پایان طلایی ایران در ناگویا؛ شهرزاد خشنودزاده پرچمدار شد | ۱۹ طلا و رتبه ششم آسیا

مراسم اختتامیه بازی‌های آسیایی روز یکشنبه در ورزشگاه میزبان برگزار شد و شهرزاد خشنودزاده به نمایندگی از کاروان ایران پرچم کشورمان را در دست داشت.

خشنودزاده یکی از اعضای تیم ملی جوجیتسوی زنان ایران بود که در وزن ۶۳- کیلوگرم در ناگویا به میدان رفت. کادر سرپرستی کاروان پیش از مراسم او را به‌عنوان پرچمدار اختتامیه انتخاب کرده بود و تصاویر مراسم نیز حضور پرچمدار ایران در رژه ورزشکاران را ثبت کرده‌اند.

انتخاب یک ورزشکار زن برای حمل پرچم در پایان دوره‌ای که زنان ایران بهترین رکورد طلایی تاریخ خود را به ثبت رساندند، از نظر نمادین نیز قابل توجه بود.

با خاموش‌شدن مشعل بازی‌ها، شورای المپیک آسیا رسماً پایان بیستمین دوره را اعلام کرد و میزبانی دوره آینده به دوحه قطر برای بازی‌های ۲۰۳۰ سپرده شد. رویترز گزارش کرده حدود ۱۷ هزار ورزشکار و مقام ورزشی در این دوره حضور داشتند و ۴۶۹ عنوان قهرمانی در بزرگ‌ترین برنامه تاریخ بازی‌های آسیایی برگزار شد.

ایران با ۱۹ طلا و ۵۲ مدال ششم آسیا شد

آمار نهایی کاروان ایران چنین است:

ایران در دوره قبل با ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز هفتم شده بود. بنابراین در ناگویا شش مدال طلای بیشتر به دست آمد و رتبه نهایی نیز یک پله بهتر شد.

اگر فقط تعداد مدال‌های طلا را محاسبه کنیم، رشد از ۱۳ به ۱۹ معادل حدود ۴۶.۲ درصد افزایش است.

در مقابل، مجموع مدال‌های ایران دو نشان کاهش پیدا کرد؛ از ۵۴ در هانگژو به ۵۲ در ناگویا.

این دو آمار در کنار هم تصویر دقیق‌تری ارائه می‌کنند: ایران در ناگویا الزاماً مدال بیشتری نگرفت، اما ترکیب مدال‌هایش طلایی‌تر شد و همین مسئله در رتبه‌بندی نهایی اهمیت زیادی داشت.

چرا ۱۹ طلا برای ایران تعیین‌کننده بود؟

در بازی‌های آسیایی رتبه کشورها ابتدا براساس تعداد مدال طلا تعیین می‌شود. بنابراین تفاوت میان ۱۳ و ۱۹ طلا بسیار مهم‌تر از کاهش دو مدال در مجموع نشان‌ها بود.

سهم طلا از مجموع مدال‌های ایران نیز از حدود ۲۴.۱ درصد در هانگژو به ۳۶.۵ درصد در ناگویا افزایش پیدا کرد. مرکز نظارت بر تیم‌های ملی کمیته ملی المپیک این تغییر را یکی از شاخص‌های افزایش کیفیت مدال‌آوری ایران دانسته است.

در جدول نهایی، چین با ۱۶۹ طلا، ۸۹ نقره و ۸۳ برنز و مجموع ۳۴۱ مدال قهرمان شد. ژاپن با ۸۳ طلا در جایگاه دوم ایستاد، کره جنوبی سوم شد و هند و ازبکستان بالاتر از ایران در رتبه‌های چهارم و پنجم قرار گرفتند. ایران با ۱۹ طلا ششم و تایلند با ۱۸ طلا هفتم شد.

زنان ایران تاریخ بازی‌های آسیایی را عوض کردند

یکی از برجسته‌ترین بخش‌های کارنامه ناگویا مربوط به بانوان ایران بود.

زنان ایران سه مدال طلا کسب کردند؛ بهترین رکورد تاریخ ورزش زنان ایران در یک دوره بازی‌های آسیایی. طبق گزارش کمیته ملی المپیک، همین سه مدال معادل ۷۵ درصد مجموع چهار طلایی است که بانوان ایران در تمام ادوار پیش از ناگویا کسب کرده بودند.

نخستین طلا را فاطمه مجلل در روئینگ سبک‌وزن تک‌نفره کسب کرد و نخستین قهرمانی تاریخ روئینگ زنان ایران در بازی‌های آسیایی را رقم زد.

سپس کیمیا زارعی و زینب نوروزی در روئینگ دونفره سبک‌وزن زنان به قهرمانی رسیدند.

سومین طلای زنان را ساغر مرادی در تکواندو به دست آورد؛ طلایی که نخستین قهرمانی زنان تکواندوکار ایران در تاریخ بازی‌های آسیایی بود. فهرست نهایی مدال‌آوران نیز هر سه طلای زنان را ثبت کرده است.

اولین مدال تاریخی وزنه‌برداری زنان

موفقیت زنان تنها به طلاها محدود نشد.

ریحانه کریمی با کسب مدال برنز، نخستین زن وزنه‌بردار ایرانی شد که در بازی‌های آسیایی روی سکو می‌رود. مهسا بهشتی نیز یک مدال برنز دیگر برای وزنه‌برداری زنان به دست آورد.

تیم کاتای زنان نیز نقره گرفت و زهرا زارعی در دوومیدانی صاحب مدال شد؛ نتایجی که نشان می‌دهند تنوع مدال‌آوری زنان ایران در ناگویا فراتر از چند رشته سنتی بوده است.

همین اتفاق از منظر آینده ورزش ایران اهمیت زیادی دارد. برای سال‌های طولانی سهم عمده مدال‌های ایران به رشته‌های مردان، به‌ویژه کشتی و وزنه‌برداری، وابسته بود؛ اما ناگویا نشانه‌هایی از تغییر این الگو نشان داد.

رکورد تاریخی ۲۱ رشته مدال‌آور

یکی دیگر از شاخص‌های مهم ناگویا، پراکندگی مدال‌هاست.

ایران در ۲۱ رشته ورزشی موفق به کسب مدال شد؛ رکوردی تازه در تاریخ حضور کشور در بازی‌های آسیایی که رکورد قبلی ۲۰ رشته را پشت سر گذاشت.

کشتی، تکواندو، وزنه‌برداری، والیبال، روئینگ و کاراته از مهم‌ترین منابع طلا بودند، اما مدال‌ها فقط به این رشته‌ها محدود نشدند.

ورزش‌های الکترونیک برای نخستین بار مدال و طلا گرفت، پدل در نخستین حضور خود به برنز رسید، ژیمناستیک صاحب نشان تاریخی شد و بسکتبال، بسکتبال سه‌نفره، سنگ‌نوردی، کبدی، شمشیربازی، تیراندازی و تنیس روی میز نیز در سبد مدالی ایران حضور داشتند.

گسترش تعداد رشته‌های مدال‌آور شاید حتی از افزایش عدد طلا نیز برای برنامه‌ریزی بلندمدت اهمیت بیشتری داشته باشد؛ زیرا وابستگی به چند رشته محدود را کاهش می‌دهد.

والیبال آخرین مدال ایران را گرفت

آخرین مدالی که به کاروان ایران اضافه شد، طلای والیبال مردان بود.

شاگردان روبرتو پیاتزا در فینال ژاپن میزبان را سه بر یک شکست دادند و برای چهارمین دوره متوالی قهرمان بازی‌های آسیایی شدند.

این قهرمانی تعداد طلاهای ایران را به ۱۹ رساند و ترکیب نهایی مدال‌های کاروان را قطعی کرد. فهرست رسمی مدال‌آوران نیز تیم ملی والیبال را به‌عنوان نوزدهمین طلای ایران ثبت کرده است.

البته آخرین حضور ورزشی ایران متعلق به فائزه غروی در سوارکاری بود؛ پس از پایان مسابقه او، دیگر ورزشکاری از ایران در رقابت‌ها باقی نماند و سپس مراسم اختتامیه برگزار شد.

ایران در ناگویا بهتر شد، اما همه آمارها مثبت نیست

کارنامه نهایی را نمی‌توان فقط با عبارت «۱۹ طلا و رتبه ششم» تحلیل کرد.

از یک سو ایران شش طلای بیشتر گرفته، یک پله صعود کرده، تعداد رشته‌های مدال‌آور را به رکورد ۲۱ رسانده و زنان بهترین نتیجه تاریخی خود را ثبت کرده‌اند.

از سوی دیگر، تعداد نقره‌ها از ۲۱ به ۱۸ و برنزها از ۲۰ به ۱۵ کاهش پیدا کرده و در نتیجه مجموع مدال‌ها نیز از ۵۴ به ۵۲ رسیده است.

خود کمیته ملی المپیک نیز در گزارش فنی اولیه تأکید کرده عملکرد برخی رشته‌ها با انتظارات و ظرفیت پیش‌بینی‌شده همخوان نبوده و قرار است گزارش رشته‌به‌رشته برای شناسایی نقاط ضعف منتشر شود.

به همین دلیل، توصیف دقیق‌تر ناگویا این است: کاروان ایران مدال بیشتری نگرفت، اما طلاهای بیشتری گرفت و دامنه رشته‌های موفق خود را گسترش داد.

پایان ناگویا؛ حالا نگاه‌ها به لس‌آنجلس ۲۰۲۸ است

با حمل پرچم ایران توسط شهرزاد خشنودزاده و خاموش‌شدن مشعل، پرونده ناگویا رسماً بسته شد؛ دوره‌ای که برای ایران با ۱۹ طلا، ۱۸ نقره، ۱۵ برنز و جایگاه ششم به پایان رسید.

چین بار دیگر قدرت اول ورزش آسیا ماند و ژاپن در خانه رکوردی تاریخی با ۸۳ طلا ثبت کرد. مشعل نیز به دوحه، میزبان دوره بعدی، سپرده شد.

اما برای ورزش ایران مهم‌ترین مرحله از همین حالا آغاز می‌شود.

ناگویا نشان داد ایران در برخی رشته‌ها توانسته منابع تازه‌ای برای مدال‌آوری ایجاد کند و ورزش زنان نیز ظرفیت بیشتری از دوره‌های قبل دارد. در مقابل، کاهش مجموع مدال‌ها و عملکرد ضعیف‌تر از انتظار برخی فدراسیون‌ها نیازمند ارزیابی دقیق است.

اگر ۱۹ طلای ناگویا و رکوردهای تاریخی زنان به یک برنامه پایدار برای پرورش ورزشکاران و آماده‌سازی رشته‌های المپیکی تبدیل شود، ارزش واقعی رتبه ششم ایران نه در جدول امروز، بلکه در نتایج لس‌آنجلس ۲۰۲۸ مشخص خواهد شد.