تاریخ‌سازی ریحانه کریمی در ناگویا؛ اولین مدال وزنه‌برداری زنان ایران در بازی‌های آسیایی

مسابقه دسته ۷۷ کیلوگرم زنان برای نماینده ایران با فشار زیادی آغاز شد.

کریمی در اولین تلاش یک‌ضرب نتوانست وزنه ۱۰۳ کیلوگرمی را مهار کند، اما در حرکت دوم همان وزنه را بالای سر برد. او سپس در سومین حرکت یک‌ضرب، ۱۰۷ کیلوگرم را ثبت کرد تا با رکوردی قابل‌قبول وارد بخش دوضرب شود.

در دوضرب نیز کریمی ابتدا وزنه ۱۳۱ کیلوگرمی را مهار کرد و سپس در حرکت دوم موفق به ثبت ۱۳۶ کیلوگرم شد. همین رکورد در نهایت مجموع او را به ۲۴۳ کیلوگرم رساند و مدال برنز را برای ایران قطعی کرد. گزارش‌های رسمی نتیجه نهایی او را ۱۰۷ در یک‌ضرب، ۱۳۶ در دوضرب و ۲۴۳ کیلوگرم در مجموع ثبت کرده‌اند.

فقط سه کیلو تا نقره فاصله بود

رقابت برای سکوی ناگویا بسیار نزدیک بود.

هه رنشیو از چین با مجموع ۲۵۸ کیلوگرم مدال طلا را به دست آورد و آیانات ژوماگالی از قزاقستان با مجموع ۲۴۶ کیلوگرم نایب‌قهرمان شد.

ریحانه کریمی با مجموع ۲۴۳ کیلوگرم تنها سه کیلوگرم کمتر از نماینده قزاقستان ثبت کرد و روی سکوی سوم ایستاد. ژوماگالی ۱۰۹ کیلوگرم در یک‌ضرب و ۱۳۷ کیلوگرم در دوضرب مهار کرد، در حالی که قهرمان چینی با ۱۱۸ کیلوگرم یک‌ضرب و ۱۴۰ کیلوگرم دوضرب به مجموع ۲۵۸ رسید.

همین فاصله سه کیلویی نشان می‌دهد مدال کریمی صرفاً نتیجه حضور در یک جدول کم‌رقیب نبود؛ او تا آخرین وزنه‌ها در کورس کسب مدال نقره حضور داشت.

چرا مدال ریحانه کریمی تاریخی است؟

وزنه‌برداری زنان ایران رشته‌ای جوان در مقایسه با بخش مردان محسوب می‌شود.

زنان ایرانی طی سال‌های اخیر در قهرمانی آسیا، قهرمانی جوانان جهان و مسابقات بین‌المللی موفق به کسب مدال شده بودند، اما تا امروز هیچ وزنه‌بردار زن ایرانی نتوانسته بود در بازی‌های آسیایی روی سکو برود.

ریحانه کریمی این سد را شکست.

منابع منتشرشده پس از مسابقه نیز به صورت مشخص او را نخستین وزنه‌بردار زن ایران با مدال بازی‌های آسیایی معرفی کرده‌اند.

به همین دلیل حتی اگر رنگ مدال برنز باشد، جایگاه تاریخی آن بسیار بزرگ‌تر از یک مقام سوم معمولی است.

از ناکامی هانگژو تا سکوی ناگویا

اهمیت داستان ریحانه کریمی زمانی بیشتر می‌شود که به بازی‌های آسیایی قبلی برگردیم.

او در بازی‌های آسیایی هانگژو ۲۰۲۲ نیز برای ایران وزنه زد؛ آن زمان در دسته ۶۴ کیلوگرم روی تخته رفت اما هر سه تلاش یک‌ضربش با وزنه‌های ۸۹، ۸۹ و ۹۱ کیلوگرم ناموفق بود و بدون ثبت رکورد از مسابقه کنار رفت. پروتکل رسمی مسابقات هانگژو نام او را با وضعیت DNF ثبت کرده است.

فاصله میان آن روز و سکوی ناگویا شاید بهترین تصویر از مسیر پیشرفت او باشد.

ورزشکاری که یک دوره بازی‌های آسیایی را بدون رکورد به پایان رسانده بود، سه سال بعد بازگشت و نخستین مدال تاریخ زنان ایران در این رشته را گرفت.

این دقیقاً همان مسیری است که یک مدال برنز را به داستانی فراتر از نتیجه مسابقه تبدیل می‌کند.

کریمی پیش از ناگویا هم روی سکو رفته بود

این موفقیت البته ناگهانی شکل نگرفته است.

ریحانه کریمی در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۲۵ در ریاض در دسته ۶۹ کیلوگرم با ۹۵ کیلوگرم یک‌ضرب و ۱۲۶ کیلوگرم دوضرب، مجموع ۲۲۱ کیلوگرم ثبت کرد و به مدال برنز مجموع رسید. نتیجه رسمی آن مسابقات نیز همین رکورد را ثبت کرده است.

در ناگویا مجموع او به ۲۴۳ کیلوگرم رسید؛ البته این دو عملکرد در دو دسته وزنی متفاوت ثبت شده‌اند و مقایسه مستقیم رکوردها باید با احتیاط انجام شود.

با این حال، افزایش سطح وزنه‌های مهارشده نشان می‌دهد مسیر آماده‌سازی او برای بازی‌های آسیایی با پیشرفت فنی همراه بوده است.

یک دختر ۲۰ ساله در سکوی آسیا

اطلاعات فدراسیون وزنه‌برداری آسیا تاریخ تولد ریحانه کریمی را ۱۱ دسامبر ۲۰۰۵ ثبت کرده است؛ یعنی او هنگام بازی‌های آسیایی ناگویا هنوز تنها ۲۰ سال دارد.

این سن پایین اهمیت مدال را دوچندان می‌کند.

کریمی در شرایطی نخستین مدال آسیایی خود را گرفته که از نظر سنی هنوز امکان حضور در چند دوره مهم بین‌المللی، از جمله دوره بعدی بازی‌های آسیایی و مسیر المپیک را خواهد داشت.

بنابراین مدال ناگویا می‌تواند به جای نقطه پایان، شروع دوره تازه‌ای در دوران حرفه‌ای او باشد.

وزنه‌برداری زنان ایران چگونه به این نقطه رسید؟

مسیر وزنه‌برداری زنان ایران در سال‌های اخیر سرعت زیادی گرفته است.

الهام حسینی در سال ۲۰۲۲ به نخستین زن ایرانی تبدیل شد که در مسابقات قهرمانی بزرگسالان آسیا طلای وزنه‌برداری گرفت. پیش از آن و پس از آن نیز وزنه‌بردارانی مانند یکتا جمالی، الهه رزاقی، غزل حسینی، زهرا حسینی و ریحانه کریمی در مسابقات رده‌های سنی و بزرگسالان رکوردها و مدال‌های مختلفی به دست آوردند.

کریمی نیز پیش‌تر در مسابقات جوانان آسیا صاحب مدال شده بود و در سال‌های اخیر در چند رده وزنی رکوردهای ملی ثبت کرده است.

اما بازی‌های آسیایی از نظر اعتبار و جایگاه در ورزش قاره، عرصه متفاوتی است.

تا پیش از ناگویا، جای «مدال زنان» در کارنامه وزنه‌برداری ایران در این بازی‌ها خالی بود؛ جای خالی‌ای که حالا دیگر وجود ندارد.

مدالی برای یک نسل، نه فقط یک ورزشکار

رشد ورزش زنان ایران در ناگویا فقط به وزنه‌برداری محدود نشده است.

در همین دوره، زنان قایقران ایران نیز در روئینگ برای نخستین بار طلای بازی‌های آسیایی گرفتند؛ فاطمه مجلل در تک‌نفره سبک‌وزن قهرمان شد و کیمیا زارعی و زینب نوروزی نیز در دونفره سبک‌وزن به طلا رسیدند. شورای المپیک آسیا این دو عنوان را نخستین طلاهای تاریخ زنان ایران در روئینگ بازی‌های آسیایی معرفی کرد.

در چنین فضایی، مدال کریمی بخشی از موج بزرگ‌تری است که سهم ورزشکاران زن در مدال‌آوری ایران را افزایش داده است.

این موفقیت‌ها علاوه بر ارزش ورزشی، می‌تواند روی سرمایه‌گذاری، استعدادیابی و توجه به رشته‌هایی اثر بگذارد که تا چند سال قبل حضور زنان ایران در سطح بین‌المللی آنها بسیار محدود بود.

سه کیلوگرم تا نقره؛ فاصله تا طلا چقدر است؟

اعداد ناگویا مسیر آینده کریمی را هم نشان می‌دهند.

او با ۲۴۳ کیلوگرم تنها سه کیلو با نقره فاصله داشت، اما فاصله‌اش با قهرمان چین ۱۵ کیلوگرم بود.

این اختلاف نشان می‌دهد کریمی برای رقابت جدی‌تر با برترین وزنه‌برداران آسیا، به‌خصوص چین، همچنان باید در هر دو حرکت پیشرفت کند.

اما از سوی دیگر، نزدیکی او به نایب‌قهرمان قزاقستان نشان می‌دهد حضور در محدوده مدال برای کریمی دیگر صرفاً یک هدف دوردست نیست.

او حالا عملاً بخشی از جمع مدعیان این دسته در آسیاست.

برنز ناگویا؛ مدالی که رنگش همه داستان نیست

وقتی نتیجه مسابقه در جدول ثبت شود، روبه‌روی نام ریحانه کریمی فقط یک کلمه نوشته خواهد شد: برنز.

اما تاریخ ورزش همیشه با جدول مدال‌ها توضیح داده نمی‌شود.

پشت این مدال، ناکامی هانگژو، حضور در مسابقات رده‌های پایه، رکوردهای ملی، برنز بازی‌های کشورهای اسلامی و چند سال تلاش برای رساندن وزنه‌برداری زنان ایران به سطح رقابت با قدرت‌های آسیایی قرار دارد.

در ناگویا، همه این مسیر به یک نتیجه رسید: ۱۰۷ کیلوگرم یک‌ضرب، ۱۳۶ کیلوگرم دوضرب و ۲۴۳ کیلوگرم مجموع؛ عددهایی که اولین مدال بازی‌های آسیایی زنان وزنه‌برداری ایران را ساختند.

نامی که دیگر از تاریخ حذف نمی‌شود

ریحانه کریمی ممکن است در سال‌های آینده مدال‌های بزرگ‌تری بگیرد؛ شاید نقره، شاید طلا و شاید روزی سکوی مسابقات جهانی یا المپیک.

اما حتی اگر هیچ‌کدام از این اتفاق‌ها رخ ندهد، یک عنوان دیگر تغییر نخواهد کرد.

اولین زن ایرانی مدال‌آور وزنه‌برداری در بازی‌های آسیایی: ریحانه کریمی.

چین با ۲۵۸ کیلوگرم قهرمان شد و قزاقستان با ۲۴۶ کیلوگرم نقره گرفت؛ اما برای ورزش ایران، نفر سوم این مسابقه صاحب یک «اولین» شد که ارزش تاریخی آن را نمی‌توان فقط با رنگ مدال سنجید.

شاید سال‌ها بعد که تاریخ وزنه‌برداری زنان ایران مرور شود، ناگویا ۲۰۲۶ به عنوان یکی از نقاط عطف آن شناخته شود؛ روزی که یک دختر ۲۰ ساله ۲۴۳ کیلوگرم وزنه زد و دری را باز کرد که پیش از او هیچ زن وزنه‌بردار ایرانی از آن عبور نکرده بود.