تراکتور با سه بازیکن خارجی خداحافظی کرد؛ قربانیان قانون جدید سهمیه خارجی‌ها

باشگاه تراکتور روز چهارشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۵ با انتشار پیام‌هایی، پایان همکاری خود با الکساندر سدلار، دوماگوی دروژدک و مارکو یوهانسون را اعلام کرد. خبر جدایی این سه بازیکن البته کاملاً غیرمنتظره نبود؛ محمدرضا زنوزی، مالک باشگاه تراکتور، حدود دو هفته قبل گفته بود این نفرات در فصل جدید در جمع سرخ‌پوشان تبریزی حضور نخواهند داشت.

اطلاعیه اخیر باشگاه در واقع تأیید رسمی تصمیمی است که پیش‌تر از سوی مالک تراکتور اعلام شده بود. با این حال، باشگاه جزئیاتی درباره نحوه تسویه حساب، پیشنهادهای احتمالی بازیکنان یا مقصد بعدی آنها منتشر نکرده است.

قانون جدید سهمیه خارجی‌ها چیست؟

هیات‌رئیسه فدراسیون فوتبال برای فصل ۱۴۰۶-۱۴۰۵ تعداد بازیکنان خارجی مجاز هر باشگاه لیگ برتری را از هشت نفر به چهار نفر کاهش داده است. بر اساس متن ابلاغیه رسمی، هر باشگاه فقط می‌تواند حداکثر چهار بازیکن خارجی در فهرست خود داشته باشد. فدراسیون فوتبال دلیل این تصمیم را شرایط اقتصادی باشگاه‌ها اعلام کرده است.

در فصل گذشته سهمیه خارجی‌ها عملاً هشت بازیکن بود و تعدادی از باشگاه‌ها، از جمله تراکتور، ترکیب خود را بر همین اساس بسته بودند. نصف شدن ناگهانی سهمیه، این تیم‌ها را مجبور کرد بین بازیکنان تحت قرارداد یا نفراتی که در آستانه تمدید بودند انتخاب کنند.

تراکتور یکی از تیم‌هایی بود که بیشترین تأثیر را از این تغییر پذیرفت. این باشگاه در فصل گذشته از مجموعه‌ای گسترده از بازیکنان خارجی استفاده می‌کرد و برای ثبت فهرست فصل جدید چاره‌ای جز کاهش تعداد آنان نداشت.

با وجود این، عبارت «تراکتور فقط به دلیل قانون جدید مجبور به جدایی از این سه بازیکن شد» تصویر کاملی از ماجرا ارائه نمی‌کند. قانون چهار بازیکن خارجی باشگاه را به انتخاب وادار کرد، اما انتخاب نام سدلار، دروژدک و یوهانسون نتیجه مقایسه فنی، وضعیت قرارداد، سن، هزینه و نیازهای ترکیب نیز بوده است.

چهار بازیکن خارجی باقی‌مانده تراکتور چه کسانی هستند؟

براساس اعلام قبلی محمدرضا زنوزی و گزارش‌های مربوط به فهرست فصل جدید، تراکتور تصمیم گرفته اودیل خامروبکوف، ایگور پوستونسکی، تومیسلاو اشترکالی و تیبور هلیلوویچ را حفظ کند. این چهار بازیکن تمام سهمیه خارجی باشگاه در لیگ برتر را پر خواهند کرد.

این انتخاب نشان می‌دهد اولویت مدیریت و کادر فنی تراکتور حفظ بازیکنان خط میانی و تومیسلاو اشترکالی در خط حمله بوده است. در شرایط فعلی، تراکتور دیگر جای خالی برای جذب یک بازیکن خارجی جدید ندارد؛ مگر اینکه یکی از چهار بازیکن باقی‌مانده نیز از فهرست کنار گذاشته شود یا مقررات دوباره تغییر کند.

جدایی الکساندر سدلار؛ مدافعی با سابقه لالیگا

الکساندر سدلار در تابستان ۲۰۲۵ پس از پایان حضورش در آلاوس اسپانیا به تراکتور پیوست. این مدافع صربستانی سابقه بازی برای مایورکا، آلاوس و پیاست گلیویتسه را داشت و به‌عنوان بازیکنی باتجربه برای تقویت خط دفاعی قهرمان ایران جذب شد.

سدلار در فصل گذشته ۲۰ مسابقه لیگ برتر، ۹ دیدار لیگ نخبگان آسیا و یک بازی سوپرجام برای تراکتور انجام داد؛ یعنی مجموعاً در ۳۰ مسابقه رسمی به میدان رفت. او در تمام ۲۰ حضور لیگ برتری خود ۹۰ دقیقه بازی کرد و یکی از بازیکنان ثابت خط دفاع بود.

بنابراین جدایی او را نمی‌توان ناشی از کمبود بازی یا عملکرد کاملاً ناموفق دانست. سدلار بازیکنی مورد استفاده بود، اما ۳۴ سال سن دارد و تراکتور با جذب مدافعان ایرانی مانند محمد دانشگر و فرشاد فرجی امکان جایگزینی او بدون مصرف سهمیه خارجی را پیدا کرده است.

حفظ یک مدافع خارجی باتجربه می‌توانست برای مسابقات آسیایی مفید باشد، اما در شرایطی که فقط چهار سهمیه وجود دارد، باشگاه ترجیح داده این ظرفیت را به پست‌هایی اختصاص دهد که گزینه‌های داخلی کمتری برای آنها در اختیار دارد.

خروج سدلار از نظر تاکتیکی می‌تواند عمق خط دفاعی را کاهش دهد. تراکتور علاوه بر کیفیت فنی، تجربه بازی او در فوتبال اسپانیا و توانایی حضور در پست هافبک دفاعی را نیز از دست می‌دهد. محمد ربیعی باید برای مسابقات فشرده داخلی و آسیایی یک زوج ثابت و چند جانشین قابل‌اعتماد در قلب دفاع آماده کند.

دوماگوی دروژدک؛ خروج بازیکنی که گل می‌زد

دوماگوی دروژدک از نظر آمار هجومی مهم‌ترین بازیکن در میان سه خروجی تراکتور است. این وینگر کروات در ژانویه ۲۰۲۵ به تراکتور پیوست و در مجموع دوران حضورش برای این باشگاه، براساس آمارهای منتشرشده، ۱۶ گل به ثمر رساند. او در فصل ۱۴۰۵-۱۴۰۴ نیز در ۲۰ مسابقه لیگ شش گل و یک پاس گل ثبت کرد.

جدایی بازیکنی با این میزان مشارکت گل، در نگاه نخست تصمیمی قابل بحث است. دروژدک توانایی بازی در جناحین و نزدیک مهاجم را داشت و در بعضی مسابقات، از جمله دیدار با آلومینیوم، هت‌تریک کرد.

با این حال، تراکتور در پست‌های هجومی امیرحسین حسین‌زاده، مهدی ترابی، مهرداد محمدی، تومیسلاو اشترکالی و چند بازیکن ایرانی دیگر را در اختیار دارد. مالک باشگاه نیز پیش‌تر گفته بود حضور دروژدک روی میزان استفاده و عملکرد اشترکالی تأثیر گذاشته است. این اظهارنظر نشان می‌دهد خروج مهاجم کروات فقط یک اجبار اداری نبود و به چگونگی چینش خط حمله نیز ارتباط داشت.

ریسک تصمیم تراکتور زمانی مشخص خواهد شد که تیم با مصدومیت یا افت بازیکنان هجومی روبه‌رو شود. دروژدک یک گزینه امتحان‌پس‌داده بود و جایگزینی بازیکنی که توانایی گلزنی از کناره‌ها را دارد، با یک خرید داخلی تضمین‌شده نیست.

مارکو یوهانسون؛ خریدی که فرصت زیادی پیدا نکرد

مارکو یوهانسون دروازه‌بان ۲۷ ساله سوئدی در شهریور ۱۴۰۴ به تراکتور پیوست. جذب او در مقطعی انجام شد که وضعیت علیرضا بیرانوند و محرومیت این دروازه‌بان یکی از دغدغه‌های اصلی باشگاه بود.

یوهانسون برخلاف سدلار و دروژدک فرصت چندانی برای بازی پیدا نکرد. آمار موجود فقط یک حضور کوتاه او در لیگ برتر را ثبت کرده و نشان می‌دهد در بخش بزرگی از مسابقات نیمکت‌نشین یا خارج از ترکیب بوده است. بازگشت بیرانوند و تثبیت دوباره او در ترکیب اصلی، عملاً مسیر بازی را برای دروازه‌بان سوئدی بست.

مصرف یکی از چهار سهمیه خارجی برای دروازه‌بانی که احتمال بازی‌اش بسیار پایین است، از نظر مدیریت فهرست منطقی نبود. تراکتور در نقل‌وانتقالات نیز پارسا جعفری را جذب کرده و در کنار بیرانوند، چند دروازه‌بان ایرانی در فهرست دارد. وب‌سایت رسمی باشگاه پیوستن جعفری را در روزهای اخیر اعلام کرده است.

در میان سه جدایی، خروج یوهانسون قابل‌پیش‌بینی‌ترین تصمیم بود. این انتقال برای خود بازیکن نیز می‌تواند مثبت باشد؛ زیرا ماندن پشت سر دروازه‌بان اصلی تیم ملی ایران، شانس بازی منظم او را به‌شدت محدود می‌کرد.

تراکتور از این جدایی‌ها ضرر می‌کند؟

پاسخ برای هر بازیکن متفاوت است. خروج یوهانسون از نظر فنی خسارت بزرگی ایجاد نمی‌کند، زیرا او عملاً دروازه‌بان اصلی نبود. جدایی سدلار تجربه و عمق خط دفاع را کاهش می‌دهد، اما تراکتور گزینه‌های ایرانی متعددی برای پست دفاع میانی جذب کرده است.

دروژدک مهم‌ترین خروجی محسوب می‌شود. او بازیکنی چندپسته و گلزن بود و در مسابقاتی که خط حمله به بن‌بست می‌رسید، می‌توانست نتیجه را تغییر دهد. تراکتور با کنار گذاشتن او تصمیم گرفته تومیسلاو اشترکالی را به‌عنوان مهاجم خارجی اصلی حفظ کند و سهمیه‌های دیگر را به سه هافبک اختصاص دهد.

این انتخاب نشان می‌دهد محمد ربیعی احتمالاً اهمیت زیادی برای کنترل میانه میدان و حفظ هافبک‌های خارجی قائل است. خامروبکوف، پوستونسکی و هلیلوویچ سه سهمیه از چهار سهمیه خارجی تراکتور را اشغال کرده‌اند و فقط اشترکالی بازیکن تخصصی خط حمله در این جمع است.

قانون جدید چه اثری بر نقل‌وانتقالات تراکتور دارد؟

مهم‌ترین اثر این قانون، بسته شدن مسیر خرید خارجی جدید است. تراکتور با حفظ چهار بازیکن فعلی، تمام ظرفیت قانونی خود را تکمیل کرده است. باشگاه برای تقویت دروازه، دفاع و خط حمله باید به بازار داخلی یا بازیکنان ایرانی شاغل در خارج از کشور مراجعه کند.

این محدودیت می‌تواند قیمت بازیکنان داخلی را افزایش دهد، زیرا باشگاه‌های متمول دیگر نمی‌توانند در صورت بالا بودن خواسته مالی بازیکنان ایرانی به‌راحتی سراغ گزینه خارجی بروند. از سوی دیگر، تراکتور اکنون باید با چهار بازیکن خارجی انتخاب‌شده تا پایان فصل مدیریت دقیق‌تری داشته باشد؛ مصدومیت یا افت هرکدام از آنها، ارزش یکی از سهمیه‌های محدود باشگاه را کاهش می‌دهد.

نکته دیگر، وضعیت مسابقات آسیایی است. تراکتور باید با فهرستی که برای لیگ داخلی می‌بندد، توان رقابت در سطح بالاتر آسیا را نیز حفظ کند. کاهش تعداد خارجی‌ها ممکن است هزینه‌های ارزی باشگاه را پایین بیاورد، اما لزوماً به افزایش کیفیت یا عدالت رقابتی منجر نمی‌شود.

جمع‌بندی

جدایی الکساندر سدلار، دوماگوی دروژدک و مارکو یوهانسون پایان یک فرآیند از پیش مشخص‌شده برای تعدیل فهرست خارجی‌های تراکتور است. باشگاه چهار سهمیه خود را به خامروبکوف، پوستونسکی، اشترکالی و هلیلوویچ اختصاص داده و برای فصل جدید امکان استفاده از بازیکن خارجی دیگری را ندارد.

قانون جدید در تصمیم باشگاه نقش اصلی داشته، اما دلیل انتخاب این سه بازیکن متفاوت است: یوهانسون فرصت بازی نداشت، برای سدلار جانشینان ایرانی جذب شده‌اند و دروژدک در رقابت مستقیم با مهاجمان و وینگرهای دیگر قرار داشت.

از نظر فنی، خروج دروژدک بیشترین ریسک را دارد و جدایی سدلار نیز تجربه خط دفاع را کاهش می‌دهد. موفقیت این تصمیم به عملکرد خریدهای ایرانی تراکتور و توانایی محمد ربیعی در استفاده از چهار بازیکن خارجی باقی‌مانده وابسته خواهد بود.

۲۵۸۲۵۸