گذری بر زندگی اسطوره سه‌گانه دنیای فوتبال

۱۱ سپتامبر ۱۹۴۵ در شهر مونیخ، کنار خرابه‌های بجامانده از جنگ جهانی دوم، فرانتس و آنتونیه که از طبقه کارگری به‌شمار می‌رفتند صاحب دومین فرزندشان شدند که نام او را تلفیقی از نام خودشان یعنی فرانتس آنتون گذاشتند.

فرانتس آنتون با شرایط سخت زندگی کارگری خانواده‌اش رشد کرد و بزرگ شد.

او توانست در ۹ سالگی علی‌رغم مخالفت‌های سرسختانه پدرش عضو تیم فوتبال مونیخ ۰۶ شود‌، آن هم درست در سالی که آلمان غربی با درخشش فریتز والتر توانسته بود جام قهرمانی ژول ریمه را از آن خود کند و برای اولین‌بار بر بام فوتبال جهان تکیه بزند.

با پیروزی آلمان در برابر مجارستان، تب فوتبال این کشور را دربر گرفته و فرانتس آنتون نیز بیش از هر زمانی عاشق این ورزش شده بود.

فرانتس و هم‌تیمی‌هایش تصمیم گرفته بودند تیم مونیخ ٠۶ را به‌علت ساختار آماتور و غیرحرفه‌ای ترک کرده و به تیم مونیخ ۱۸۶۰ بپیوندند اما یک حادثه مسیر او را تغییر داد.

مسابقات زیر ۱۴ سال منطقه نوئبیبرگ با حضور تیم‌های جوانان زیادی از جمله مونیخ ۱۸۶۰ برگزار شد، فرانتس و هم‌تیمی‌هایش توانستند مونیخ ۰۶ را به فینال جوانان زیر ۱۴ سال برسانند.

آنها باید در مقابل تیم قوی مونیخ ۱۸۶۰ قرار می‌گرفتند، خشونت بیش از حد بازیکنان حریف منجر به مصدومیت چند بازیکن از جمله فرانتس آنتون شد و آنها این مسابقه را واگذار کردند.

رفتار و برخورد بازیکنان حریف باعث شد تا فرانتس آنتون بکن بائر ۱۳ ساله تصمیم خود را تغییر دهد و به تیم‌  بایرن‌مونیخ بپیوندد تا آنها در سال ۱۹۵۹ صاحب گنجی بی‌بدیل شوند.

فرانتس اولین تلاطم زندگی‌اش را در سال ۱۹۶۳ زمانی که تنها ۱۸ سال داشت، تجربه کرد، درست وقتی که می‌خواست اوج بگیرد، متوجه شد دوستش از او باردار شده و هنگامی که عنوان کرد قصد ازدواج‌ با او را ندارد، جنجالی به‌پا شد که در نهایت منتهی به اخراجش از تیم ملی جوانان آلمان غربی شد.

فدراسیون او را از حضور در تیم‌های ملی محروم کرده بود اما با پادرمیانی دتمار کرامر سرمربی وقت تیم، مجدد به جمع ملی‌پوشان بازگشت.

فرانتس ۶ ژوئن ۱۹۶۴ اولین بازی خود را برای تیم اصلی بایرن‌مونیخ انجام داد و توانست با درخشش خیره‌کننده‌اش این تیم را از لیگ دسته دوم به بوندس‌لیگا یک برساند اما اوج‌گیری او از جام جهانی ۱۹۶۶ آغاز شد، پسری ۲۱ ساله که توانایی زیادی در خلق معجزه داشت، آلمان غربی توانست با پشت سر گذاشتن رقبا به فینال برسد.

فرانتس آنتون بکن بائر در مصاحبه‌ای پیش از شروع مسابقات پیامی را به تیم‌های رقیب داده بود: روبرو شدن و تقابل با من باعث اتلاف وقت شما می‌شود، پس حتی آن را امتحان نکنید!

اگر تصمیم جنجال‌برانگیز کمک داور بازی انگلیس و آلمان نبود، شاید نتیجه دیگری رقم می‌خورد اما شکست در ویمبلی آن هم در مقابل انگلیس میزبان، باعث نشد تا کمیته برگزاری مسابقات، فرانتس آنتون بکن بائر را به‌عنوان بهترین بازیکن جوان جام انتخاب نکند.

او به‌خاطر چهره، استایل و نحوه حرکت و رهبری‌اش در زمین لقب قیصر را از هواداران متعصب آلمان دریافت کرد.

قیصر با نایب قهرمانی جهان به خانه بازگشت تا با بایرن در بازی‌های باشگاهی یکه‌تازی کند، تنها یکسال بعد از جام جهانی قیصر توانست با بایرن‌مونیخ اولین قهرمانی اروپا را جشن بگیرد.

* از رشادت تا قهرمانی

مکزیک به‌عنوان اولین کشور آمریکای شمالی میزبان جام جهانی ۱۹۷۰ شده بود، این آخرین جامی بود که کلکسیونی از ستاره‌ها در تیم‌ها حضور داشتند، ایتالیا با جاجینتو فاکتی، برزیل با کاپیتان کارلوس آلبرتو و پله، انگلیس با گوردن بنکس و بابی مور، آلمان غربی با گرد مولر و فرانتس بکن‌ بائر کهکشانی از نامداران فوتبال در قرن بیستم را تشکیل می‌دادند.

قیصر با شماره ۴ در قلب دفاع آلمان قلعه‌ای محکم را شکل داده بود که کمتر  بازیکنی توان فتح و تسخیرش را داشت.

انگلیس و آلمان ۱۴ ژوئن و به فاصله ۴ سال از فینال پر رمز و راز ۱۹۶۶ این بار در بازی یک‌چهارم نهایی به مصاف هم می‌رفتند، تقدیر گویا مقدر کرده بود که مسابقه این دو تیم همیشه باید برنده داشته باشد، برنده این بازی ایتالیا را در نیمه‌نهایی ملاقات می‌کرد.

انگلیس با دو گل مولری و پیترز در نیمه اول پیش افتاد اما این پایان کار نبود، آلمان ابتدا با گل دقیقه ۶۸ بکن بائر فاصله را به حداقل رساند، کمتر از ۲۰ دقیقه بعد شیلر بازی را به تساوی کشاند و در دقیقه ۱۰۸ گرد مولر تیر خلاص را به پیکر انگلیس شلیک کرد تا آلمان غربی به نیمه نهایی راه پیدا کند.

۱۷ ژوئن ۱۹۷۰ در حالی که گرمای هوا حرارت جدال ایتالیا و آلمان را داغ‌تر کرده بود، دو تیم به مصاف یکدیگر رفتند، ایتالیا ابتدا در دقیقه ۸ با گل بونینسگنا از حریف خود پیش افتاد، نیمه اول با همان تک‌گل خاتمه یافت.

با شروع نیمه دوم آلمان‌ها تا دقیقه ۶۶ هر دو تعویض خود را به‌دلیل مصدومیت بازیکنان‌شان انجام داده بودند که ناگهان فرانتس بکن بائر مدافع سرشناس آلمان از ناحیه شانه دچار شکستگی شد و از زمین بیرون رفت.

وی تنها پس از گذشت لحظاتی با شانه‌ای بانداژشده به زمین بازگشت تا آلمان‌ها در مقابل ایتالیا، همچنان ۱۱ نفره به مسابقه ادامه دهند.

در نهایت این جدال نفس‌گیر و حساس با نتیجه ۴ بر ۳ به سود ایتالیا خاتمه یافت اما بازی قرن یک برنده دیگر نیز داشت، فرانتس بکن بائر با رشادتی که از خود نشان داد، محبوبیتی مضاعف پیدا کرد، آلمان‌غربی با پیروزی بر اروگوئه توانست به مقام سوم دست یابد اما کلکسیون قیصر تنها تشنه یک نشان بود، جام قهرمانی.

سومین حضور فرانتس آنتون بکن بائر در جام جهانی، با بستن بازوبند کاپیتانی همراه شد، جام دهم به میزبانی آلمان‌غربی می‌توانست آرزوهای فرانتس ۲۹ ساله را جامه عمل بپوشاند، این اولین باری بود که قهرمان دیگر ژول ریمه را تصاحب نمی‌کرد زیرا برزیل آن‌ را با سه قهرمانی برای همیشه به خانه برده بود، در نتیجه جام نو در آلمان ۱۹۷۴ رونمایی شد.

آلمان غربی و ستاره‌هایش با غلبه بر حریفان راهی فینال شدند تا در مسابقه‌ای مهیج میزبان لاله‌های نارنجی شوند، رقابت نفس‌گیر و جذاب بین یوهان کرایف و فرانتس بکن بائر تنها در مستطیل سبز خلاصه نمی‌شد بلکه صفحه شطرنجی را تداعی می‌کرد که وزیر و قلعه در آن مقابل هم صف‌آرایی می‌کردند.

هلند ابتدا با ضربه پنالتی جان نسکنز از میزبان پیش افتاد اما بریتنر و گرد مولر نتیجه را به سود آلمان تغییر دادند، فوتبال شناور هلند، در نیمه دوم نتوانست از سد دفاع مستحکم آلمان، به رهبری بکن بائر عبور کند و شاید این اولین بار بود که قلعه توانست وزیر را شکست دهد.

با سوت جک تیلور رویای فرانتس آنتون بکن بائر به حقیقت پیوست و جام جدید در دستان قیصر فوتبال جهان آرام گرفت.

فرانتس در رده ملی با یک قهرمانی، یک نایب قهرمانی و یک مقام سومی دفتر خاطرات بازی‌های ملی خود را بست تا جهان دیگر شاهد قدرت‌نمایی دژ تسخیرناپذیر آلمان نباشد.

* خداحافظی و تکرار افتخار

فرانتس پس از جام جهانی ۱۹۷۴ فوتبال را ادامه داد و ۱۹۷۶ در جام ملت‌های اروپا آلمان‌غربی را همراهی کرد.

ژرمن‌ها به مانند ۱۹۷۲ به فینال رسیدند اما در کمال ناباوری بازی را به چک‌اسلواکی واگذار کرده و با عنوان نایب قهرمانی مسابقات را ترک کردند.

سال ۱۹۷۷ آخرین سالی بود که فرانتس آنتوان در تیم ملی بازی کرد، او پیش از آغاز جام جهانی ۱۹۷۸ از بازی در تیم ملی کناره‌گیری کرد تا با ۳۱ سال سن خداحافظی زودهنگامی را رقم زده باشد.

او در جام ملت‌های اروپا ۱۹۷۲ یک عنوان قهرمانی و در سال ۱۹۷۶ یک نایب‌قهرمانی را کسب کرد و در جام جهانی نیز به ترتیب نایب قهرمانی ۱۹۶۶، عنوان سومی ۱۹۷۰ و قهرمانی ۱۹۷۴ را از آن خود کرده بود.

اما افتخارات قیصر در مسابقات باشگاهی نیز چشم‌نواز بود، وی همراه باشگاه بایرن مونیخ در سال‌های ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۱ قهرمان جام حذفی، در ۱۹۶۹، ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ قهرمان بوندس‌لیگا و در ۱۹۶۷، ۱۹۷۴، ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شده بود.

پس از خداحافظی از بازی‌های ملی بعد از ۱۲ سال بایرن را به مقصد باشگاه نیویورک ترک کرد.

وی بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۰ توانست با این تیم سه بار پیاپی قهرمان لیگ آمریکا شود.

پس از این موفقیت‌ها فرانتس به سرزمین مادری برگشت و به عضویت باشگاه هامبورگ درآمد.

حضور او همچنان تضمین موفقیت برای هر باشگاهی بود، در سال ۱۹۸۲ همراه تیم هامبورگ توانست قهرمانی بوندس‌لیگا را به‌دست آورد و در پایان این سال و در حالی که ۳۷ سال سن داشت، کفش‌هایش را برای همیشه آویخت و از فوتبال خداحافظی کرد.

او توانسته بود در ۱۰۳ بازی ملی، ۱۴ گل به ثمر برساند که آماری فوق‌العاده برای یک مدافع محسوب می‌شد.

همچنین در ۷۰۹‌ بازی که برای تیم‌های باشگاهی‌اش به میدان رفته بود، توانسته بود ۹۴ گل به ثمر برساند.

پس از نایب قهرمانی آلمان غربی در جام جهانی ۱۹۸۲ اسپانیا، قیصر به‌عنوان سرمربی جانشین یوپ دروال شد.

بکن بائر در حالی که ۴۱ سال سن داشت، توانست آلمان را به فینال جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک برساند اما آلبی‌سلسته با هنرنمایی‌ دیه‌گو مارادونا توانست در یک فینال مهیج بازی را با نتیجه ۳ بر ۲ پیروز شود تا آلمان غربی برای دومین بار پیاپی به‌عنوان نایب قهرمانی جام جهانی برسد.

برای فرانتس که طعم بلند کردن جام قهرمانی در ۱۹۷۴ را چشیده بود، این شکست قابل قبول نبود، اما قیصر قرار نبود تسلیم شود.

وی ۴ سال بعد در ۱۹۹۰ ایتالیا تیمش را به فینال رم رساند تا بار دیگر مقابل آرژانتین به میدان برود.

تک‌گل آندریاس برمه از روی نقطه پنالتی، رویای وی را تکمیل کرد.

او پس از ۱۶ سال مجدد جام قهرمانی فوتبال را این بار در قامت سرمربی لمس می‌کرد تا دومین کسی باشد که پس از ماریو زاگالو به‌عنوان بازیکن و به‌عنوان مربی توانسته جام قهرمانی را تصاحب کند.

فرانتس آنتوان بکن بائر بعد از این قهرمانی از تیم ملی آلمان کناره‌‌گیری کرد‌، وی سپس در فصل ۱۹۹۰ - ۹۱ سرمربی المپیک مارسی شد و با این تیم به‌عنوان قهرمانی فرانسه و نایب قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا دست یافت.

او پس از یک دوره استراحت سرمربی‌گری بایرن‌مونیخ را پذیرفت، بایرن با هدایت وی توانست در سال ۱۹۹۴ قهرمان بوندس‌لیگا و در ۱۹۹۶ قهرمان لیگ اروپا شود.

پس از کسب این عنوان توسط بایرن‌مونیخ، فرانتس بکن بائر در سن ۵۱ سالگی از دنیای مربیگری خداحافظی کرد تا وارد دنیای جدیدی شود.

* تکمیل سه‌گانه

شاید بتوان فرانتس آنتوان بکن‌ بائر را یکی از نوادر ورزش فوتبال نامید که در سه عرصه بازی، مربیگری و مدیریت توانست در قامت یک قهرمان ظاهر شود و بی‌شک یکی از استثنایی‌ترین رهبران ورزشی جهان به‌شمار می‌رود.

او از معدود مدافعان فوتبال است که تا کنون ۲ بار در سال‌های ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶ موفق به دریافت جایزه توپ طلای جهان شده است.

بکن بائر پس از کناره‌گیری از مربیگری در سال ۱۹۹۶ پا به عرصه مدیریت گذاشت، مثلث هوینس، رومینیگه و بکن بائر توانست بایرن مونیخ را در آلمان دست‌نیافتنی کند‌ و اگر آن بازی خشن بازیکنان مونیخ ۱۸۶۰ در لیگ جوانان زیر ۱۴ سال نبود، شاید امروز جای بایرن و مونیخ ۱۸۶۰ عوض می‌شد.

غول باوارایی‌ در سایه قیصر و یاران توانست تمامی افتخارات را یکی پس از دیگری درو کند.

نقش او در کسب دومین میزبانی آلمان در جام جهانی بی‌بدیل بود، حمایت و تلاش‌های بکن بائر باعث شد تا آلمان در ماراتن انتخاب میزبانی سال ۲۰۰۶ با اختلاف یک رأی آفریقای جنوبی را شکست داده و بعد از ۳۲ سال مجدد میزبان بزرگ‌ترین فستیوال فوتبالی جهان باشد.

فیفا فرانتس بکن بائر را به‌عنوان رئیس کمیته برگزاری مسابقات جام جهانی ۲۰۰۶ منصوب کرد زیرا قیصر کاپیتان اسطوره‌ای، مربی خوش‌فکر و مدیری موفق بود و از همه مهم‌تر اسطوره‌ای بی‌تکرار تلقی می‌شد.

جام با سومی آلمان و قهرمانی ایتالیا پایان یافت اما نقش فرانتس در برگزاری کم‌نظیر تورنمنت تحسین فیفا را به همراه داشت.

از طرفی بایرن مونیخ، به پاس نیم‌قرن تلاش‌های فرانتس بکن بائر، وی را به‌عنوان رئیس افتخاری و مادام‌العمر این باشگاه منصوب کرد.

او مانند هر انسان دیگری شکست‌هایی داشت که بیشتر معطوف به زندگی شخصی وی می‌شد.

پس از بارداری دوست ۱۸‌ساله‌اش، سه ازدواج برگ دیگری از زندگی ناموفق خصوصی‌اش بود، فرانتس از این ۳ ازدواج دارای ۵ فرزند است که تنها یکی از فرزندانش به نام اشتفان مانند پدر فوتبالیست شد اما هرگز نتوانست از زیر سایه‌ بلند پدرش قد بلند کند.

وی به علت ابتلا به یک بیماری سخت، ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۵ درگذشت تا فوتش ضربه بزرگ روحی بدی را به فرانتس وارد کند.

بکن بائر طی سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ دو مرتبه جراحی قلب را پشت سر گذاشته و یک بار نیز مجبور شده تا مفصل لگن خود را تعویض کند.

فرانتس آنتون بکن بائر در حالی  ۷۴ ساله شد که چندی پیش به نقل از نشریه بیلد آلمان در حاشیه یک تورنمنت گلف در ایالت باواریا، خبر شوکه‌کننده‌ای به حضار و طرفدارانش داد، او گفت که بینایی یک چشمش را از دست داده است.

هرچند او بینایی یکی از چشمانش را از دست داده اما هستند هوادارانی که نگاه‌شان کماکان دنبال یک شماره ۴ استثنایی در قلب دفاع می‌گردد.

انتهای پیام/