برنز صادق صمیمی در ناگویا؛ رکورد ۲۴ ساله پرتاب دیسک ایران حفظ شد

صادق صمیمی در فینال پرتاب دیسک مردان با ۱۰ ورزشکار دیگر رقابت کرد و در شش نوبت خود به‌ترتیب رکوردهای ۵۸.۷۶، ۵۸.۴۷، ۶۰.۳۲، ۵۸.۳۹، ۵۷.۷۵ و ۵۸.۶۲ متر را به ثبت رساند.

بهترین رکورد او همان پرتاب سوم، یعنی ۶۰.۳۲ متر بود؛ رکوردی که در پایان برای کسب رتبه سوم و مدال برنز کافی بود. تورگونگ عبدوایینی از چین با پرتاب ۶۴.۲۶ متری قهرمان شد و وو نانجون، دیگر نماینده چین، با رکورد ۶۱.۲۸ متر به مدال نقره رسید.

این نتیجه همچنین نخستین مدال دوومیدانی ایران در مسابقات ناگویا در آن مقطع از رقابت‌ها بود و بیستمین مدال کاروان ایران را رقم زد.

یک اصلاح آماری؛ صمیمی شش پرتاب داشت، نه پنج پرتاب

در برخی گزارش‌های اولیه نوشته شده صادق صمیمی در «پنج تلاش» مسابقه داده، در حالی که فهرست رکوردهای ثبت‌شده شامل شش پرتاب است.

هر شش نتیجه نیز در گزارش مسابقه آمده و رکورد ۶۰.۳۲ متر در تلاش سوم ثبت شده است. این اصلاح جزئی از آن جهت اهمیت دارد که در پرتاب دیسک فینال، روند شش کوشش ورزشکار می‌تواند تصویر دقیق‌تری از ثبات یا افت عملکرد او ارائه کند.

صمیمی بعد از عبور از ۶۰ متر در پرتاب سوم، در سه کوشش پایانی دیگر نتوانست آن رکورد را بهبود بدهد؛ در حالی که برای رسیدن به نقره باید از ۶۱.۲۸ متر و برای طلا از ۶۴.۲۶ متر عبور می‌کرد.

رکورد بزرگ ایران؛ از ۲۰۰۲ تاکنون همیشه یک مدال پرتاب دیسک

ارزش تاریخی برنز صمیمی زمانی آشکار می‌شود که نتایج هفت دوره اخیر بازی‌های آسیایی را کنار هم بگذاریم.

ایران از بوسان ۲۰۰۲ تا ناگویا ۲۰۲۶ در تمام دوره‌های بازی‌های آسیایی در پرتاب دیسک مردان صاحب مدال شده است؛ زنجیره‌ای که حالا ۲۴ سال ادامه دارد.

در سال ۲۰۰۲ عباس صمیمی با رکورد ۶۰.۴۴ متر نایب‌قهرمان شد و اولین حلقه این زنجیره را ساخت.

پس از آن دوران درخشان احسان حدادی آغاز شد. او در دوحه ۲۰۰۶ با رکورد ۶۳.۷۹ متر قهرمان شد و نخستین طلای این دوره طولانی را برای ایران گرفت.

چهار سال بعد در گوانگژو، حدادی با ۶۷.۹۹ متر دوباره طلا گرفت و محمد صمیمی نیز با ۶۳.۴۶ متر نایب‌قهرمان شد؛ به این ترتیب ایران در آن دوره دو سکوی نخست این ماده را در اختیار داشت.

چهار طلای پیاپی احسان حدادی؛ سلطنت ایران بر دیسک آسیا

احسان حدادی در این رشته یک دوره کم‌نظیر را ساخت.

او بعد از طلاهای ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰، در اینچئون ۲۰۱۴ با پرتاب ۶۵.۱۱ متری برای سومین مرتبه متوالی قهرمان آسیا شد.

این روند در جاکارتا ۲۰۱۸ نیز ادامه پیدا کرد؛ حدادی این بار با رکورد ۶۵.۷۱ متر چهارمین طلای متوالی خود در بازی‌های آسیایی را کسب کرد و سلطه شخصی‌اش بر این ماده را کامل‌تر کرد.

به این ترتیب، از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۸ یک نام در صدر تمام فینال‌های پرتاب دیسک بازی‌های آسیایی دیده می‌شد: احسان حدادی.

این دوره از نظر استمرار قهرمانی یکی از درخشان‌ترین فصل‌های دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی محسوب می‌شود.

هانگژو؛ رسولی طلا گرفت و حدادی با نقره خداحافظی کرد

در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۲ هانگژو که به دلیل تعویق مسابقات در سال ۲۰۲۳ برگزار شد، نسل بعدی این رشته مسئولیت ادامه روند ایران را برعهده گرفت.

حسین رسولی با پرتاب ۶۲.۰۴ متر قهرمان شد و احسان حدادی با رکورد ۶۱.۸۲ متر به مدال نقره رسید. ایران بار دیگر دو ورزشکار روی سکوی پرتاب دیسک داشت و پنجمین طلای متوالی خود در این ماده را ثبت کرد.

این مسابقه از یک منظر نماد انتقال نسل نیز بود؛ حدادی پس از چهار قهرمانی متوالی این بار پشت سر یک پرتابگر ایرانی دیگر قرار گرفت و رسولی اجازه نداد طلای دیسک از ایران خارج شود.

ناگویا ۲۰۲۶؛ طلای ایران رفت، اما رکورد مدال‌آوری باقی ماند

ناگویا از این جهت نقطه متفاوتی در این داستان است.

برای نخستین بار از بازی‌های آسیایی ۲۰۰۲، ایران در این ماده نه طلا گرفت و نه نقره. دو نماینده چین در جایگاه اول و دوم ایستادند و صادق صمیمی سوم شد.

بنابراین رشته پنج طلای متوالی ایران که از ۲۰۰۶ شروع شده بود، در ۲۰۲۶ پایان یافت؛ اما رکورد مهم‌تر یعنی حضور مستمر ایران روی سکوی پرتاب دیسک همچنان حفظ شد.

جدول مدال‌های ایران در این ماده از سال ۲۰۰۲ چنین است:

مجموع این عملکرد به ۹ مدال شامل ۵ طلا، ۳ نقره و یک برنز در هفت دوره متوالی می‌رسد.

صادق صمیمی؛ نسل تازه بعد از دوران حدادی

صادق صمیمی متولد ۳۰ دسامبر ۲۰۰۲ است و در زمان بازی‌های ناگویا ۲۳ سال دارد. پروفایل رسمی او در فدراسیون جهانی دوومیدانی نشان می‌دهد صمیمی از سال‌های نوجوانی در مسابقات بین‌المللی پرتاب دیسک حضور داشته و سابقه قرارگرفتن در جمع هشت نفر برتر مسابقات جهانی جوانان را نیز دارد.

همین سن، اهمیت مدال ناگویا را بیشتر می‌کند. ایران پس از دوره طولانی احسان حدادی و طلای حسین رسولی اکنون نیازمند تثبیت نسل بعدی پرتابگران خود است.

برنز صمیمی نشان می‌دهد هنوز فاصله‌ای با بالاترین سطح فعلی آسیا وجود دارد؛ فاصله او با نفر دوم نزدیک یک متر و با قهرمان مسابقه تقریباً چهار متر بود. با این حال عبور از مرز ۶۰ متر در مهم‌ترین مسابقه قاره‌ای، نشان می‌دهد او توانسته در روز اصلی مسابقه رکوردی رقابتی ثبت کند.

چرا مدال ناگویا برای دوومیدانی ایران اهمیت دارد؟

پرتاب دیسک طی بیش از دو دهه عملاً مطمئن‌ترین ماده دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی بوده است.

در حالی که بسیاری از رشته‌های دوومیدانی ایران در دوره‌های مختلف با تغییر نسل، افت رکورد یا دوره‌های بدون مدال مواجه شده‌اند، پرتاب دیسک از سال ۲۰۰۲ حتی یک دوره بدون سکو نداشته است.

بخش بزرگی از این استمرار البته محصول دوران استثنایی احسان حدادی است، اما پس از او نیز حسین رسولی و حالا صادق صمیمی توانسته‌اند زنجیره را قطع نکنند.

نکته مهم برای آینده این است که حفظ صرف مدال کافی نخواهد بود. نتیجه ناگویا نشان داد چین با دو ورزشکار ۶۱ و ۶۴ متری وارد رقابت شده و برای بازگشت ایران به طلای آسیا، نسل جدید باید سطح رکوردهای خود را بالاتر ببرد.

برنز صمیمی؛ پایان یک رکورد و ادامه یک رکورد بزرگ‌تر

نتیجه ناگویا دو روایت همزمان برای پرتاب دیسک ایران دارد.

روایت نخست این است که پس از پنج دوره متوالی قهرمانی، طلای بازی‌های آسیایی از دست ایران خارج شد. چهار طلا را احسان حدادی به دست آورده بود و حسین رسولی پنجمین قهرمانی متوالی را در هانگژو رقم زده بود.

اما روایت دوم شاید امیدوارکننده‌تر باشد: ایران همچنان بعد از ۲۴ سال هیچ دوره‌ای از بازی‌های آسیایی را بدون مدال پرتاب دیسک ترک نکرده است.

عباس صمیمی این مسیر را در بوسان ۲۰۰۲ آغاز کرد، احسان حدادی آن را به یک دوران طلایی تبدیل کرد، محمد صمیمی و حسین رسولی به آن مدال‌های بیشتری افزودند و حالا صادق صمیمی با برنز ناگویا حلقه هفتم این زنجیره را کامل کرده است.

پس برنز ۶۰.۳۲ متری صادق صمیمی فقط یک مقام سوم نیست؛ مدالی است که یکی از طولانی‌ترین سنت‌های مدال‌آوری ورزش ایران در بازی‌های آسیایی را زنده نگه داشت.