.

از ترکیب تیم ملی در بازی با قطر این چنین بر می آید که کریم انصاری فرد در کنار امید ابراهیمی زوج جلوی خط دفاعی را تشکیل می دهند. به واقع کریم انصاری فرد در ترکیب تیم ملی هافبک دفاعی است. البته او در بازی با مراکش هم در این نقش ظاهر شد. اما بی شک در جام ملت ها آزادی عمل بیشتری خواهد داشت و به واقع نقطه آغاز حمله و در ادامه مهاجم کاذب خواهد بود. یعنی حمله را ساپورت می کند تا از توپ سوم وپاس های کات بک بهره ببرد.

سال های سال است در فوتبال ایران تیم ها سیستم مورد اشاره را با دو هافبک دفاعی صفر تا صد دفاعی بازی می کنند. حتی تیم ملی هم این طور بود. آندو و جواد. هر دو دفاعی اند. به طور مثال اکبر ایمانی و اکبر صادقی در پدیده دو فصل پیش. اما این ایده کارلوس کی روش می تواند به تغییر نگاه ها به سیستم 1-3-2-4 شود. بکارگیری از یک مهاجم در کنار هافبک دفاعی.

زمانی که این سیستم در فوتبال پدیده آمد مبدع آن هیچ گاه نگفت دو بازیکنی که قرار است در جلوی خط دفاعی بازی کنند باید صدر در صد دفاعی باشند. از آنجایی که پوشش 68 متر عرض زمین برای یک بازیکن سخت بود پیشنهاد بکارگیری از دو بازیکن در جلوی خط دفاعی مطرح شد اما در بیشتر تیم های حرفه ای یکی از این دو بازیکن به هنگام حمله از خط دفاعی جدا می شود. در غیر اینصورت تیم در حمله با احتساب یکی از دو مدافع کناری، بال ها، پلی میکر و سانتر فوروارد تنها 5 بازیکن در حمله خواهد داشت و رسیدن به  گل با 5 بازیکن سخت است.

شاید بهتر است حالا که هافبک های تهاجمی برای بازی در جلوی خط دفاعی تربیت نکرده ایم از مهاجم در این پست استفاده کنیم. مهاجمی که به هنگام دفاع در کنار هافبک دفاعی قرار می گیرد تا عرض جلوی خط دفاعی را پوشش دهد اما در زمان حمله نقطه آغاز خواهد بود و طبیعتا یک مهاجم آغاز گر بهتری برای حمله به سوی دروازه حریف است.

این ایده ی کی روش همان طور که بدان اشاره شد در جام ملت ها بیشتر به چشم خواهد آمد. به خصوص که قرار است طارمی بال راست، امیری بال چپ، سامان پلی میکر و سردار آزمون نوک بازی کند. علاوه بر این ها و کریم ما در حمله یکی از دو مدافع کناری را هم خواهیم داشت. احسان یا رامین رضاییان و شاید هم وریا. این تجربه ای جدید برای فوتبال ایران است که در صورت جواب دادن می تواند برای تیم های لیگ برتری هم الگو شود: بازی دادن به مهاجم در پست هافبک دفاعی.