ساکت الهامی بعد از باخت پیکان: باید ۴، ۵ گل میزدیم / «نمیتوانم دروازه را بزرگتر کنم!»
ساکت الهامی باخت یک بر صفر پیکان مقابل ذوبآهن را یکی از تلخترین شکستهای تیمش در شروع فصل میداند؛ شکستی که در دقیقه ۹۰+۹ و درست زمانی رقم خورد که خودروسازان خود را آماده یک تساوی بدون گل کرده بودند. سرمربی پیکان میگوید تیمش آنقدر موقعیت ساخته که باید با اختلاف چهار یا پنج گل برنده میشد و از اینکه فرصتهای تکبهتک و ضربات به تیر دروازه تبدیل به گل نشدند، بهشدت ناراضی است. با این حال، اعتراض او به ۱۰ ثانیه اضافهتر در پایان مسابقه الزاماً به معنای اشتباه داوری نیست؛ مسئله اصلی پیکان بیش از داوری، همان مشکلی است که الهامی خودش به آن اعتراف کرد: تیم موقعیت میسازد اما گل نمیزند و در نهایت بابت همین ناکارآمدی تنبیه میشود.
۲۲:۴۹ - ۱۱ شهريور ۱۴۰۵
وانانیوز|
دیدار ذوبآهن و پیکان در چارچوب هفته پنجم لیگ برتر از ساعت ۱۸ در ورزشگاه فولادشهر برگزار شد. مسابقه تا آخرین لحظات بدون گل پیش رفت، اما در دقیقه ۹۰+۹ فرشید اسماعیلی روی ارسال علی شجاعی موفق شد دروازه پیکان را باز کند و اولین برد فصل ذوبآهن را رقم بزند.
نتیجه برای دو تیم معنای کاملاً متفاوتی داشت.
ذوبآهن که چهار هفته نخست را با سه تساوی و یک شکست پشت سر گذاشته بود، بالاخره به نخستین سه امتیاز فصل رسید و شش امتیازی شد. در سوی مقابل، پیکان با پنج امتیاز باقی ماند و دومین شکست خود در پنج هفته ابتدایی را تجربه کرد. گزارشهای بعد از مسابقه، ذوبآهن را با شش امتیاز موقتاً در رتبه دهم و پیکان را با پنج امتیاز در رتبه دوازدهم قرار دادند.
اما نتیجه صفر-یک تمام داستان مسابقه نبود؛ حداقل از نگاه ساکت الهامی.
الهامی: حق ما حتی مساوی هم نبود
سرمربی پیکان در نشست خبری بعد از مسابقه صریح صحبت کرد. او معتقد بود تیمش در هر دو نیمه کنترل بیشتری بر جریان مسابقه داشته و باید با اختلافی چندگله برنده میشده است.
الهامی گفت ذوبآهن بهجز همان صحنه منتهی به گل، موقعیت جدی دیگری ایجاد نکرده و در مقابل شاگردانش فرصتهای متعددی را از دست دادهاند. او حتی به شکلی کنایهآمیز گفت وقتی بازیکن در موقعیت تکبهتک توپ را به تیر میزند، دیگر مربی نمیتواند «دروازه را بزرگتر کند».
این جمله شاید بهترین خلاصه از مسئله پیکان باشد.
الهامی از عملکرد تیم در رسیدن به یکسوم دفاعی حریف ناراضی نیست. نگرانی او بعد از آخرین پاس شکل میگیرد؛ یعنی جایی که حمله باید به شوت دقیق و شوت باید به گل تبدیل شود.
حتی در ۱۵ دقیقه ابتدایی مسابقه هم عرفان جمشیدی دو موقعیت بسیار جدی داشت و یکی از ضربات او به تیر عمودی دروازه ذوبآهن برخورد کرد. این اتفاق نشان میدهد صحبت الهامی درباره فرصتسوزی صرفاً یک واکنش احساسی بعد از شکست نیست و پیکان واقعاً در بخشهایی از مسابقه امکان رسیدن به گل را داشته است.
البته ادعای «برد با اختلاف چهار یا پنج گل» همچنان ارزیابی خود سرمربی است و بدون دادههایی مانند امید گل نمیتوان آن را بهعنوان برتری قطعی آماری پذیرفت.
پیکان مشکل خلق موقعیت دارد یا تمامکنندگی؟
آمار شروع فصل سرنخ خوبی میدهد.
پیکان پس از چهار بازی اول پنج امتیاز داشت و روند نتایجش شامل شکست، تساوی، پیروزی و تساوی بود. تیم الهامی در هفته سوم نیز خیبر را سه بر دو شکست داده بود؛ بنابراین با تیمی مواجه نیستیم که اصولاً توانایی گل زدن نداشته باشد.
مسئله بیشتر به ثبات در تبدیل موقعیت به گل مربوط میشود.
تیمهای جوان معمولاً در این بخش نوسان بیشتری دارند. بازیکنی میتواند بهخوبی فضای مناسب پیدا کند، مدافع را پشت سر بگذارد و حتی دروازهبان را در موقعیت دشوار قرار دهد، اما آخرین تصمیم ــ زمان شوت، زاویه ضربه یا انتخاب پاس ــ با تجربه بهبود پیدا میکند.
الهامی نیز مستقیماً به جوان بودن تیمش اشاره کرده و گفته چنین مشکلاتی برای یک تیم جوان طبیعی است.
این البته نباید به یک بهانه دائمی تبدیل شود.
اگر پیکان هفتهبههفته همان حجم موقعیت را بسازد اما امتیاز نگیرد، دیگر مسئله صرفاً «بدشانسی» نیست و کادر فنی باید روی کیفیت پایان حملات، انتخاب نفرات هجومی و تمرینهای مربوط به تصمیمگیری در محوطه جریمه کار کند.
ماجرای دقیقه ۹۸؛ آیا گل ذوبآهن باید مردود میشد؟
الهامی یک نکته مشخص درباره زمان گل داشت.
او گفت هشت دقیقه وقت اضافه اعلام شده بود اما صحنه منتهی به گل تقریباً ۱۰ ثانیه بعد از پایان دقیقه هشتم شکل گرفت. به گفته او، در نیمه اول شرایط مشابهی پیش آمده بود و داور اجازه ادامه پرتاب اوت پیکان را نداده بود؛ بنابراین فقط همین تفاوت را با گروه داوری مطرح کرده است.
با این حال اینجا یک نکته قانونی اهمیت دارد.
طبق قانون هفتم IFAB، عددی که داور چهارم روی تابلو نشان میدهد حداقل زمان اضافه است، نه زمان دقیق و غیرقابل افزایش مسابقه. داور میتواند در صورت ایجاد اتلاف وقت در همان وقتهای تلفشده ــ مثلاً تعویض، مصدومیت، تأخیر در شروع مجدد یا دلایل دیگر ــ چند ثانیه یا حتی بیشتر به آن اضافه کند.
بنابراین صرف اینکه گل در ۹۰+۸:۱۰ یا ۹۰+۹ به ثمر رسیده، برای اثبات اشتباه داور کافی نیست.
باید بررسی شود در طول همان هشت دقیقه چه میزان زمان تلف شده است.
جالبتر اینکه خود الهامی هم داوری را عامل اصلی شکست ندانست. او تأکید کرد قضاوت خوب بوده، داور را جوان و آیندهدار توصیف کرد و گفت بیشتر از داوری، از خودش و فرصتهای از دسترفته تیمش گلایه دارد.
جمله کلیدی الهامی: اگر گل نزنی تنبیه میشوی
از تمام حرفهای سرمربی پیکان، شاید این جمله مهمتر باشد: تیمی که این تعداد موقعیت دارد و استفاده نمیکند، باید تنبیه شود.
فوتبال بارها چنین الگویی دارد.
یک تیم میتواند ۸۰ یا ۹۰ دقیقه بهتر باشد، تیر بزند، موقعیت تکبهتک از دست بدهد و حریف را عقب نگه دارد؛ اما نتیجه مسابقه با «تعداد حملات خوب» تعیین نمیشود.
تنها توپی که از خط دروازه عبور کند، روی تابلو باقی میماند.
پیکان امروز دقیقاً با همین واقعیت روبهرو شد.
ذوبآهن تا آخرین لحظه زنده ماند و وقتی فرصت خودش رسید، از آن استفاده کرد. خودروسازان اما با وجود برتریهایی که سرمربیشان از آن صحبت میکند، نتوانستند حتی یک بار نتیجه را به سود خود تغییر دهند.
برای یک تیم جوان، چنین شکستی میتواند هم خطرناک باشد و هم آموزنده.
خطرناک است چون ممکن است بازیکنان احساس کنند خوب بازی کردن کافی نیست و اعتمادبهنفسشان آسیب ببیند؛ آموزنده است چون نشان میدهد در سطح لیگ برتر یک موقعیت میتواند فاصله میان سه امتیاز و صفر امتیاز باشد.
دردسر جدید پیکان؛ بازگشت زمینی از اصفهان
مشکل پیکان با سوت پایان بازی تمام نشد.
الهامی در نشست خبری اعلام کرد پرواز برگشت تیم به دلیل شرایط پیشآمده لغو شده و اعضای تیم باید با اتوبوس به تهران برگردند؛ سفری که به گفته او باعث میشود تیم نزدیک صبح به مقصد برسد.
این اتفاق به دلیل فشردگی برنامه اهمیت دارد.
پیکان روز یکشنبه ۱۵ شهریور از ساعت ۱۸:۴۵ در ورزشگاه پاس تهران میزبان صنعت نفت آبادان است. یعنی فاصله مسابقه ذوبآهن تا دیدار هفته ششم فقط چهار روز است و بخشی از نخستین شب ریکاوری نیز در سفر زمینی سپری میشود.
برای بازیکنان، بهخصوص بعد از ۹۰ دقیقه مسابقه، خواب و ریکاوری اولیه نقش مهمی دارد.
الهامی هم دقیقاً به همین موضوع اشاره کرده و گفته زمان چندانی برای ترمیم روحی و بدنی شاگردانش وجود ندارد.
در چنین شرایطی، کادر پیکان باید هم شکست دقیقه ۹۹ را از ذهن بازیکنان پاک کند و هم آنها را برای مسابقهای آماده کند که کسب سه امتیازش حالا اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
پنج امتیاز؛ کمتر از چیزی که فوتبال پیکان نشان داده؟
الهامی اعتقاد دارد کیفیت تیمش بیشتر از امتیازاتی است که جمع کرده.
بعد از پنج مسابقه، پیکان فقط پنج امتیاز دارد؛ یک برد، دو تساوی و دو شکست. آنچه سرمربی خودروسازان را امیدوار نگه میدارد، نحوه رسیدن تیم به موقعیت است.
او میگوید تیم «بازی به بازی بهتر» شده و هنوز به شکل نهایی خود نرسیده است.
اگر این ارزیابی درست باشد، مشکل پیکان میتواند قابل اصلاح باشد.
تیمی که موقعیت نمیسازد با مسئلهای ساختاری روبهروست؛ اما تیمی که موقعیت ایجاد میکند و ضربه آخر را نمیزند، حداقل بخش مهمی از مسیر حمله را درست طی کرده است.
با این حال جدول برای کیفیت نمایشی امتیاز نمیدهد.
پیکان حالا باید خیلی سریع ثابت کند فرصتسازی میتواند به امتیاز هم تبدیل شود؛ وگرنه فاصله میان «تیم خوب» و «تیم نتیجهگیر» هر هفته بیشتر دیده خواهد شد.
شکست ذوبآهن؛ بدشانسی یا هشدار؟
راحتترین توضیح برای نتیجه امروز استفاده از واژه «بدشانسی» است.
تیر دروازه، تکبهتکهای از دسترفته و گل دقیقه ۹۹ همه شرایط لازم را برای چنین روایتی دارند.
اما خود الهامی راه دقیقتری را انتخاب کرده است: مسئولیتپذیری.
او به جای متهم کردن داور، پذیرفته تیمی که موقعیتهایش را تبدیل به گل نمیکند، خودش را در معرض چنین شکستی قرار میدهد.
این شاید بهترین نکته برای پیکان بعد از فولادشهر باشد.
ذوبآهن اولین برد فصلش را جشن گرفت و پیکان با دست خالی به تهران برمیگردد؛ اما اگر شاگردان الهامی بتوانند همان توانایی خلق موقعیت را با آرامش و دقت بیشتر در ضربه آخر ترکیب کنند، باخت دقیقه ۹۹ میتواند تبدیل به یک درس شود، نه آغاز یک بحران.
مسئله پیکان امروز داور یا حتی گل دیرهنگام ذوبآهن نبود؛ مسئله همان توپهایی بود که ۹۸ دقیقه فرصت داشتند وارد دروازه شوند و نشدند. الهامی نمیتواند دروازه را بزرگتر کند، اما میتواند کاری کند که تیمش برای گل زدن به آن، به موقعیتهای کمتری نیاز داشته باشد.
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
پربحث
