پایان تلخ برای آخرین نماینده ایران در ناگویا؛ ایندیگو نپرید و پرونده کاروان با ۱۹ طلا بسته شد

فائزه غروی صبح یکشنبه ۱۲ مهر ۱۴۰۵ به‌عنوان آخرین نماینده باقی‌مانده ایران در بازی‌های آسیایی وارد میدان شد. او تنها نماینده ایران در بخش پرش انفرادی بود و همراه با ایندیگو فرصت داشت حضور کاروان ایران را تا آخرین روز رقابت‌ها ادامه دهد.

اما فینال آن‌طور که غروی و کادر ایران انتظار داشتند پیش نرفت. ایندیگو در جریان مسیر دو بار از پریدن از مانع خودداری کرد و مطابق قوانین رقابت‌های پرش، دو امتناع به حذف ترکیب سوارکار و اسب منجر شد. خبرگزاری آنا نیز تأیید کرده است که غروی به همین دلیل نتوانست مسیر نهایی را به پایان برساند.

چند رسانه داخلی در گزارش‌های خود نوشته‌اند که در دور دوم برای دهان ایندیگو مشکلی ایجاد شده یا این ناحیه دچار درد شده بود و همین اتفاق بر ادامه عملکرد اسب اثر گذاشت. با این حال، در گزارش منتشرشده از نتیجه مسابقه، آنچه به‌طور قطعی ثبت شده دو بار امتناع اسب از عبور از مانع و حذف طبق مقررات است؛ بنابراین درباره ماهیت دقیق مشکل جسمانی ایندیگو باید به گزارش دامپزشکی یا توضیح رسمی کادر تیم استناد کرد.

غروی با رتبه ۲۴ چگونه به جمع ۲۰ فینالیست رسید؟

رسیدن فائزه غروی به فینال نیز داستان خاص خودش را داشت.

او در مرحله نخست مسابقات همراه با ایندیگو ۳۸ خطا ثبت کرد؛ ۱۲ خطا مربوط به موانع و ۲۶ خطا ناشی از زمان بود. این نتیجه غروی را در جایگاه بیست‌وچهارم جدول اولیه قرار داد؛ جایگاهی که در نگاه نخست برای صعود به فینال ۲۰ نفره کافی به نظر نمی‌رسید. 

اما مقررات پرش انفرادی اجازه نمی‌داد بیش از دو ترکیب سوارکار و اسب از هر کشور وارد دور نهایی شوند. پس از اعمال این محدودیت بر کشورهایی که چند سوارکار بالاتر از غروی داشتند، نماینده ایران به جمع ۲۰ ترکیب نهایی راه یافت.

بنابراین حضور او در فینال نتیجه استفاده از یک سهمیه ویژه یا تصمیم خارج از قوانین نبود؛ بلکه مستقیماً از ساختار رسمی مسابقات و محدودیت تعداد فینالیست‌های هر کشور ناشی می‌شد.

در دور نهایی نیز ارتفاع موانع بخش A تا حدود ۱.۵۰ متر افزایش پیدا می‌کرد و غروی برای بهبود جایگاه خود نیازمند اجرایی کم‌خطاتر بود. فرصت او اما پیش از تکمیل مسیر با امتناع‌های ایندیگو از بین رفت.

ایندیگو؛ شریکی که غروی را تا فینال ناگویا رساند

در سوارکاری، نتیجه تنها به ورزشکار انسانی وابسته نیست و سوارکار و اسب یک ترکیب واحد محسوب می‌شوند. همین ویژگی باعث می‌شود عواملی مانند وضعیت جسمانی اسب، تمرکز، واکنش به محیط مسابقه و هماهنگی با سوارکار نقشی مستقیم در نتیجه داشته باشند.

غروی در ناگویا با ایندیگو، اسبی متولد ۲۰۱۶ از نژاد KWPN، رقابت کرد. براساس اطلاعات منتشرشده پیش از فینال، این دو در رقابت‌های مختلف بین‌المللی نیز تجربه همکاری داشته‌اند و غروی طی سال ۲۰۲۶ با ایندیگو در رقابت‌هایی در اروپا حاضر شده بود. حضور او در ناگویا نیز با کادر تخصصی همراه بود؛ رامین شفیعی به‌عنوان سرپرست، سعید رحمانی به‌عنوان دامپزشک تیم و سروش باستانی به‌عنوان مراقب اسب در کنار نماینده ایران حضور داشتند. 

به همین دلیل پایان کار غروی را باید بیش از آنکه صرفاً یک «اشتباه سوارکار» تلقی کرد، در چارچوب ماهیت خاص سوارکاری دید؛ رشته‌ای که سلامت و عملکرد هر دو عضو ترکیب می‌تواند سرنوشت مسابقه را در چند ثانیه تغییر دهد.

فائزه غروی؛ بانویی که پیش از ناگویا تاریخ‌ساز شده بود

غروی پیش از بازی‌های آسیایی نیز نام شناخته‌شده‌ای در پرش با اسب ایران بود.

او در سال ۲۰۲۴ با قهرمانی در رقابت‌های بزرگسالان کشور به نخستین بانویی تبدیل شد که در بیش از پنج دهه برگزاری این مسابقات، عنوان قهرمانی بالاترین سطح پرش با اسب ایران را به دست می‌آورد. این موفقیت آن زمان به یکی از مهم‌ترین اتفاقات سوارکاری زنان ایران تبدیل شد.

بنابراین اگرچه حضور او در ناگویا بدون مدال تمام شد، راه‌یابی به فینال بازی‌های آسیایی برای سوارکاری ایران و به‌ویژه ورزش زنان همچنان اتفاق قابل توجهی بود.

غروی در شرایطی به جمع ۲۰ نفر پایانی رسید که رشته پرش با اسب ایران نسبت به قدرت‌های سنتی آسیا از امکانات، تعداد حضورهای بین‌المللی و عمق رقابتی کمتری برخوردار است. از این زاویه، حضور در فینال می‌تواند بخشی از تجربه‌ای باشد که برای دوره‌های بعدی ارزش بیشتری پیدا کند.

پرونده ایران در ناگویا با ۵۲ مدال بسته شد

حذف غروی باعث شد آخرین احتمال تغییر تعداد مدال‌های کاروان ایران نیز از بین برود و آمار نهایی تثبیت شود.

ایران بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا را با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز به پایان رساند؛ یعنی مجموع ۵۲ مدال و رتبه ششم جدول نهایی. چین، ژاپن، کره جنوبی، هند و ازبکستان بالاتر از ایران قرار گرفتند. 

مقایسه با هانگژو نکته جالبی دارد. ایران در دوره قبل ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز و در مجموع ۵۴ مدال گرفته و هفتم شده بود. در ناگویا تعداد کل مدال‌ها دو عدد کمتر شد، اما تعداد طلا از ۱۳ به ۱۹ رسید؛ یعنی شش طلای بیشتر و حدود ۴۶ درصد افزایش در تعداد مدال‌های طلا. همین تغییر کیفیت مدال‌ها باعث شد ایران با وجود مجموع مدال کمتر، یک پله در جدول نهایی صعود کند. 

این شاید مهم‌ترین نکته آماری کارنامه ناگویا باشد: موفقیت ایران بیش از آنکه در «تعداد کل مدال‌ها» دیده شود، در افزایش سهم مدال‌های طلا نمایان است.

از طلای والیبال تا کشتی و وزنه‌برداری؛ روزهای پایانی سرنوشت‌ساز بود

بخش قابل توجهی از جهش ایران در جدول در روزهای آخر شکل گرفت. مدال‌های طلای کشتی آزاد، وزنه‌برداری، تکواندو و به‌خصوص قهرمانی تیم ملی والیبال در فینال برابر ژاپن کمک کرد تعداد طلاهای ایران به عدد ۱۹ برسد.

تنها در روز ماقبل پایانی، آرین سلیمی در تکواندو، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا در کشتی آزاد و تیم ملی والیبال به طلا رسیدند. ایران همچنین در همان روز یک نقره و دو برنز دیگر کسب کرد و رتبه ششم خود را تثبیت کرد.

به همین دلیل مسابقه فائزه غروی در صبح روز پایانی بیش از آنکه برای تغییر جایگاه ایران در جدول حیاتی باشد، اهمیت نمادین داشت؛ او آخرین ورزشکاری بود که پرچم ایران را در میدان مسابقه حمل می‌کرد.

پرچم ایران در اختتامیه دست چه کسی است؟

پس از پایان مسابقه غروی، تنها آیین اختتامیه باقی مانده است.

با تصمیم کادر سرپرستی کاروان، شهرزاد خشنودزاده، ملی‌پوش جوجیتسوی زنان ایران، پرچمدار ایران در مراسم اختتامیه انتخاب شده است. مراسم اختتامیه بیستمین دوره بازی‌های آسیایی روز یکشنبه ۱۲ مهر، ساعت ۱۸ به وقت محلی ژاپن برگزار می‌شود.

با پایان این مراسم، پرونده بازی‌های آسیایی آیچی–ناگویا ۲۰۲۶ رسماً بسته خواهد شد.

پایان تلخ یک مسابقه، پایان موفق‌تر یک کاروان

آخرین تصویر رقابتی ایران در ناگویا احتمالاً آن پایانی نبود که فائزه غروی انتظار داشت. او به جمع ۲۰ فینالیست رسید اما نتوانست مسیر نهایی را با ایندیگو کامل کند و آخرین فرصت ایران برای اضافه شدن احتمالی یک مدال از دست رفت.

با این حال، نتیجه آخرین مسابقه تصویر کلی کاروان را تغییر نمی‌دهد. ایران با ۱۹ طلا بهترین تعداد طلای خود نسبت به دوره قبل را ثبت کرد و از رتبه هفتم هانگژو به جایگاه ششم ناگویا رسید.