هری کین دیگر بی‌جام نیست؛ چرا هنوز «شاهزاده بی‌تاج انگلیس» مانده است؟

انگلیس در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ با گل آنتونی گوردون از آرژانتین پیش افتاد، اما در دقایق پایانی نتوانست برتری خود را حفظ کند. انزو فرناندس گل مساوی را به ثمر رساند و لائوتارو مارتینس در وقت‌های تلف‌شده گل دوم آلبی‌سلسته را زد تا انگلیس با نتیجه دو بر یک حذف شود.

کین پس از مسابقه پذیرفت که انگلیس بعد از رسیدن به گل، بیش از اندازه برای حفظ نتیجه تلاش کرد. او گفت تیمش زیر «موج پس از موج» حملات آرژانتین قرار گرفت و پس از دو گل حریف دیگر نتوانست جریان بازی را پس بگیرد. کاپیتان انگلیس همچنین تأکید کرد سه‌شیرها به مراحل پایانی نزدیک شده‌اند، اما هنوز همان «قطعه گمشده» برای موفقیت نهایی را پیدا نکرده‌اند.

این بار کین نه پنالتی سرنوشت‌سازی را از دست داد و نه اشتباهی مستقیم روی گل‌های آرژانتین داشت. او بخشی از تیمی بود که پس از گل نخست عقب نشست، ارتباطش با خط میانی کاهش پیدا کرد و نتوانست توپ را در زمین حریف نگه دارد. بنابراین تبدیل شکست آتلانتا به پرونده‌ای صرفاً علیه مهاجم بایرن، ساده‌سازی یک ناکامی جمعی و تاکتیکی است.

آیا هری کین واقعاً هیچ جامی نبرده است؟

خیر. عبارت «هری کین، ستاره بدون جام» از اردیبهشت ۱۴۰۴ به بعد دیگر از نظر آماری درست نیست. او در فصل ۲۵-۲۰۲۴ نخستین جام مهم دوران حرفه‌ای خود را با قهرمانی بایرن مونیخ در بوندس‌لیگا به دست آورد و به انتظار طولانی برای کسب یک افتخار تیمی پایان داد.

این موفقیت اتفاقی و تک‌فصلی باقی نماند. بایرن در فصل ۲۶-۲۰۲۵ نیز با ۸۹ امتیاز و اختلاف ۱۶ امتیازی نسبت به دورتموند قهرمان آلمان شد. کین در ۳۱ مسابقه لیگ ۳۶ گل زد و عنوان آقای گلی را به دست آورد. صفحه رسمی باشگاه بایرن، دو قهرمانی بوندس‌لیگا در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ و قهرمانی سوپرجام فرانتس بکن‌باوئر را در فهرست افتخارات او ثبت کرده است.

در نتیجه، تصویر دقیق‌تر این نیست که کین «هیچ‌گاه شاه نشد». او در مونیخ جام گرفته، آقای گل شده و نقش اصلی را در دو قهرمانی متوالی بایرن داشته است. حسرت باقی‌مانده، تاج انگلیس است.

از فینال اروپا تا نیمه‌نهایی جهان؛ زنجیره شکست‌های دردناک

کین در سال ۲۰۱۹ با تاتنهام به فینال لیگ قهرمانان اروپا رسید، اما تیمش مقابل لیورپول دو بر صفر شکست خورد. بایرن مونیخ در معرفی رسمی مهاجم انگلیسی نیز این فینال را یکی از مهم‌ترین ناکامی‌های دوران باشگاهی او پیش از انتقال به آلمان دانسته است.

دو سال بعد، انگلیس در ورزشگاه ومبلی تا آستانه فتح یورو پیش رفت، اما در ضربات پنالتی مقابل ایتالیا شکست خورد. کین پنالتی خود را گل کرد، ولی برای نخستین قهرمانی انگلیس در جام ملت‌های اروپا کافی نبود. سه‌شیرها در یورو ۲۰۲۴ نیز دوباره فینالیست شدند و این بار با نتیجه دو بر یک برابر اسپانیا شکست خوردند. کین یکی از هفت بازیکن انگلیسی بود که در هر دو فینال حضور داشت.

میان این دو فینال نیز یکی از تلخ‌ترین لحظات فردی کین رقم خورد. در یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۲۲، او یک پنالتی را مقابل فرانسه گل کرد، اما ضربه دومش را از بالای دروازه فرستاد و انگلیس دو بر یک حذف شد. آن پنالتی به یکی از تصاویری تبدیل شد که منتقدان هنگام بحث درباره عملکرد کین در لحظات بزرگ، بارها به آن بازگشتند.

شکست مقابل آرژانتین در سال ۲۰۲۶ به این فهرست اضافه شد؛ با این تفاوت که انگلیس این بار تنها چند دقیقه با رسیدن به فینال فاصله داشت و برتری خود را در پایان مسابقه از دست داد.

مردی با رکوردهای پادشاهانه

هر ارزیابی منصفانه از هری کین باید بین افتخارات تیمی و کیفیت فردی او تفاوت بگذارد. کین با ۲۱۳ گل، دومین گل‌زن برتر تاریخ لیگ برتر انگلیس پس از آلن شیرر است و رکورد بیشترین گل زده برای یک باشگاه در این رقابت‌ها را در اختیار دارد.

او همچنین با ۲۸۰ گل، بهترین گل‌زن تاریخ تاتنهام است. کین در نخستین فصل حضورش در بوندس‌لیگا ۳۶ گل به ثمر رساند، کفش طلای اروپا را گرفت و رکورد بیشترین گل یک بازیکن تازه‌وارد به لیگ آلمان را ثبت کرد.

در تیم ملی نیز کین نه‌تنها بهترین گل‌زن تاریخ انگلیس است، بلکه رکورد گل‌زنی این کشور در جام‌های جهانی را در اختیار دارد. او در جام جهانی ۲۰۲۶ تعداد گل‌هایش در این مسابقات را به ۱۴ رساند و از رکورد ۱۰ گل گری لینکر عبور کرد.

کین پیش از نیمه‌نهایی آرژانتین با شش گل در جام جهانی ۲۰۲۶، مجموع گل‌های ملی خود را به ۸۵ رسانده بود. او در دیدار یک‌چهارم نهایی مقابل نروژ صدوبیستمین بازی ملی‌اش را انجام داد و با حضور مقابل آرژانتین از وین رونی عبور کرد و به رکورددار بازی ملی در میان بازیکنان غیر‌دروازه‌بان انگلیس تبدیل شد. این عدد با احتساب حضور او در نیمه‌نهایی به ۱۲۱ بازی می‌رسد.

آیا کین در بازی‌های بزرگ ناپدید می‌شود؟

این گزاره به همان اندازه که جذاب است، می‌تواند گمراه‌کننده باشد. کین در مراحل حذفی یورو و جام جهانی گل‌های مهمی زده است: مقابل کلمبیا در جام جهانی ۲۰۱۸، آلمان و اوکراین در یورو ۲۰۲۰، دانمارک در نیمه‌نهایی همان مسابقات، فرانسه در جام جهانی ۲۰۲۲ و اسلواکی، هلند، کنگو و مکزیک در تورنمنت‌های بعدی.

رکورد ۱۴ گل در جام جهانی و شش گل در مراحل حذفی این رقابت‌ها نشان می‌دهد او را نمی‌توان مهاجمی دانست که همیشه در مسابقات بزرگ محو می‌شود. اتحادیه فوتبال انگلیس نیز او را رکورددار گل‌های جام جهانی این کشور معرفی کرده است.

اما انتقاد دیگری همچنان قابل طرح است: در بزرگ‌ترین مسابقاتی که می‌توانستند تعریف نهایی دوران حرفه‌ای او را تغییر دهند، کین کمتر موفق شده لحظه پایانی را به نام خود ثبت کند. فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۹، دو فینال یورو، ضربه پنالتی دوم مقابل فرانسه و نیمه‌نهایی برابر آرژانتین، همگی بدون تصویر بالا بردن جام یا گل تعیین‌کننده او تمام شدند.

این تفاوت ظریفی است. کین در بازی‌های بزرگ گل زده، اما هنوز قهرمان یک فینال بزرگ ملی یا اروپایی نشده است.

سهم کین در شکست انگلیس چقدر بود؟

مهاجم شماره ۹ طبیعتاً نخستین بازیکنی است که پس از ناکامی تیم مورد سؤال قرار می‌گیرد، به‌خصوص وقتی کاپیتان و بهترین گل‌زن تاریخ آن تیم باشد. بااین‌حال، انگلیس مقابل آرژانتین به‌دلیل ضعف یک بازیکن حذف نشد.

سه‌شیرها پس از گل آنتونی گوردون مالکیت و فشار از جلو را از دست دادند. کین مجبور شد عقب‌تر بیاید، خط دفاع آرژانتین بدون نگرانی جلوتر قرار گرفت و فاصله مهاجم با دیگر بازیکنان هجومی بیشتر شد. خود کین نیز پس از بازی گفت تیم نتوانست فشار مناسبی روی توپ ایجاد کند و در برابر حملات پی‌درپی حریف فقط برای زنده ماندن جنگید.

او در این شکست مسئولیت کاپیتانی دارد، اما مسئولیت فنی میان مربی، ساختار دفاعی، تعویض‌ها و همه بازیکنان تقسیم می‌شود. روایت «باز هم کین باخت» تیتر جذابی است، ولی تمام واقعیت مسابقه را توضیح نمی‌دهد.

هری کین هنوز برای انگلیس فرصت دارد؟

کین در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۶ وارد ۳۳سالگی می‌شود. انگلیس همچنان باید در دیدار رده‌بندی جام جهانی مقابل فرانسه بازی کند، اما این مسابقه نمی‌تواند حسرت نرسیدن به فینال را جبران کند.

یورو ۲۰۲۸ در بریتانیا و ایرلند برگزار خواهد شد و از نظر زمانی می‌تواند آخرین فرصت واقع‌بینانه کین برای فتح یک جام بزرگ ملی در نقش بازیکن اصلی باشد. حضور او در جام جهانی ۲۰۳۰ نیز غیرممکن نیست، اما مهاجم انگلیسی در آن زمان ۳۶ ساله خواهد بود و جایگاهش به شرایط بدنی، تصمیم مربی و ظهور مهاجمان نسل بعد وابسته خواهد بود.

به همین دلیل، شکست آتلانتا فقط حذف از یک مسابقه نبود. این شکست یکی از محدودترین فرصت‌های باقی‌مانده دوران او برای تبدیل‌شدن از رکورددار بزرگ انگلیس به کاپیتان قهرمان را از بین برد.

جمع‌بندی؛ شاه مونیخ، شاهزاده انگلیس

توصیف هری کین به‌عنوان بازیکنی که «هیچ‌گاه شاه نشد» از نظر ادبی تأثیرگذار است، اما از نظر تاریخی نیاز به اصلاح دارد. او دیگر بی‌جام نیست؛ دو قهرمانی متوالی بوندس‌لیگا و یک سوپرجام در کارنامه‌اش ثبت شده و در بایرن مونیخ جایگاه یک ستاره قهرمان را پیدا کرده است.

اما فوتبال ملی با باشگاه تفاوت دارد. مردم انگلیس کین را فقط با تعداد گل‌ها، کفش‌های طلا یا رکوردهای فردی قضاوت نمی‌کنند. آنها از کاپیتان خود انتظار دارند جامی را بالا ببرد که از سال ۱۹۶۶ دست‌نیافتنی مانده است.

کین تقریباً همه‌چیز دارد: رکورد گل‌زنی انگلیس، رکورد گل‌های جام جهانی، دومین جایگاه تاریخ گل‌زنان لیگ برتر، دو قهرمانی آلمان و بیش از یک دهه ثبات در بالاترین سطح. آنچه کم دارد، همان «قطعه نهایی» است که خودش پس از شکست مقابل آرژانتین از آن حرف زد.

شاید تاریخ او را یکی از بهترین مهاجمان نسلش بداند؛ مردی که سرانجام در مونیخ شاه شد. اما تا زمانی که جامی را با پیراهن انگلیس بالای سر نبرد، برای هواداران سه‌شیرها همان شاهزاده‌ای خواهد ماند که بارها تا دروازه قصر رفت و هر بار، درست پیش از تاج‌گذاری متوقف شد.