پرسپولیس در سراشیبی سقوط؟ حمله بی‌سابقه مایلی‌کهن به مدیریت و کادر فنی

عملکرد پرسپولیس در نیم‌فصل دوم لیگ برتر فوتبال ایران به یکی از اصلی‌ترین سوژه‌های نقد و تحلیل در فضای رسانه‌ای و کارشناسی کشور تبدیل شده است. تیمی که سال‌ها به ثبات، اقتدار و مدیریت ساختارمند شناخته می‌شد، حالا درگیر مجموعه‌ای از حواشی، تغییرات پرهزینه و نتایج ناامیدکننده شده که صدای انتقاد پیشکسوتان را نیز درآورده است. محمد مایلی‌کهن، سرمربی اسبق تیم ملی و یکی از چهره‌های منتقد همیشگی فوتبال ایران، در گفت‌وگو با ایسنا تصویری تند و بی‌پرده از وضعیت فعلی پرسپولیس ترسیم کرده؛ تصویری که فراتر از نتایج فنی، به ریشه‌های مدیریتی و ساختاری بحران اشاره دارد.

فوتبال بدون تماشاگر؛ از شور ورزش تا نمایش سیرک‌گونه

مایلی‌کهن در آغاز ارزیابی خود، نگاه انتقادی‌اش را متوجه ماهیت مسابقاتی می‌کند که بدون حضور تماشاگر برگزار می‌شود. او معتقد است فوتبالی که از عنصر تماشاگر خالی باشد، از روح رقابت و هیجان تهی شده و بیشتر به صحنه‌ای از درگیری‌های عصبی و تنش‌های درون‌زمینی شبیه است. به باور او، وقتی بازیکنان به جای پاسخ دادن به شور سکوها، در فضای بسته و بی‌روح ورزشگاه بازی می‌کنند، تمرکز از فوتبال حرفه‌ای برداشته می‌شود و میدان به درگیری‌های لفظی و رفتاری داده می‌شود؛ وضعیتی که او آن را به مبارزه گلادیاتورها تشبیه می‌کند.

این نگاه، تنها یک نقد احساسی نیست بلکه به یکی از مؤلفه‌های مهم افت کیفی بازی‌ها اشاره دارد. پرسپولیس که همواره از انرژی هوادارانش به عنوان یار دوازدهم بهره می‌برد، در نبود تماشاگران بخشی از هویت رقابتی خود را از دست داده و این مساله به‌طور مستقیم بر عملکرد بازیکنان تاثیر گذاشته است.

هزینه‌های سنگین در شرایط اقتصادی دشوار

یکی از محورهای اصلی انتقاد مایلی‌کهن، سیاست‌های مالی پرسپولیس در سال‌های اخیر است. او با اشاره به شرایط بد اقتصادی کشور، هزینه‌کردهای سنگین برای جذب مربیان و بازیکنان خارجی را زیر سوال می‌برد. به اعتقاد او، این سرمایه‌گذاری‌ها نه‌تنها منجر به ارتقای سطح فنی تیم نشده، بلکه فاصله معناداری میان هزینه‌ها و دستاوردها ایجاد کرده است.

پرسپولیس در شرایطی به جذب نیروهای خارجی روی آورده که بخش قابل توجهی از این هزینه‌ها بازده فنی مشخصی نداشته است. این موضوع از نگاه مایلی‌کهن، نشانه‌ای از ضعف در تصمیم‌گیری مدیریتی است؛ ضعفی که باعث شده منابع مالی باشگاه به‌جای تقویت زیرساخت‌ها و برنامه‌ریزی بلندمدت، صرف تصمیمات مقطعی و پرریسک شود.

تغییر شتاب‌زده کادر فنی و قربانی شدن وحید هاشمیان

یکی از صریح‌ترین بخش‌های صحبت‌های مایلی‌کهن، به نحوه کنار گذاشتن وحید هاشمیان از هدایت پرسپولیس در نیم‌فصل اول مربوط می‌شود. او معتقد است که مدیریت باشگاه بدون دادن فرصت کافی به هاشمیان، خیلی زود دست به تغییر کادر فنی زد و اوسمار را به عنوان سرمربی معرفی کرد. از نگاه او، این تصمیم نه‌تنها عجولانه بود بلکه با واقعیت نتایج نیم‌فصل اول همخوانی نداشت.

مایلی‌کهن تاکید می‌کند که عملکرد پرسپولیس در نیم‌فصل اول، از نظر نتیجه‌گیری و ثبات فنی، بهتر از نیم‌فصل دوم بوده است. او بر این باور است که هاشمیان می‌توانست با حمایت مدیریتی و زمان بیشتر، برنامه‌های فنی خود را پیاده کند و تیم را به مسیر باثبات‌تری برساند. این تغییر زودهنگام، به گفته او، یکی از نقاط آغاز بحران فعلی پرسپولیس بوده است.

مقایسه نتایج؛ نیم‌فصل اول در برابر نیم‌فصل دوم

در تحلیل مایلی‌کهن، مقایسه عملکرد پرسپولیس در دو نیم‌فصل اهمیت ویژه‌ای دارد. او معتقد است که نتایج ضعیف‌تر در نیم‌فصل دوم، نشانه‌ای روشن از نادرست بودن تصمیم تغییر سرمربی است. این افت، تنها در جدول رده‌بندی خلاصه نمی‌شود بلکه در کیفیت بازی، انسجام تیمی و حتی روحیه بازیکنان نیز قابل مشاهده است.

پرسپولیس که در نیم‌فصل اول با وجود تمام انتقادات، ثبات نسبی داشت، در نیم‌فصل دوم دچار نوسان شدید شده و این نوسان از دید مایلی‌کهن مستقیما به بلاتکلیفی فنی و مدیریتی مرتبط است. تیمی که هر لحظه در انتظار تغییرات جدید باشد، نمی‌تواند برنامه‌ریزی بلندمدت و تمرکز لازم برای موفقیت داشته باشد.

بلاتکلیفی بازیکنان و تأثیر آن بر نتایج

یکی دیگر از نکات کلیدی در تحلیل مایلی‌کهن، وضعیت روانی و ذهنی بازیکنان پرسپولیس است. او می‌گوید بازیکنان در شرایط فعلی به نقطه‌ای رسیده‌اند که برایشان تفاوتی نمی‌کند چه کسی روی نیمکت بنشیند. این جمله، به‌خوبی عمق بحران را نشان می‌دهد؛ بحرانی که در آن اعتماد میان بازیکنان و کادر فنی تضعیف شده است.

به اعتقاد او، وقتی بازیکنان ندانند که آیا سرمربی فعلی فردا هم در تیم خواهد بود یا نه، انگیزه و تمرکز خود را از دست می‌دهند. این بلاتکلیفی، به‌طور مستقیم بر عملکرد در زمین تاثیر می‌گذارد و مانع از اجرای دقیق برنامه‌های تاکتیکی می‌شود. در چنین فضایی، حتی تغییر دوباره کادر فنی نیز لزوما راه‌حل بحران نخواهد بود.

شکست سنگین مقابل گل‌گهر؛ نماد ضعف مدیریتی

مایلی‌کهن در پایان صحبت‌هایش، به شکست سنگین پرسپولیس مقابل گل‌گهر اشاره می‌کند؛ شکستی که از نظر او فراتر از یک نتیجه بد در زمین فوتبال است. او این باخت را نشانه‌ای از ضعف کلی مجموعه و مدیریت باشگاه می‌داند. دریافت سه گل از تیمی مانند گل‌گهر، از نگاه او، زنگ خطری جدی برای ساختار مدیریتی پرسپولیس است.

این شکست، نمادی از مجموعه‌ای از مشکلات انباشته شده است؛ از تصمیمات نادرست مدیریتی گرفته تا نبود برنامه فنی منسجم. مایلی‌کهن معتقد است که اگر مدیریت باشگاه نتواند این مسائل را به‌صورت ریشه‌ای حل کند، پرسپولیس همچنان در چرخه ناکامی و حاشیه باقی خواهد ماند.

جمع‌بندی؛ پرسپولیس در تقاطع تصمیم‌های سرنوشت‌ساز

مجموع انتقادات محمد مایلی‌کهن، تصویری نگران‌کننده اما قابل تامل از وضعیت فعلی پرسپولیس ارائه می‌دهد. از نگاه او، مشکل اصلی این تیم نه فقط در زمین مسابقه، بلکه در سطح مدیریت، تصمیم‌گیری‌های شتاب‌زده و نبود ثبات خلاصه می‌شود. فوتبال بدون تماشاگر، هزینه‌های بی‌ثمر، تغییرات عجولانه کادر فنی و بلاتکلیفی بازیکنان، همگی حلقه‌های زنجیره بحرانی هستند که پرسپولیس را از مسیر موفقیت دور کرده‌اند.

اگر مدیریت باشگاه نتواند با نگاهی بلندمدت و تحلیلی، این مشکلات را برطرف کند، تغییر چهره‌ها و اسامی روی نیمکت نیز راهگشا نخواهد بود. پرسپولیس امروز بیش از هر زمان دیگری به ثبات، شفافیت و اعتماد متقابل نیاز دارد؛ عناصری که در صورت بازگشت، می‌توانند این تیم پرطرفدار را دوباره به جایگاه واقعی خود در فوتبال ایران برسانند.