ملی‌پوش پرسپولیس روی سکو؛ تارتار چرا ابرقویی را خط زد و آیا جدایی نزدیک است؟

پرسپولیس از نظر نتیجه شروعی بهتر از این نمی‌توانست بخواهد. تیم مهدی تارتار در دو هفته نخست هر شش امتیاز را گرفته و حالا پیش از ورود به بخش بسیار سخت برنامه خود، در بالای جدول قرار دارد. قرعه لیگ نیز برای سرخپوشان بلافاصله سخت می‌شود؛ هفته سوم پرسپولیس در تبریز میهمان تراکتور است، هفته چهارم با ملوان روبه‌رو می‌شود و هفته پنجم دربی مقابل استقلال را برگزار خواهد کرد.

در چنین شرایطی انتظار می‌رود عمق ترکیب یکی از بزرگ‌ترین امتیازات تارتار باشد، اما برای بعضی بازیکنان همین عمق می‌تواند به معنای نیمکت یا حتی سکو باشد.

حسین ابرقویی اولین چهره مهمی است که این مسئله را از نزدیک تجربه کرده است.

از تیم ملی تا سکو؛ مسیر ابرقویی در چند ماه

ابرقویی فصل گذشته آن‌قدر عملکرد قابل قبولی داشت که به تیم ملی هم رسید. او در اردوهای منتهی به جام جهانی حضور داشت و در آخرین اردوی تهران نیز جزو نفراتی بود که زیر نظر امیر قلعه‌نویی تمرین کردند؛ هرچند در نهایت نام او در فهرست نهایی ۳۰ نفره قرار نگرفت.

این یعنی با یک مدافع کاملاً دور از سطح ملی روبه‌رو نیستیم.

او پیش‌تر برای تیم ملی ایران بازی کرده و از نظر تجربه نیز یکی از گزینه‌های قابل اعتماد پرسپولیس محسوب می‌شود. باشگاه پرسپولیس در تابستان ۱۴۰۴ ابرقویی را با قرارداد سه‌ساله به خدمت گرفت؛ قراردادی که در حالت عادی تا پایان فصل ۲۸-۲۰۲۷ اعتبار دارد.

با این حال، ترکیب خط دفاع پرسپولیس نسبت به زمان امضای آن قرارداد تغییر زیادی کرده است.

کنعانی و زارع فعلاً برنده رقابت هستند

تارتار در دو مسابقه نخست لیگ از زوج محمدحسین کنعانی‌زادگان و محمدمهدی زارع در قلب خط دفاع استفاده کرده و تا اینجا خروجی این انتخاب برای او رضایت‌بخش بوده است.

پرسپولیس در دو بازی فقط یک گل دریافت کرده و با وجود تغییرات قابل توجه تابستانی، ساختار دفاعی تیم فعلاً نشانه‌ای از آشفتگی نشان نداده است.

در چنین شرایطی یک قانون قدیمی فوتبال دوباره خودش را نشان می‌دهد: وقتی زوج دفاعی نتیجه می‌گیرد، مربی معمولاً دلیلی برای تغییر سریع آن نمی‌بیند.

زارع هم خریدی نیست که صرفاً برای پر کردن فهرست آمده باشد. او پیش از پیوستن به پرسپولیس نیز مورد توجه چند باشگاه قرار داشت و خودش گفته مهدی تارتار پیش از انتقال او را به انتخاب پرسپولیس تشویق کرده است.

پس ابرقویی فقط برای بازگشت به ترکیب با یک بازیکن جوان کم‌تجربه رقابت نمی‌کند؛ رقیب او مدافعی است که شخص سرمربی به حضورش اعتقاد دارد.

دانیال ایری هم آمد؛ ترافیک شدیدتر شد

ماجرا با کنعانی و زارع تمام نمی‌شود.

پرسپولیس در تابستان دانیال ایری را نیز جذب کرده و همین اتفاق عمق مرکز دفاع را بیشتر کرده است. ورود مدافعان جدید از همان ابتدا احتمال تغییر جایگاه ابرقویی را بالا برده بود و حتی پیش از آغاز لیگ گزارش‌هایی درباره احتمال جدایی او منتشر شد.

پرسپولیس البته هنوز به مدافعان متعدد نیاز دارد. تیمی که قرار است در طول یک فصل با مصدومیت، محرومیت و تغییر سیستم مواجه شود، نمی‌تواند تنها با دو مدافع میانی جلو برود.

مسئله اما از نگاه بازیکن متفاوت است.

مدافعی که فصل قبل بازی کرده، ملی‌پوش شده و در ۳۰ سالگی قرار دارد، طبیعتاً نمی‌خواهد بخش بزرگی از فصل را روی سکو سپری کند.

پیشنهاد رسمی سپاهان واقعی بود

اینجاست که پرونده نقل‌وانتقالاتی ابرقویی دوباره اهمیت پیدا می‌کند.

این بخش دیگر شایعه صرف نیست. خود حسین ابرقویی در ۱۸ مرداد تأیید کرد که باشگاه سپاهان رسماً برای جذب او به پرسپولیس نامه زده است. او همان زمان گفت وضعیتش ظرف چند روز آینده مشخص خواهد شد.

علاقه سپاهان نیز مستقیماً با نظر محرم نویدکیا مرتبط بود. گزارش‌ها از مدت‌ها قبل می‌گفتند سرمربی سپاهان برای ترمیم قلب دفاع خواهان جذب ابرقویی شده و باشگاه اصفهانی نیز مذاکرات را در همین مسیر پیش برده است.

بنابراین وقتی بازیکنی که پیشنهاد رسمی یک مدعی دیگر را دارد، ناگهان از فهرست مسابقه پرسپولیس خارج می‌شود، طبیعی است که بحث جدایی دوباره مطرح شود.

اما این دو اتفاق لزوماً به یکدیگر مرتبط نیستند.

آیا خط خوردن ابرقویی به معنای مازاد شدن است؟ فعلاً نه

مهم‌ترین نکته همین است.

هیچ اعلام رسمی از سوی مهدی تارتار یا باشگاه پرسپولیس منتشر نشده که ابرقویی را در فهرست مازاد قرار داده باشد.

حتی پیش از آغاز فصل گزارش‌هایی وجود داشت که تارتار با جدایی این مدافع موافق نیست و به دلیل احتمال استفاده از سیستم سه‌دفاعه، حضور چند مدافع میانی آماده را ضروری می‌داند. همان گزارش‌ها تأکید داشتند ابرقویی نیز ترجیح می‌دهد در پرسپولیس بماند و برای پس گرفتن جایگاهش رقابت کند.

بنابراین خارج شدن از فهرست یک مسابقه را نمی‌توان به‌تنهایی «پیام خروج» تعبیر کرد.

تارتار ممکن است برای هر مسابقه براساس شکل حریف، نیاز نیمکت و محدودیت تعداد نفرات تصمیم بگیرد و یک مدافع در یک هفته روی سکو باشد و هفته بعد حتی در ترکیب اصلی قرار بگیرد.

اما اگر این وضعیت چند مسابقه ادامه پیدا کند، داستان تغییر خواهد کرد.

سه‌دفاعه؛ برگ برنده ابرقویی برای ماندن

یکی از دلایلی که می‌تواند مانع جدایی ابرقویی شود، انعطاف تاکتیکی اوست.

ابرقویی ذاتاً مدافع میانی است، اما سابقه بازی در پست هافبک دفاعی و دفاع چپ را نیز دارد. پای چپ بودن او نیز برای ساختار سه‌دفاعه ارزش بیشتری ایجاد می‌کند؛ چون مربیان معمولاً ترجیح می‌دهند یکی از سه مدافع مرکزی قابلیت بازی و پاس با پای چپ را داشته باشد.

اگر تارتار واقعاً در بخشی از مسابقات بخواهد از سه مدافع میانی استفاده کند، داشتن کنعانی، زارع، ایری و ابرقویی دیگر «ترافیک غیرضروری» نیست؛ بلکه می‌تواند یک ضرورت فنی باشد.

در سیستم سه‌دفاعه ممکن است سه نفر همزمان بازی کنند و تنها یک مدافع تخصصی روی نیمکت باقی بماند. کافی است یکی محروم یا مصدوم شود تا عمق ظاهراً زیاد خط دفاع به سرعت کاهش پیدا کند.

از این زاویه، فروش ابرقویی به یک رقیب مستقیم تصمیم ساده‌ای برای پرسپولیس نیست.

سپاهان چرا هنوز می‌تواند مقصد جذابی باشد؟

از سمت دیگر، سپاهان دلیل روشنی برای علاقه به ابرقویی دارد.

تیم محرم نویدکیا در تابستان خط دفاع خود را بازسازی کرده و سرمربی سپاهان شخصاً به دنبال اضافه کردن یک مدافع میانی مطمئن بوده است. پیشنهاد رسمی باشگاه نشان می‌دهد علاقه آنها از مرحله شایعه عبور کرده است.

برای خود بازیکن نیز حضور در تیمی که احتمالاً دقایق بازی بیشتری در اختیارش می‌گذارد، می‌تواند در آستانه ادامه رقابت‌های ملی جذاب باشد.

ابرقویی در ماه‌های منتهی به جام جهانی تا نزدیکی فهرست نهایی تیم ملی پیش رفت اما در نهایت خط خورد. اگر هدفش بازگشت دوباره به تیم ملی باشد، بازی کردن منظم اهمیت بسیار بیشتری از حضور اسمی در فهرست یک باشگاه بزرگ دارد.

همین عامل می‌تواند در روزهای پایانی نقل‌وانتقالات روی تصمیم او تأثیر بگذارد.

پیشنهاد خارجی؛ فعلاً بدون جزئیات قابل اتکا

در کنار سپاهان، صحبت‌هایی درباره علاقه یک تیم خارجی به ابرقویی نیز مطرح شده است، اما برخلاف پیشنهاد سپاهان، درباره باشگاه خارجی و رقم احتمالی معامله اطلاعات رسمی و قابل اتکای کافی منتشر نشده است.

بنابراین فعلاً نمی‌توان این گزینه را در حد یک انتقال جدی و نزدیک به نهایی شدن دانست.

مسیر مستندتر، همان مذاکره با سپاهان است؛ مذاکراتی که خود بازیکن اصل آن را تأیید کرده است.

سه بازی بزرگ؛ شاید ورق خیلی زود برگردد

نکته‌ای که ابرقویی را به ماندن امیدوار می‌کند، برنامه پیش روی پرسپولیس است.

سرخپوشان در سه هفته آینده ابتدا در تبریز با تراکتور بازی می‌کنند، بعد میزبان ملوان هستند و سپس در هفته پنجم مقابل استقلال قرار می‌گیرند.

سه مسابقه سخت در فاصله‌ای کوتاه، جایی است که محرومیت، مصدومیت، خستگی یا تصمیم تاکتیکی می‌تواند خیلی سریع ترتیب مدافعان را تغییر دهد.

ابرقویی ممکن است امروز روی سکو باشد اما یک کارت قرمز، مصدومیت یا تغییر سیستم کافی است تا چند روز بعد دوباره به گزینه اصلی تبدیل شود.

به همین دلیل تارتار هم باید میان دو موضوع تعادل برقرار کند: حفظ رضایت و آمادگی مدافعی با تجربه ملی و ادامه اعتماد به زوجی که فعلاً جواب داده است.

سکو، هشدار است؛ حکم خروج نیست

شرایط حسین ابرقویی در پرسپولیس را می‌توان با یک جمله خلاصه کرد: جایگاهش ضعیف‌تر شده، اما آینده‌اش هنوز تعیین نشده است.

زوج کنعانی‌زادگان و محمدمهدی زارع فعلاً انتخاب اول تارتار است. دانیال ایری نیز به رقابت اضافه شده و همین مسئله رسیدن به ترکیب را دشوارتر کرده است. از آن طرف، پیشنهاد رسمی سپاهان همچنان یک گزینه واقعی برای ادامه دوران حرفه‌ای اوست.

اما پرسپولیس هم قرارداد بلندمدت با این بازیکن دارد و هیچ اعلام رسمی درباره فروش یا مازاد شدنش انجام نداده است.

به همین دلیل باید میان دو گزاره تفاوت گذاشت:

ابرقویی فعلاً انتخاب اول تارتار نیست؛ اما این به معنای پایان دوران او در پرسپولیس نیست.

سه هفته آینده می‌تواند پاسخ نهایی را بدهد. اگر برابر تراکتور، ملوان و استقلال باز هم جایی برای ابرقویی باز نشود، پیشنهاد سپاهان جذاب‌تر از همیشه خواهد شد. اما اگر تارتار سراغ سه‌دفاعه برود یا مجبور به چرخش در ترکیب شود، ممکن است مدافعی که این هفته از روی سکو بازی را دید، خیلی زود دوباره به قلب خط دفاع برگردد.

پرسپولیس فعلاً با کنعانی و زارع می‌برد؛ مسئله برای ابرقویی این است که آیا حاضر است برای شکستن این زوج منتظر بماند یا پیش از بسته شدن پنجره، راهی را انتخاب می‌کند که دوباره او را به ترکیب اصلی برگرداند؟