پرسپولیس تارتار ۵ امتیاز جلوتر از هاشمیان؛ ۳ برابر گل بیشتر و یک تفاوت بزرگ

برد دو بر صفر مقابل ذوب‌آهن چهارمین پیروزی پرسپولیس در شش هفته ابتدایی فصل بود. سرخ‌پوشان فصل را با برتری دو بر صفر برابر شمس‌آذر آغاز کردند، استقلال خوزستان را چهار بر یک شکست دادند، برابر تراکتور یک بر صفر باختند، ملوان را سه بر صفر بردند، در دربی با استقلال یک بر یک مساوی کردند و سپس ذوب‌آهن را دو بر صفر شکست دادند.

حاصل این شش مسابقه، چهار برد، یک تساوی، یک شکست، ۱۲ گل زده و سه گل خورده بوده است. پرسپولیس اکنون با ۱۳ امتیاز تنها سه امتیاز از تراکتور ۱۶ امتیازی عقب است و بالاتر از استقلال و آلومینیوم ۱۲ امتیازی قرار دارد.

این شروع وقتی قابل توجه‌تر می‌شود که بدانیم تیم تارتار در همین شش هفته هم با تراکتور بازی کرده و هم دربی را مقابل استقلال پشت سر گذاشته است.

پرسپولیس هاشمیان نباخت؛ اما برد هم نمی‌کرد

تصویر فصل گذشته کاملاً متفاوت بود.

پرسپولیسِ وحید هاشمیان در شش هفته نخست لیگ شکست نخورد، اما از این شکست‌ناپذیری فقط هشت امتیاز به دست آورد.

نتایج شش مسابقه نخست فصل گذشته چنین بود: تساوی یک بر یک با فجر سپاسی، پیروزی یک بر صفر مقابل سپاهان، تساوی یک بر یک با فولاد، تساوی بدون گل با چادرملو، تساوی صفر-صفر مقابل ملوان و تساوی یک بر یک با گل‌گهر.

یعنی پنج تساوی در شش مسابقه.

پرسپولیس آن دوره «نمی‌باخت»، اما فاصله میان مساوی و پیروزی را هم رد نمی‌کرد. همین مسئله باعث شد یک آمار ظاهراً مثبت یعنی شکست‌ناپذیری، در جدول ارزش زیادی تولید نکند.

در فوتبال لیگ، پنج مساوی فقط پنج امتیاز می‌دهد؛ در حالی که دو برد و سه شکست شش امتیاز دارند. به همین دلیل، کیفیت امتیازگیری لزوماً با تعداد شکست‌ها سنجیده نمی‌شود.

مقایسه آماری پرسپولیس تارتار و هاشمیان

جدول دو دوره تفاوت را بسیار روشن‌تر نشان می‌دهد:

آمار فصل جاری پرسپولیس، شامل ۱۲ گل زده و سه گل خورده در شش مسابقه، در جدول فعلی نیز ثبت شده است.

به زبان ساده، تارتار با وجود یک شکست، پنج امتیاز بیشتر از هاشمیان گرفته است.

این افزایش از هشت به ۱۳ امتیاز، رشدی ۶۲.۵ درصدی در میزان امتیازگیری شش هفته نخست محسوب می‌شود.

سه برابر شدن گل‌ها؛ بزرگ‌ترین تغییر پرسپولیس

مهم‌ترین تفاوت دو تیم نه در دفاع، بلکه در حمله است.

پرسپولیس هاشمیان در شش مسابقه نخست فصل گذشته فقط چهار بار گل زد. حتی یک بار هم نتوانست در یک مسابقه بیش از یک گل به ثمر برساند. گزارش‌های همان مقطع نیز چهار گل زده و سه گل خورده را یکی از نگرانی‌های اصلی کادر فنی می‌دانستند.

پرسپولیس تارتار اما در شش هفته ۱۲ گل زده است؛ دقیقاً سه برابر.

دو گل مقابل شمس‌آذر، چهار گل به استقلال خوزستان، سه گل برابر ملوان، یک گل در دربی و دو گل مقابل ذوب‌آهن.

میانگین گلزنی تیم از حدود ۰.۶۷ گل در هر مسابقه به دو گل در هر بازی رسیده است.

این فقط یک افزایش عددی نیست. پرسپولیس فصل جاری در سه مسابقه حداقل دو گل و در دو مسابقه حداقل سه گل زده است؛ چیزی که در شش هفته ابتدایی فصل هاشمیان اصلاً اتفاق نیفتاده بود.

علیپور و توزیع بهتر گل‌ها؛ حمله دیگر تک‌بعدی نیست

یکی از نشانه‌های مهم‌تر تیم تارتار، توزیع مشارکت هجومی میان چند بازیکن است.

علی علیپور پس از شش هفته سه گل و سه پاس گل دارد. محمدمهدی محبی و پوریا شهرآبادی نیز هر کدام دو گل زده‌اند. مجید عیدی دو پاس گل ثبت کرده و تیوی بیفوما نیز در خلق موقعیت نقش داشته است.

این یعنی پرسپولیس برای رسیدن به گل فقط به یک بازیکن یا یک شکل حمله وابسته نیست.

مقابل استقلال خوزستان چهار بازیکن مختلف گل زدند؛ برابر ذوب‌آهن نیز علیپور گل اول را زد و شهرآبادی، بازیکن تعویضی، گل دوم را به ثمر رساند. چنین تنوعی برای یک تیم مدعی اهمیت زیادی دارد، زیرا حریف نمی‌تواند با مهار یک مهاجم تمام سیستم هجومی را از کار بیندازد.

دفاع همان دفاع است؛ تفاوت در جلو ساخته شده

شاید جالب‌ترین عدد مقایسه این باشد که تعداد گل‌های خورده تغییر نکرده است.

پرسپولیس هاشمیان در شش هفته سه گل دریافت کرد و پرسپولیس تارتار نیز تاکنون سه گل خورده است. هر دو تیم سه کلین‌شیت داشته‌اند. پیام نیازمند نیز در فصل جاری سه کلین‌شیت در شش بازی ثبت کرده است.

پس پنج امتیاز اضافه از بهتر شدن چشمگیر ساختار دفاعی نیامده است.

پرسپولیس همچنان تقریباً همان میزان گل را دریافت می‌کند، اما در سمت مقابل سه برابر گل می‌زند.

تفاضل گل نیز دقیقاً همین تغییر را نمایندگی می‌کند: مثبت یک مقابل مثبت ۹.

این شاید مهم‌ترین نکته فنی مقایسه باشد. تارتار برای بهتر کردن شروع پرسپولیس نیازی نداشته دفاعی را که از قبل نسبتاً کم‌گل می‌خورد متحول کند؛ مسئله اصلی او افزایش توان ضربه زدن به حریف بوده است.

تساوی‌هایی که حالا تبدیل به برد شده‌اند

اگر بخواهیم تفاوت دو تیم را فقط با یک واژه توضیح دهیم، آن واژه «نتیجه‌گرایی» است.

فصل گذشته پرسپولیس برابر فجر، فولاد و گل‌گهر یک بر یک مساوی کرد و مقابل چادرملو و ملوان هم به تساوی صفر-صفر رسید.

پنج مسابقه‌ای که هر کدام تنها یک امتیاز تولید کردند.

اما پرسپولیس تارتار از شش بازی چهار مسابقه را برده است. حتی در مسابقه ذوب‌آهن که نمایش نیمه اول پرسپولیس چندان چشمگیر نبود، تیم با یک گل به رختکن رفت و در نیمه دوم گل دوم را زد.

همین ویژگی در یک فصل طولانی اهمیت فراوانی دارد. قهرمان لیگ لزوماً تیمی نیست که هر هفته بهترین فوتبال را بازی کند؛ معمولاً تیمی است که در روزهای متوسط نیز سه امتیاز بگیرد.

پرسپولیس هاشمیان در شش هفته نخست این ویژگی را نداشت. تارتار تا امروز داشته است.

مقایسه حریفان هم به سود تارتار نکته دارد

البته هر مقایسه‌ای میان دو فصل باید با یک احتیاط مهم همراه باشد: حریفان یکسان نبوده‌اند.

پرسپولیس فصل گذشته در شش هفته ابتدایی با فجر، سپاهان، فولاد، چادرملو، ملوان و گل‌گهر بازی کرد.

تیم تارتار در شش هفته اول با شمس‌آذر، استقلال خوزستان، تراکتور، ملوان، استقلال و ذوب‌آهن روبه‌رو شده است.

بنابراین تیم فعلی علاوه بر مواجهه با تراکتور صدرنشین، دربی را هم پشت سر گذاشته است؛ در حالی که پرسپولیس فصل قبل در این مقطع هنوز با استقلال و تراکتور بازی نکرده بود.

این مسئله باعث می‌شود اختلاف پنج امتیازی را نتوان صرفاً به ساده‌تر بودن تقویم تارتار نسبت داد.

آیا پرسپولیس تارتار واقعاً بهتر از پرسپولیس هاشمیان است؟

تا پایان هفته ششم، پاسخ آماری روشن است: بله.

پرسپولیس تارتار پنج امتیاز بیشتر گرفته، چهار برابر تعداد برد دارد، سه برابر گل زده و تفاضل گلش هشت واحد بهتر شده است.

اما شش هفته هنوز نمونه کوچکی از یک فصل بلند است.

آنچه اکنون اهمیت دارد تداوم همین الگو بعد از وقفه لیگ و در هفته‌هایی است که خستگی، مصدومیت و فشار مسابقات بیشتر می‌شود. پرسپولیس باید ثابت کند قدرت گلزنی فعلی فقط محصول چند مسابقه پرگل برابر استقلال خوزستان و ملوان نیست.

با این حال، یک تغییر دیگر همین حالا اثبات شده است: تیم تارتار برای بردن مسابقه ابزارهای بیشتری دارد.

پرسپولیس فصل گذشته بعد از شش هفته هنوز شکست نخورده بود، اما فقط هشت امتیاز داشت. تیم امسال یک‌بار باخته، ولی ۱۳ امتیاز گرفته و در فاصله سه امتیازی صدر ایستاده است.