واکنش صریح کارگردان «زنده شور» به حواشی بازداشت سینماگران؛ دانشی اتهام‌ها را رد کرد

نشست خبری فیلم زنده شور در جشنواره فیلم فجر، اگرچه با هدف بررسی ابعاد هنری و محتوایی تازه‌ترین اثر دانشی برگزار شد، اما در عمل بیش از هر چیز تحت تأثیر یک پرسش حاشیه‌ای قرار گرفت. پرسشی که نه درباره ساختار روایت، جهان‌بینی کارگردان یا ویژگی‌های فنی فیلم، بلکه درباره بازداشت علی شادمان و تعدادی دیگر از سینماگران در مراسم تولد این بازیگر مطرح شد و فضای جلسه را به‌طور کامل تغییر داد.

این سؤال، که مستقیماً احتمال ارتباط دانشی با ماجرای بازداشت‌ها را هدف گرفته بود، واکنش صریح و قاطع کارگردان زنده شور را به دنبال داشت؛ واکنشی که نشان داد حاشیه‌های بیرونی چگونه می‌توانند حتی در رسمی‌ترین رویدادهای سینمایی، بر متن اصلی غلبه کنند.

پاسخ مستقیم به یک اتهام غیررسمی

دانشی در مواجهه با این پرسش، تلاش کرد بدون ورود به فضای احساسی یا جدل رسانه‌ای، پاسخ خود را بر پایه واقعیت‌ها بیان کند. او با اشاره به اختلاف مالی‌اش با علی شادمان تأکید کرد این موضوع به دوره‌ای کاملاً پیش از اتفاقات رخ‌داده در مراسم تولد شادمان بازمی‌گردد و اساساً نمی‌تواند ارتباطی با بازداشت این بازیگر داشته باشد.

کارگردان زنده شور تصریح کرد که اختلافات حرفه‌ای یا مالی، امری رایج در مناسبات کاری سینماست و تبدیل چنین مسائل معمولی به اتهامی امنیتی یا قضایی، نه منطقی است و نه منصفانه. این موضع‌گیری، در واقع تلاشی برای جدا کردن مرز اختلافات صنفی از حواشی پررنگ‌شده اخیر بود.

اشاره به ستاره پسیانی و رد یک فرض غیرمنطقی

دانشی برای روشن‌تر شدن موضوع، به بازداشت ستاره پسیانی در همان مراسم نیز اشاره کرد؛ نکته‌ای که از نگاه او، خود به‌تنهایی می‌تواند ادعای مطرح‌شده را بی‌اساس جلوه دهد. او یادآور شد که پسیانی در همان مقطع، در فیلم اردوبهشت حضور داشته و از بازیگران پروژه‌ای بوده که به‌طور مستقیم با خود دانشی در ارتباط بوده است.

به گفته دانشی، اگر قرار بود بازداشت‌ها ریشه در اختلافات شخصی یا حرفه‌ای داشته باشد، منطقی نبود که بازیگری از پروژه در حال همکاری با او نیز مشمول چنین برخوردی شود. این استدلال، عملاً شالوده شایعه مطرح‌شده را زیر سؤال برد و نشان داد که پیوند زدن این رویدادها به یک فرد خاص، بیشتر مبتنی بر حدس و گمان رسانه‌ای است تا واقعیت.

جشنواره فیلم فجر و بازتولید حواشی

ماجرای نشست خبری زنده شور، بار دیگر نقش جشنواره فیلم فجر را به‌عنوان بستری برای بازتولید حواشی سینمایی برجسته کرد. جشنواره‌ای که به‌طور سنتی باید محلی برای گفت‌وگو درباره سینما، فیلم و جریان‌های هنری باشد، در سال‌های اخیر بارها شاهد طرح پرسش‌هایی بوده که بیش از آنکه به اثر هنری مربوط باشند، به مسائل پیرامونی و جنجالی می‌پردازند.

در چنین فضایی، کارگردانان و بازیگران ناگزیرند علاوه بر پاسخ‌گویی درباره آثارشان، نسبت به شایعات و حاشیه‌هایی واکنش نشان دهند که گاه هیچ ارتباط مستقیمی با فعالیت حرفه‌ای آن‌ها ندارد. نشست خبری زنده شور نیز از این قاعده مستثنی نبود و نمونه‌ای دیگر از تداخل متن و حاشیه در مهم‌ترین رویداد سینمایی کشور را به نمایش گذاشت.

اختلافات مالی؛ واقعیتی پنهان یا بزرگ‌نمایی‌شده

اشاره دانشی به اختلاف مالی با علی شادمان، خود نکته‌ای قابل‌تأمل است. اختلافات مالی میان عوامل سینما، چه در سطح بازیگر و کارگردان و چه در سطح تهیه‌کننده و سرمایه‌گذار، پدیده‌ای تازه یا نادر نیست. با این حال، آنچه در این مورد خاص اهمیت دارد، نحوه بازنمایی این اختلاف در فضای رسانه‌ای است؛ بازنمایی‌ای که می‌تواند به‌سرعت از یک اختلاف حرفه‌ای به یک شایعه جنجالی تبدیل شود.

دانشی با تأکید بر قدیمی بودن این اختلاف و بی‌ارتباطی آن با اتفاقات اخیر، در واقع تلاش کرد از تبدیل یک موضوع صنفی به یک پرونده حاشیه‌ای جلوگیری کند؛ تلاشی که نشان‌دهنده حساسیت بالای فضای سینمای ایران نسبت به شایعه و گمانه‌زنی است.

نقش رسانه و مسئولیت پرسش‌گری

طرح چنین پرسشی در نشست خبری، بار دیگر بحث مسئولیت رسانه و خبرنگاران حوزه سینما را مطرح می‌کند. پرسش‌گری انتقادی، یکی از ارکان اصلی روزنامه‌نگاری حرفه‌ای است، اما مرز باریکی میان پرسش‌گری و دامن زدن به شایعه وجود دارد. زمانی که پرسشی بر پایه اطلاعات تأییدنشده یا گمانه‌زنی‌های غیررسمی مطرح می‌شود، می‌تواند به‌جای شفاف‌سازی، به تشویش افکار عمومی دامن بزند.

واکنش دانشی، از این منظر، نه‌تنها دفاع از خود، بلکه تلاشی برای بازگرداندن بحث به مسیر منطقی و مستند بود؛ مسیری که در آن، هر ادعایی نیازمند شواهد روشن و قابل‌اتکاست.

سینماگران در معرض قضاوت افکار عمومی

بازداشت برخی سینماگران در مراسم تولد علی شادمان، پیش از آنکه ابعاد حقوقی یا قانونی‌اش روشن شود، به موضوعی پررنگ در افکار عمومی تبدیل شد. در چنین شرایطی، هر نام مرتبط با این افراد، حتی به‌صورت غیرمستقیم، می‌تواند در معرض قضاوت‌های شتاب‌زده قرار گیرد.

دانشی نیز در این فضا، ناخواسته در جایگاه پاسخ‌گویی قرار گرفت؛ جایگاهی که الزاماً به فعالیت هنری او مرتبط نبود. این وضعیت، نشان‌دهنده شرایطی است که در آن، مرز میان زندگی حرفه‌ای و حاشیه‌های بیرونی برای سینماگران به‌شدت کمرنگ شده است.

تأکید نهایی بر رد شایعات

دانشی در پایان سخنان خود، با صراحت تمام شایعات مطرح‌شده را رد کرد و جمله‌ای کوتاه اما قاطع بر زبان آورد که پیام روشنی داشت. او تأکید کرد هیچ نقشی در بازداشت علی شادمان یا دیگر سینماگران نداشته و چنین ادعاهایی را اساساً نادرست می‌داند. این تأکید نهایی، تلاشی برای بستن پرونده‌ای بود که بیش از آنکه بر واقعیت استوار باشد، بر شایعه تکیه داشت.

جمع‌بندی تحلیلی

نشست خبری فیلم زنده شور، نمونه‌ای روشن از چگونگی غلبه حاشیه بر متن در فضای سینمایی امروز ایران بود. واکنش دانشی به پرسش مطرح‌شده، نشان داد که شفاف‌سازی صریح و مبتنی بر واقعیت، همچنان مؤثرترین راه مواجهه با شایعات است. در عین حال، این ماجرا بار دیگر ضرورت بازنگری در نحوه طرح پرسش‌های رسانه‌ای در رویدادهای رسمی را یادآور شد.

در نهایت، آنچه از این نشست باقی ماند، نه‌تنها صحبت درباره یک فیلم، بلکه تصویری از فضای پرتنش و حساس سینمای ایران بود؛ فضایی که در آن، سینماگران ناگزیرند هم‌زمان با خلق اثر هنری، از خود در برابر موج شایعات نیز دفاع کنند.