از اشک‌های ۲۰۰۴ تا سه جام با پرتغال؛ رویایی که کریستیانو رونالدو ۱۲ سال برایش جنگید

رونالدو در سال ۲۰۰۴ هنوز فاصله زیادی با بازیکنی داشت که سال‌ها بعد رکوردهای فوتبال ملی را یکی پس از دیگری جابه‌جا کرد.

او تنها ۱۹ سال داشت و تازه نخستین فصلش را با منچستریونایتد پشت سر گذاشته بود. یورو ۲۰۰۴ نیز در خاک پرتغال برگزار می‌شد و برای رونالدو نخستین تجربه حضور در یک تورنمنت بزرگ ملی بود.

همان مسابقات به‌سرعت او را به یکی از چهره‌های تیم لوئیس فیلیپه اسکولاری تبدیل کرد.

رونالدو نخستین گل ملی خود را در دیدار افتتاحیه برابر یونان به ثمر رساند؛ دیداری که پرتغال ۲ بر یک شکست خورد. چند هفته بعد نیز در نیمه‌نهایی مقابل هلند گل زد و به کشورش کمک کرد برای نخستین بار به فینال یک تورنمنت بزرگ برسد.

همه چیز برای پایان رؤیایی آماده بود؛ فینال در ورزشگاه دالوژ، مقابل هواداران خودی و برابر همان یونانی که پرتغال در مسابقه افتتاحیه به آن باخته بود.

اما نتیجه دوباره شکست بود.

اشک‌های رونالدو در فینال یورو ۲۰۰۴

۴ ژوئیه ۲۰۰۴ یکی از تلخ‌ترین شب‌های تاریخ فوتبال پرتغال شد.

یونان با گل آنجلوس کاریستئاس پرتغال را یک بر صفر شکست داد و جامی را که بسیاری انتظار داشتند در لیسبون باقی بماند، با خود برد. رونالدو بعد از پایان مسابقه روی زمین گریه می‌کرد؛ تصویری که بعدها به یکی از قاب‌های ماندگار دوران جوانی او تبدیل شد.

برای رونالدوی ۱۹ ساله، این نخستین رویارویی با فاصله بسیار کم میان قهرمانی و شکست در فوتبال ملی بود.

دوازده سال بعد، وقتی دوباره در آستانه فینال یورو قرار گرفت، خودش به همان شب برگشت.

او در مصاحبه‌ای پیش از فینال یورو ۲۰۱۶ گفت همیشه رؤیای فتح جام با تیم ملی را داشته و با وجود تمامی افتخارات باشگاهی و فردی، قهرمانی با پرتغال برایش یک دستاورد بسیار بزرگ خواهد بود.

در گفت‌وگوی دیگری نیز جمله‌ای گفت که تقریباً تمام داستان او با پرتغال را خلاصه می‌کرد: «همیشه رؤیای بردن چیزی با تیم ملی را داشتم.»

یورو ۲۰۱۶؛ رؤیای ۱۲ ساله بالاخره واقعی شد

۱۲ سال پس از شکست مقابل یونان، رونالدو دوباره به فینال یورو رسید.

این بار فرانسه میزبان حریف پرتغال بود.

رونالدو در مسیر رسیدن تیمش به فینال سه گل زد و رکوردهای متعددی را در مسابقات قهرمانی اروپا جابه‌جا کرد. او در نیمه‌نهایی برابر ولز نیز یکی از گل‌های پرتغال را زد و در تیم منتخب تورنمنت قرار گرفت.

اما فینال به شکلی عجیب برای او پیش رفت.

رونالدو در همان نیمه اول مصدوم شد و نتوانست مسابقه را ادامه دهد. او در حالی زمین را ترک کرد که اشک می‌ریخت؛ اما برخلاف سال ۲۰۰۴، این بار اشک‌های پایان شب متفاوت بودند.

ادر در وقت اضافه گل زد و پرتغال یک بر صفر فرانسه را شکست داد.

رونالدو، که دیگر کاپیتان تیم ملی بود، جام هنری دلونه را بالای سر برد و پرتغال برای نخستین بار قهرمان یک تورنمنت بزرگ شد.

اگر یورو ۲۰۰۴ داستان رؤیایی بود که چند دقیقه مانده به تحقق شکست، یورو ۲۰۱۶ پایان ۱۲ سال انتظار بود.

جام دوم؛ رونالدو و نخستین لیگ ملت‌های اروپا

اما داستان قهرمانی‌های ملی رونالدو به فرانسه ختم نشد.

سه سال بعد پرتغال میزبان مرحله نهایی نخستین دوره لیگ ملت‌های اروپا بود.

رونالدو در نیمه‌نهایی مقابل سوئیس هت‌تریک کرد و پرتغال را به فینال رساند. او در نهایت بهترین گلزن مرحله نهایی مسابقات شد.

در فینال ۹ ژوئن ۲۰۱۹، پرتغال با تک‌گل گونسالو گدش هلند را یک بر صفر شکست داد و نخستین قهرمان تاریخ لیگ ملت‌های اروپا شد.

این بار رونالدو برخلاف فینال یورو ۲۰۱۶ تمام مسابقه را در زمین حضور داشت و دومین جام خود را به‌عنوان کاپیتان تیم ملی بالای سر برد.

فاصله میان نخستین جام و دومین جام فقط سه سال بود؛ برای بازیکنی که پیش از آن بیش از یک دهه منتظر نخستین قهرمانی ملی مانده بود.

لیگ ملت‌های ۲۰۲۵؛ سومین جام رونالدو در ۴۰ سالگی

شاید سومین قهرمانی حتی از زاویه دیگری ویژه‌تر باشد.

رونالدو در سال ۲۰۲۵ دیگر ستاره ۲۹ یا ۳۱ ساله دوران اوج رئال مادرید نبود. او در ۴۰ سالگی همچنان کاپیتان پرتغال بود و در مسیر قهرمانی نقشی مستقیم داشت.

در نیمه‌نهایی لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ برابر آلمان، رونالدو گل پیروزی پرتغال را در برد ۲ بر یک به ثمر رساند.

در فینال برابر اسپانیا نیز زمانی که پرتغال ۲ بر یک عقب بود، رونالدو گل مساوی را زد. مسابقه ۲ بر ۲ شد و پس از وقت اضافه به ضربات پنالتی رفت؛ پرتغال در نهایت ۵ بر ۳ در ضربات پنالتی پیروز شد و برای دومین بار قهرمان لیگ ملت‌ها شد.

به این ترتیب رونالدو در فاصله ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۵ سه جام مهم با تیم ملی به دست آورد:

پرتغال پیش از رونالدو جام بزرگ نداشت

این بخش است که اهمیت آن رؤیای قدیمی را بیشتر می‌کند.

پرتغال پیش از یورو ۲۰۱۶ هرگز فاتح یک تورنمنت بزرگ ملی در رده بزرگسالان نشده بود. شکست یورو ۲۰۰۴ نزدیک‌ترین تجربه آنها به جام بود.

رونالدو در سال ۲۰۱۶، پیش از فینال مقابل فرانسه، دقیقاً به همین موضوع اشاره کرد و گفت امیدوار است پرتغال برای نخستین بار یک جام مهم را فتح کند. چند روز بعد همان اتفاق رخ داد.

پس از آن، نسل پرتغال دیگر فقط تیمی با استعدادهای بزرگ نبود؛ تیمی بود که تجربه قهرمانی داشت.

سه سال بعد لیگ ملت‌ها را برد و شش سال پس از آن دوباره همان جام را فتح کرد.

رونالدو از نوجوانی گریان به پرافتخارترین کاپیتان نسل خود رسید

خط زمانی دوران ملی رونالدو شاید بهتر از هر عدد دیگری تغییر فوتبال پرتغال را نشان دهد.

در ۲۰۰۴، جوان‌ترین چهره‌های تیمی بود که فیگو، روی کاستا و دکو را در اختیار داشت.

در ۲۰۱۶ خودش کاپیتان نسل جدید بود.

در ۲۰۱۹ جام دوم را بالای سر برد و در ۲۰۲۵، در ۴۰ سالگی، هنوز در نیمه‌نهایی و فینال برای پرتغال گل می‌زد.

طبق آخرین آمار رسمی یوفا در سپتامبر ۲۰۲۶، رونالدو رکورددار فوتبال ملی مردان در تعداد بازی و گل ملی است و ۱۴۶ گل برای پرتغال ثبت کرده است.

اعداد می‌توانند عظمت دوران حرفه‌ای او را نشان دهند، اما داستان سه جام ملی شاید از نظر احساسی معنی دیگری داشته باشد.

از یک آرزو تا سه جام؛ داستانی که با پرتغال کامل شد

در فوتبال باشگاهی، رونالدو تقریباً همه چیز را خیلی زود به دست آورد؛ لیگ قهرمانان، لیگ‌های داخلی، توپ طلا و رکوردهای گلزنی.

اما قهرمانی با پرتغال بیشتر طول کشید.

او پس از شکست ۲۰۰۴ باید ۱۲ سال منتظر می‌ماند تا نخستین جام ملی‌اش را لمس کند.

بعد از آن، یک جام تبدیل به سه جام شد.

یورو ۲۰۱۶، لیگ ملت‌های ۲۰۱۹ و لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ حالا سه پاسخ روشن به رؤیایی هستند که رونالدو بارها درباره آن صحبت کرده بود: بردن چیزی با پیراهن پرتغال.

و شاید به همین دلیل باشد که بحث درباره پایان احتمالی دوران ملی او این روزها چنین حساسیتی در پرتغال ایجاد کرده است. ماجرا فقط پایان حضور یک گلزن بزرگ نیست؛ صحبت از بازیکنی است که در ۱۹ سالگی با شکست در نخستین فینال بزرگش گریه کرد و سال‌ها بعد به‌عنوان کاپیتان، هر سه جام بزرگ تاریخ تیم ملی پرتغال را بالای سر برد.