لیونل مسی تا این مرحله ستاره اصلی آرژانتین بوده است. کاپیتان ۳۹ ساله آلبی‌سلسته در ششمین جام جهانی خود هشت گل زده و مجموع گل‌هایش در تاریخ این رقابت‌ها را به ۲۱ رسانده است. او پیش از دیدار با سوئیس، نه‌تنها مهم‌ترین گل‌زن تیم بود، بلکه بسیاری از حملات آرژانتین نیز با پاس آخر، ضربه ایستگاهی یا حرکت فردی او به نتیجه می‌رسید.

اما هیچ تیمی، حتی با حضور یکی از بهترین بازیکنان تاریخ، نمی‌تواند تا قهرمانی فقط به یک نفر متکی بماند. فشار مسابقات حذفی، زمان اندک ریکاوری و افزایش شدت درگیری‌ها، احتمال افت بدنی مسی را بیشتر می‌کند. به همین دلیل، گل‌زدن سه بازیکن متفاوت مقابل سوئیس شاید از خود پیروزی نیز برای اسکالونی مهم‌تر باشد.

فدراسیون جهانی فوتبال گزارش داده است که علاوه بر مسی، هفت بازیکن دیگر آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۶ گل زده‌اند و هشت بازیکن نیز حداقل یک پاس گل ثبت کرده‌اند. این آمار نشان می‌دهد آلبی‌سلسته در حال فاصله‌گرفتن از تصویری است که همه راه‌های رسیدن به دروازه حریف را به شماره ۱۰ محدود می‌کرد.

آرژانتین مقابل سوئیس چه مسیری را طی کرد؟

آرژانتین دیدار یک‌چهارم نهایی را رؤیایی آغاز کرد. مک‌آلیستر در دقیقه ۱۰ روی ارسال کرنر مسی گل نخست را به ثمر رساند؛ اما برتری زودهنگام باعث نشد قهرمان جهان کنترل کامل مسابقه را در اختیار بگیرد. سوئیس با بازی فیزیکی، دوئل‌های شدید و نظم دفاعی بالا، ارتباط میان خطوط آرژانتین را مختل کرد و در دقیقه ۶۷ توسط دن اندویه به گل مساوی رسید.

شرایط در دقیقه ۷۲ و پس از اخراج برل امبولو تغییر کرد. با وجود ۱۰ نفره‌شدن سوئیس، آرژانتین تا پایان ۹۰ دقیقه نتوانست گل دوم را بزند و مسابقه به وقت اضافه کشیده شد. اسکالونی نیز پذیرفت تیمش در نبردهای یک‌به‌یک و حفظ گردش توپ مشکلات زیادی داشته و برای کنار هم گذاشتن چند پاس متوالی با دشواری مواجه شده است.

درحالی‌که مسابقه به ضربات پنالتی نزدیک می‌شد، خولیان آلوارز در دقیقه ۱۱۲ با شوتی تماشایی قفل بازی را شکست. لائوتارو مارتینز نیز در دقیقه ۱۲۱ گل سوم را به ثمر رساند تا آرژانتین با نتیجه ۳ بر یک راهی نیمه‌نهایی شود. مهم‌تر آنکه هر دو مهاجم اصلی اسکالونی در لحظه‌ای تعیین‌کننده دوباره گل‌زنی کردند.

بازگشت «مرد عنکبوتی» در بهترین زمان ممکن

خولیان آلوارز به دلیل توانایی در پرس، تحرک بدون توپ و شوت‌زنی از بیرون محوطه، یکی از مهره‌های مهم ساختار اسکالونی است؛ اما نقش او در بخش‌هایی از این جام زیر سایه مسی و تغییرات مداوم ترکیب خط حمله قرار گرفته بود.

گل تماشایی مقابل سوئیس فقط یک گل صعود نبود. این ضربه یادآوری کرد که آلوارز می‌تواند در شرایطی که فضای اطراف محوطه بسته است، بدون نیاز به ورود کامل به محوطه جریمه سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. آرژانتین مقابل انگلیس احتمالاً با مدافعانی روبه‌رو می‌شود که اجازه دریافت آزاد توپ در مرکز محوطه را به مسی و مهاجمان نمی‌دهند؛ در چنین شرایطی، شوت‌های پشت محوطه و حرکت آلوارز میان خطوط ارزش بیشتری پیدا می‌کند.

حضور هم‌زمان آلوارز و لائوتارو نیز یک انتخاب تهاجمی مهم در اختیار اسکالونی قرار می‌دهد. آلوارز می‌تواند از خط حمله فاصله بگیرد، پرس را آغاز کند و در کانال‌های کناری جابه‌جا شود؛ درحالی‌که لائوتارو بیشتر درگیر مدافعان میانی باقی می‌ماند و فضای داخل محوطه را اشغال می‌کند.

لائوتارو دوباره «ال‌تورو» شد

لائوتارو مارتینز نیز با گل سوم برابر سوئیس بخشی از اعتماد ازدست‌رفته خود را پس گرفت. گل دقیقه ۱۲۱ شاید روی ریباند به دست آمد، اما حضور مهاجم اینتر در نقطه درست نشان داد غریزه گل‌زنی او همچنان می‌تواند در لحظه‌های حساس به کمک آرژانتین بیاید.

مهم‌ترین مزیت لائوتارو برای بازی مقابل انگلیس، توانایی درگیرکردن مدافعان و استفاده از توپ دوم است. اگر هری مگوایر، مارک گوئهی یا دیگر مدافعان انگلیس مجبور شوند دائماً مراقب حرکت او پشت سر خود باشند، مسی فضای بیشتری برای دریافت توپ میان خط هافبک و دفاع پیدا می‌کند.

این همان معادله‌ای است که آرژانتین به آن نیاز دارد: مهاجمان باید مدافعان را عقب ببرند تا مسی مجبور نباشد هم‌زمان طراح، حمل‌کننده توپ و تمام‌کننده حملات باشد.

چرا گل‌زنی مهاجمان مقابل انگلیس حیاتی است؟

انگلیس با توماس توخل به نیمه‌نهایی رسیده و مسیر آسانی هم نداشته است. سه‌شیرها در مرحله یک‌هشتم نهایی مکزیک را با وجود ۱۰ نفره‌شدن شکست دادند و سپس با پیروزی ۲ بر یک مقابل نروژ به جمع چهار تیم پایانی رسیدند. جود بلینگام در این مسیر به یکی از کلیدی‌ترین بازیکنان انگلیس تبدیل شده و هری کین همچنان مهم‌ترین مرجع گل‌زنی تیم است.

توخل پیش از مسابقه تأکید کرده است که بازیکنانش نباید تحت تأثیر تاریخ پرتنش دیدارهای انگلیس و آرژانتین قرار بگیرند. او ضمن تمجید از تأثیر مسی گفته انگلیس می‌خواهد سبک خود را به حریف تحمیل کند، نه اینکه فقط برای مهار ستاره آرژانتین وارد زمین شود.

این نگاه می‌تواند فضای بیشتری برای آلوارز و لائوتارو ایجاد کند. اگر انگلیس بیش از اندازه روی مسی تمرکز کند، دیگر مهاجمان آرژانتین فرصت پیدا می‌کنند از فضاهای خالی استفاده کنند. اگر هم خط دفاع سه‌شیرها برای کنترل مهاجمان عقب‌تر بایستد، مسی و هافبک‌ها امکان بیشتری برای طراحی حمله خواهند داشت.

آرژانتین زمانی خطرناک‌تر می‌شود که مجبور به ریسک است

یکی از ویژگی‌های تکرارشونده آرژانتین در این جام، تغییر کیفیت بازی پس از دریافت گل یا نزدیک‌شدن به حذف بوده است. این تیم مقابل مصر با دو گل عقب افتاد، اما با گل‌های کریستین رومرو، مسی و انزو فرناندز در دقایق پایانی بازگشت و ۳ بر ۲ پیروز شد. مقابل سوئیس نیز پس از گل مساوی و نزدیک‌شدن مسابقه به ضربات پنالتی، آرژانتین فشار تهاجمی خود را افزایش داد.

این الگو از یک‌سو قدرت ذهنی تیم اسکالونی را نشان می‌دهد، اما از سوی دیگر یک هشدار است. آرژانتین نباید برای رسیدن به بهترین نسخه خود منتظر عقب‌افتادن بماند. انگلیس از کیفیت کافی برای حفظ برتری برخوردار است و بازکردن دفاع این تیم پس از دریافت گل می‌تواند بسیار دشوارتر از عبور از سوئیس ۱۰ نفره باشد.

اسکالونی باید از ابتدا میان احتیاط و جاه‌طلبی تعادل ایجاد کند. قرارگرفتن بیش از حد مسی در مرکز شلوغ زمین، آرژانتین را قابل پیش‌بینی می‌کند. نزدیک‌شدن او به جناح راست و ورود آلوارز یا لائوتارو به فضای مرکزی می‌تواند خط دفاع انگلیس را با چند تصمیم هم‌زمان روبه‌رو کند.

مسی مقابل انگلیس؛ مسابقه‌ای که سرنوشت به او بدهکار بود

با وجود دوران طولانی و پرافتخار، مسی تاکنون در یک مسابقه ملی بزرگسالان با انگلیس روبه‌رو نشده است. فدراسیون فوتبال آرژانتین این نیمه‌نهایی را «مسابقه‌ای که سرنوشت به مسی بدهکار بود» توصیف کرده است.

این دیدار علاوه بر اهمیت فوتبالی، تاریخ سنگینی را با خود حمل می‌کند؛ از قهرمانی انگلیس در سال ۱۹۶۶ تا دست خدا و گل قرن دیه‌گو مارادونا در سال ۱۹۸۶ و اخراج دیوید بکام در جام جهانی ۱۹۹۸. بااین‌حال، اسکالونی و توخل هر دو تلاش کرده‌اند مسابقه را از بار سیاسی و تاریخی جدا کنند.

آرژانتین برای این مسابقه پیراهن آبی تیره خود را به تن خواهد کرد؛ لباسی که با پیروزی‌های تاریخی مقابل انگلیس در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۹۸ پیوند خورده است. اسکالونی تلاش کرده اهمیت خرافی این انتخاب را کم‌رنگ کند، اما برای هواداران آرژانتینی، چنین جزئیاتی بخشی از هویت این تقابل هستند.

کلیدهای تاکتیکی آرژانتین برای شکست انگلیس

نخستین مأموریت، جلوگیری از پیشروی بلینگام است. هافبک انگلیس می‌تواند با حمل توپ و ورود ناگهانی به محوطه، ساختار دفاعی حریف را برهم بزند. دپائول، انزو فرناندز و مک‌آلیستر باید فاصله خطوط را کاهش دهند و اجازه ندهند بلینگام آزادانه پشت هافبک‌های آرژانتین صاحب توپ شود.

مأموریت دوم، محدودکردن ارسال‌ها برای هری کین است. کین فقط مهاجم تمام‌کننده نیست؛ او عقب می‌آید، توپ می‌گیرد و با پاس‌های مستقیم وینگرها را راه می‌اندازد. کریستین رومرو و لیساندرو مارتینز نباید با دنبال‌کردن بی‌محابای او، فضای پشت سر خود را خالی کنند.

در فاز حمله نیز آرژانتین به همان نسخه‌ای نیاز دارد که در وقت اضافه دیدار سوئیس دیده شد: مسی به‌عنوان مغز حمله، آلوارز برای تحرک و فشار، لائوتارو برای اشغال محوطه و هافبک‌هایی که فقط تماشاگر نبوغ شماره ۱۰ نباشند.

جمع‌بندی؛ نام این تیم آرژانتین است، نه مسی

مسی هنوز بزرگ‌ترین امید آرژانتین برای عبور از انگلیس است؛ اما گل‌های مک‌آلیستر، آلوارز و لائوتارو مقابل سوئیس نشان دادند قهرمان جهان تنها یک راه برای پیروزی ندارد. پایان روند ۹ بازی متوالی گل‌زنی مسی در جام جهانی نیز مانع صعود نشد، زیرا دیگران سرانجام مسئولیت خود را پذیرفتند.

آرژانتین برای رسیدن به دومین فینال متوالی باید همین الگو را تکرار کند: مهاجمان گل بزنند، هافبک‌ها موقعیت بسازند و مدافعان اجازه ندهند تمام بار مسابقه روی دوش یک بازیکن ۳۹ ساله قرار بگیرد.

نبوغ مسی می‌تواند راه را نشان دهد، اما عبور از انگلیس به یک تیم کامل نیاز دارد. نام این تیم آرژانتین است؛ نه مسی.