رونالدو پس از حذف پرتغال: این آخرین جام جهانی من بود، اما از تیم ملی خداحافظی نکرده‌ام

پرتغال در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ با گل دیرهنگام میکل مرینو مقابل اسپانیا شکست خورد و از تورنمنت کنار رفت. گاردین در گزارش بازی نوشته اسپانیا با تک‌گل وقت‌های پایانی مرینو، پرتغال را حذف کرد و به مرحله یک‌چهارم نهایی رسید؛ مسابقه‌ای که عملاً پایان دوران رونالدو در جام جهانی را رقم زد.

قاب اشک‌های رونالدو پس از سوت پایان، خیلی زود به یکی از تصاویر ماندگار جام جهانی تبدیل شد. او در ششمین جام جهانی خود نیز نتوانست تنها جام خالی ویترین افتخاراتش را به دست بیاورد، اما پایان تلخ برابر اسپانیا باعث نشد از آینده ملی خود تصمیمی فوری اعلام کند.

رونالدو چه گفت؟

رونالدو پس از بازی تأکید کرد که این آخرین جام جهانی او بوده، اما درباره ادامه حضور در تیم ملی پرتغال گفت تصمیم عجولانه نمی‌گیرد. به نقل از گزارش AFP که در Flashscore بازنشر شده، او گفت پس از این تورنمنت زمان خواهد داشت تا درباره آینده فکر کند، کنار خانواده باشد و زندگی‌اش را ادامه دهد.

او همچنین گفت ناراحت است که جام جهانی را این‌گونه ترک می‌کند، اما تمام تلاش خود را انجام داده و با وجدانی آسوده از این رقابت‌ها کنار می‌رود. NDTV نیز همین مضمون را از صحبت‌های رونالدو نقل کرده و نوشته او تأکید کرده تصمیم‌هایش را در اوج احساسات نمی‌گیرد.

خداحافظی از جام جهانی، نه الزاماً از پرتغال

مهم‌ترین بخش صحبت‌های رونالدو این بود که او میان «پایان جام جهانی» و «پایان تیم ملی» تفاوت گذاشت. او صریح گفت نمی‌تواند تأیید کند که بازی با اسپانیا آخرین بازی ملی‌اش بوده یا نه. این یعنی پرونده حضور رونالدو با پیراهن پرتغال هنوز رسماً بسته نشده است.

این موضع از نظر روانی قابل فهم است. حذف از جام جهانی، آن هم پس از شکست برابر رقیب سنتی، لحظه‌ای احساسی است و رونالدو نمی‌خواهد در چنین فضایی تصمیمی اعلام کند که بعداً تغییرناپذیر به نظر برسد. او می‌داند هر جمله‌اش درباره تیم ملی، بلافاصله به تیتر اول فوتبال جهان تبدیل می‌شود.

جدول وضعیت رونالدو پس از حذف پرتغال

افتخار ملی؛ پاسخ رونالدو به حسرت جام جهانی

رونالدو در صحبت‌های خود به افتخاراتش با پرتغال اشاره کرد و گفت قبل از او، تیم ملی پرتغال هیچ جام بزرگی نبرده بود. او سپس به سه عنوان ملی پرتغال در دوران حضور خود اشاره کرد؛ قهرمانی در یورو ۲۰۱۶ و دو قهرمانی در لیگ ملت‌های اروپا.

رویترز پیش‌تر نوشته بود رونالدو از سه عنوان بزرگ ملی خود، یعنی یورو ۲۰۱۶ و لیگ ملت‌های اروپا در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵، به‌عنوان بخش مهمی از میراث خود با پرتغال یاد کرده است. او قهرمانی یورو ۲۰۱۶ را مهم‌ترین دستاورد ملی خود دانسته و آن را از نظر احساسی با جام جهانی قابل مقایسه توصیف کرده است.

چرا یورو ۲۰۱۶ برای رونالدو این‌قدر مهم است؟

برای رونالدو، یورو ۲۰۱۶ فقط یک جام نبود؛ لحظه‌ای بود که فوتبال پرتغال برای نخستین بار به قله اروپا رسید. او در فینال برابر فرانسه به دلیل مصدومیت خیلی زود از زمین بیرون رفت، اما کنار خط، با هیجان و اشک، تیمش را رهبری کرد. آن تصویر برای پرتغالی‌ها به اندازه بسیاری از گل‌های او ماندگار شد.

حالا که جام جهانی برای همیشه از دست رفته، رونالدو تلاش می‌کند روایت میراث ملی خود را فقط با نبودن این جام تعریف نکند. از نگاه او، تبدیل پرتغال از تیمی بدون جام به کشوری با سه عنوان مهم، بخش اصلی داستان است.

رکوردی که در آخرین جام جهانی هم شکست

رونالدو حتی در آخرین جام جهانی خود نیز رکوردی تاریخی ثبت کرد. فیفا در گزارش رسمی خود نوشت او نخستین بازیکن مرد تاریخ است که در شش دوره مختلف جام جهانی گل زده است. این رکورد با گل او در جام جهانی ۲۰۲۶ کامل شد و نامش را در بخشی دیگر از تاریخ فوتبال ثبت کرد.

رویترز نیز هنگام ثبت این رکورد گزارش داد رونالدو با گلزنی در ششمین جام جهانی، به رکوردی رسید که پیش از او هیچ بازیکنی تجربه نکرده بود. این گل همچنین در آن مقطع، صد و چهل‌وچهارمین گل ملی او بود.

رونالدو و رکوردهای ملی دست‌نیافتنی

رونالدو همچنان بهترین گلزن تاریخ فوتبال ملی مردان است. یوفا در تازه‌ترین به‌روزرسانی خود اعلام کرده او با ۱۴۶ گل ملی برای پرتغال، رکورددار گلزنی در فوتبال ملی مردان است.

این عدد، فقط یک رکورد آماری نیست؛ نشانه‌ای از تداوم کم‌نظیر رونالدو در سطح ملی است. او از سال ۲۰۰۳ برای پرتغال بازی کرده و بیش از دو دهه در تیم ملی باقی مانده؛ مسیری که حتی برای ستاره‌های بزرگ فوتبال هم بسیار دشوار است.

واکنش به روبرتو مارتینز

رونالدو پس از حذف پرتغال، از روبرتو مارتینز نیز حمایت کرد. او گفت از همکاری با سرمربی اسپانیایی پرتغال لذت برده و قهرمانی در لیگ ملت‌های اروپا را بخشی از دستاوردهای این دوره دانست. گاردین نیز گزارش داده مارتینز پس از حذف، از نقش و رهبری رونالدو در تیم ملی پرتغال تمجید کرده است.

این حمایت در شرایطی مطرح شد که پس از حذف پرتغال، انتقادها از تصمیم‌های مارتینز بالا گرفت. برخی منتقدان معتقد بودند پرتغال با وجود نسل باکیفیت فعلی، می‌توانست نمایش هجومی‌تر و مؤثرتری ارائه کند. اما رونالدو ترجیح داد پس از بازی، به جای حمله به کادر فنی، از مربی خود قدردانی کند.

آیا رونالدو به یورو ۲۰۲۸ فکر می‌کند؟

رونالدو هنوز درباره آینده‌اش با تیم ملی تصمیم قطعی نگرفته، اما نگفتنِ خداحافظی، خود به‌تنهایی پیام مهمی دارد. او در صورت ادامه حضور تا یورو ۲۰۲۸، ۴۳ ساله خواهد بود؛ سن و سالی که برای یک مهاجم در سطح ملی تقریباً بی‌سابقه است. با این حال، اگر بازیکنی قرار باشد چنین مرزی را جابه‌جا کند، نام رونالدو همچنان یکی از محتمل‌ترین گزینه‌هاست.

البته ادامه مسیر فقط به اراده او بستگی ندارد. سرمربی بعدی یا همین کادر فنی پرتغال باید تصمیم بگیرد رونالدو چه نقشی در نسل آینده تیم خواهد داشت؛ بازیکن اصلی، مهره نیمکت، رهبر رختکن یا نمادی برای انتقال تجربه به نسل تازه.

میراث رونالدو فراتر از جام جهانی است

رونالدو جام جهانی را نبرد، اما فوتبال ملی پرتغال را برای همیشه تغییر داد. قبل از او، پرتغال همیشه تیمی پرستاره اما ناکام در فتح جام‌ها بود. با او، پرتغال قهرمان اروپا شد، لیگ ملت‌ها را برد و به تیمی با شخصیت قهرمانی تبدیل شد.

این دقیقاً همان نکته‌ای است که رونالدو پس از حذف تلاش کرد یادآوری کند: داستان او با پرتغال فقط با جام جهانی تعریف نمی‌شود. او قهرمانی، رکورد، شخصیت و استانداردی جدید برای تیم ملی کشورش ساخت.

جمع‌بندی

کریستیانو رونالدو پس از شکست پرتغال مقابل اسپانیا تأیید کرد که جام جهانی ۲۰۲۶ آخرین حضور او در این تورنمنت بوده است، اما خداحافظی از تیم ملی پرتغال را اعلام نکرد. او گفت ناراحت است، اما همه تلاش خود را انجام داده و نمی‌خواهد تحت تأثیر احساسات لحظه‌ای درباره آینده تصمیم بگیرد.

رونالدو جام جهانی را با اشک ترک کرد، اما با رکوردهایی که احتمالاً سال‌ها باقی خواهند ماند؛ گلزنی در شش جام جهانی، ۱۴۶ گل ملی و سه جام بزرگ با پرتغال. پرسش اصلی حالا این است: آیا بازی برابر اسپانیا فقط آخرین جام جهانی رونالدو بود یا آخرین پرده از دوران ملی یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ؟