شوک ۸ روز مانده به شروع لیگ؛ ستاره جام جهانی ایران هنوز بدون تیم است

براساس برنامه رسمی سازمان لیگ، فصل جدید لیگ برتر فوتبال ایران از جمعه ۲۳ مرداد ۱۴۰۵ آغاز خواهد شد. بنابراین باشگاه‌ها تنها هشت روز برای تکمیل آماده‌سازی پیش‌فصل، نهایی‌کردن قراردادها و ثبت نفرات خود فرصت دارند. استقلال در هفته نخست میزبان مس شهر بابک است و پرسپولیس نیز یک روز بعد مقابل شمس‌آذر قرار می‌گیرد.

با وجود نزدیک‌شدن به شروع مسابقات، فهرست بازیکنان بلاتکلیف همچنان نام‌های بزرگی دارد. بخشی از این نفرات به دلیل کمبود پیشنهاد بدون تیم نمانده‌اند؛ آنها در انتظار قراردادی بهتر، مقصدی خارجی یا روشن‌شدن شرایط باشگاه‌های خواهان خود هستند. همین مسئله بازار روزهای پایانی نقل‌وانتقالات را به یکی از حساس‌ترین مقاطع تابستان تبدیل کرده است.

محمد محبی؛ جذاب‌ترین بازیکن آزاد فوتبال ایران

محمد محبی مهم‌ترین نام موجود در بازار بازیکنان آزاد ایرانی است. قرارداد سه‌ساله او با روستوف به پایان رسید و دو طرف برای ادامه همکاری به توافق نرسیدند. محبی در سه فصل حضور در فوتبال روسیه، در ۷۹ مسابقه برای روستوف ۱۵ گل زد و ۱۱ پاس گل ارسال کرد؛ آماری که نشان می‌دهد او برخلاف بسیاری از لژیونرهای ایرانی، در تیم اروپایی خود حضور مستمر داشته است.

ارزش پرونده محبی تنها به عملکرد باشگاهی محدود نمی‌شود. این وینگر بوشهری در جام جهانی ۲۰۲۶ برابر نیوزیلند گلزنی کرد و به دوازدهمین بازیکن ایرانی تبدیل شد که در تاریخ جام جهانی به گل رسیده است. گلزنی در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان، آن هم تنها چند هفته قبل از پایان قرارداد، می‌توانست بهترین تبلیغ برای انتقال او به یک لیگ معتبرتر باشد.

گزارش‌هایی درباره علاقه باشگاه‌هایی از اتریش و ترکیه به محبی منتشر شده است. در مقطعی نام سالزبورگ اتریش نیز به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی مطرح شد، اما تا شامگاه ۱۵ مرداد هیچ باشگاهی قرارداد رسمی با او را اعلام نکرده است. به همین دلیل، تمام مقصدهای خارجی مطرح‌شده را باید گزینه و گمانه‌زنی دانست، نه انتقالی قطعی.

چرا محمد محبی برای بازگشت به ایران عجله ندارد؟

محبی در ۲۷سالگی همچنان فرصت دارد چند فصل دیگر در فوتبال اروپا بازی کند. او تجربه حضور در سانتاکلارای پرتغال و روستوف روسیه را دارد، در جام جهانی گل زده و به‌دلیل پایان قراردادش، باشگاه جدید برای جذب او نیازی به پرداخت رضایت‌نامه ندارد. مجموع این عوامل، موقعیت مناسبی برای یافتن یک تیم اروپایی ایجاد می‌کند.

بازگشت زودهنگام به لیگ ایران ممکن است از نظر مالی برای محبی جذاب باشد، اما می‌تواند مسیر اروپایی او را متوقف کند. بازیکنی که پس از چند سال حضور مستمر در خارج از کشور به لیگ برتر برمی‌گردد، معمولاً برای دریافت پیشنهاد دوباره از اروپا با مسیر دشوارتری مواجه خواهد شد. به همین دلیل، منطقی است که محبی تا مشخص‌شدن آخرین پیشنهادهای تابستانی صبر کند.

البته انتظار طولانی نیز بدون هزینه نیست. باشگاه‌های اروپایی وارد مسابقات رسمی شده‌اند و سرمربیان به‌تدریج ترکیب‌های اصلی خود را می‌شناسند. بازیکنی که دیرتر به تیم جدید اضافه شود، بخش مهمی از تمرینات پیش‌فصل را از دست می‌دهد و برای رسیدن به آمادگی مسابقه و هماهنگی تاکتیکی به زمان بیشتری نیاز خواهد داشت.

استقلال محبی را می‌خواهد؛ اما یک مانع بزرگ وجود دارد

استقلال از جدی‌ترین مشتریان داخلی محمد محبی محسوب می‌شود. این بازیکن در فصل ۱۴۰۲-۱۴۰۱ برای آبی‌های تهران به میدان رفت و نمایش موفقش باعث شد همچنان میان هواداران استقلال محبوب باشد. گزارش‌های نقل‌وانتقالاتی از مذاکره مدیران باشگاه با محبی و علاقه آنها به بازگرداندن این وینگر حکایت دارد.

بااین‌حال، استقلال فعلاً امکان ثبت قرارداد بازیکنان جدید را ندارد. باشگاه روز ۱۵ مرداد اعلام کرد سومین درخواست رسمی برای دریافت دستور موقت و بازشدن پنجره نقل‌وانتقالاتی نیز پذیرفته نشده است. تا زمانی که این محدودیت برطرف نشود، توافق احتمالی با محبی نمی‌تواند به ثبت رسمی قرارداد و استفاده از او در لیگ منجر شود.

این شرایط قدرت استقلال در مذاکره را کاهش می‌دهد. محبی نمی‌تواند آینده خود را برای مدت نامعلومی به نتیجه یک پرونده حقوقی وابسته کند؛ به‌خصوص زمانی که هدف اصلی‌اش ادامه بازی در اروپاست. حتی اگر پنجره استقلال باز شود، مدیران باشگاه باید از نظر مبلغ قرارداد و برنامه ورزشی نیز پیشنهادی ارائه دهند که بازگشت به ایران را برای این ملی‌پوش توجیه‌پذیر کند.

رامین رضاییان هم به جمع بازیکنان آزاد اضافه شد

محمد محبی تنها ملی‌پوش بدون تیم نیست. رامین رضاییان نیز پس از پایان مذاکرات با استقلال، رسماً از این باشگاه جدا شد. استقلال در اطلاعیه خود اعلام کرد شرایط پیشنهادی باشگاه از سوی بازیکن پذیرفته نشده و با پایان مهلت تفاهم‌نامه، همکاری دو طرف خاتمه یافته است. رضاییان اکنون می‌تواند به‌عنوان بازیکن آزاد با تیم دیگری قرارداد امضا کند.

وضعیت رضاییان با محبی تفاوت دارد. او در ۳۶سالگی به سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای نزدیک شده و بازار محدودتری نسبت به یک وینگر ۲۷ساله دارد. در عین حال، عملکردش در جام جهانی و توانایی بازی در دفاع و خط میانی سمت راست می‌تواند او را برای برخی تیم‌های خارجی یا باشگاه‌های داخلی جذاب نگه دارد.

علیرضا جهانبخش؛ تکرار یک انتظار طولانی؟

علیرضا جهانبخش نیز پس از پایان قراردادش با دندر بلژیک بازیکن آزاد شده است. او فصل گذشته در ۲۱ مسابقه لیگ بلژیک یک گل و یک پاس گل ثبت کرد و همکاری‌اش با دندر برای فصل جدید ادامه نیافت. جهانبخش در دو تابستان گذشته نیز با تأخیر تیم بعدی خود را انتخاب کرده و ممکن است این سناریو بار دیگر تکرار شود.

کاپیتان تیم ملی تاکنون تمایل بیشتری به ادامه حضور در اروپا نشان داده است. بااین‌حال، بالارفتن سن، مصدومیت‌های سال‌های اخیر و کاهش آمار گل و پاس گل، انتخاب مقصد مناسب را دشوارتر می‌کند. جهانبخش باید میان حفظ جایگاه لژیونری و انتخاب تیمی که فرصت بازی منظم در اختیارش قرار دهد، تعادل برقرار کند.

فهرست بلند بازیکنان سرشناس بدون قرارداد

گزارش‌های روز ۱۵ مرداد نشان می‌دهد رضا شکاری، رضا اسدی و علی کریمی، سه بازیکن سابق سپاهان، هنوز مقصد جدیدشان را اعلام نکرده‌اند. مرتضی پورعلی‌گنجی به انتقال به الطلبه عراق نزدیک شده، اما این انتقال هنوز رسمی نشده است. نام‌هایی چون سروش رفیعی، سعید مهری، احسان پهلوان، سیامک نعمتی و سعید آقایی نیز در میان بازیکنان بلاتکلیف دیده می‌شود.

در میان استقلالی‌های سابق نیز مهدی مهدی‌پور، فرشید اسماعیلی، سیاوش یزدانی، محمدحسین مرادمند، عارف غلامی و پیمان بابایی هنوز تیم فصل آینده خود را معرفی نکرده‌اند. امید عابدزاده نیز پس از جدایی از کاستیون اسپانیا در انتظار یک پیشنهاد خارجی است. وضعیت این فهرست می‌تواند در هر ساعت تغییر کند، زیرا بازیکنان آزاد حتی پس از پایان مهلت معمول نقل‌وانتقالات نیز تحت شرایط مقرراتی امکان امضای قرارداد دارند.

چرا ستاره‌ها تا روزهای آخر صبر می‌کنند؟

بخشی از تأخیرها به اختلاف مالی بازیکنان و باشگاه‌ها مربوط می‌شود. تیم‌های مدعی سقف بودجه و ظرفیت فهرست محدودی دارند و بسیاری از پست‌های اصلی خود را تکمیل کرده‌اند. در مقابل، بازیکنان سرشناس انتظار دارند قراردادشان متناسب با سابقه، ملی‌پوش‌بودن و شهرت آنها باشد.

در روزهای پایانی پنجره، قدرت چانه‌زنی ممکن است تغییر کند. باشگاهی که در مسابقات تدارکاتی با ضعف جدی در یک پست مواجه شده، ناچار می‌شود به بازار بازگردد. از سوی دیگر، بازیکنی که پیشنهاد ایده‌آل دریافت نکرده نیز احتمالاً توقع مالی خود را کاهش می‌دهد. به همین دلیل، بسیاری از قراردادهای غیرمنتظره درست در آخرین روزها شکل می‌گیرند.

سه مسیر پیش روی محمد محبی

سناریوی نخست، امضای قرارداد با یک باشگاه اروپایی است؛ گزینه‌ای که همچنان اولویت محبی به نظر می‌رسد. آزادبودن این بازیکن می‌تواند مذاکرات را آسان‌تر کند، اما او باید تیمی را انتخاب کند که فرصت بازی منظم در اختیارش قرار دهد، نه اینکه صرفاً نام لیگ یا باشگاه جذاب باشد.

سناریوی دوم، بازگشت به استقلال در صورت رفع محرومیت نقل‌وانتقالاتی است. علاقه دو طرف می‌تواند زمینه این انتقال را فراهم کند، ولی زمان، مسائل حقوقی و مبلغ قرارداد موانع مهم آن هستند.

سناریوی سوم، ورود یک باشگاه داخلی یا منطقه‌ای با پیشنهادی سنگین در روزهای پایانی است. در فوتبال ایران و کشورهای حاشیه خلیج فارس، تغییر ناگهانی مقصد بازیکنان آزاد اتفاقی دور از انتظار نیست.

محمد محبی اکنون یکی از مهم‌ترین تصمیم‌های دوران حرفه‌ای خود را پیش رو دارد. او پس از گلزنی در جام جهانی و پایان یک دوره نسبتاً موفق در روسیه، فرصت دارد قدم بعدی را رو به جلو بردارد؛ اما هر روز تأخیر، تعداد گزینه‌های مناسب را کمتر می‌کند. هشت روز مانده به آغاز لیگ ایران، جذاب‌ترین بازیکن آزاد کشور هنوز تیم ندارد و همین بلاتکلیفی می‌تواند به بزرگ‌ترین داستان نقل‌وانتقالاتی روزهای آینده تبدیل شود.