راز سختگیری سهراب در استقلال؛ بختیاریزاده از گذشته خودش درس گرفته است / چرا حردانی بخشیده نشد؟
ماجرای برخورد انضباطی با صالح حردانی در روزهای اخیر به یکی از مهمترین حاشیههای استقلال تبدیل شده است. ابتدا تصور میشد اختلاف بر سر زدن یک ضربه ایستگاهی در دربی ۱۰۷ دلیل اصلی کنار گذاشتن کاپیتان دوم آبیها بوده، اما بختیاریزاده خیلی زود این روایت را رد کرد.
او در نشست خبری پیش از بازی با آلومینیوم توضیح داد که پیش از تصمیم نهایی، سه بار با حردانی جلسه داشته و از او خواسته رفتارهای مورد اعتراض کادر فنی را تغییر دهد. سرمربی استقلال در نهایت اعلام کرد تا زمانی که خودش مسئولیت فنی تیم را برعهده دارد، حردانی اجازه حضور در تمرینات را نخواهد داشت.
چرا سهراب حردانی را نبخشید؟
شدت برخورد با حردانی بهخصوص از این جهت جلب توجه کرد که او یک بازیکن معمولی در رختکن استقلال نیست؛ بازوبند کاپیتانی را در اختیار داشته و از نفرات باتجربه تیم محسوب میشود.
با این حال گزارشهای منتشرشده نشان میدهد برخورد بختیاریزاده صرفاً به اتفاقات دربی مربوط نبوده است. تسنیم گزارش کرده حردانی پیش از این نیز تذکرهایی دریافت کرده بود و سرمربی استقلال پس از مجموعهای از رفتارهایی که آنها را غیرحرفهای ارزیابی کرده، تصمیم به کنار گذاشتن او گرفته است. حردانی اکنون به کمیته انضباطی خود باشگاه نیز احضار شده و مدیران استقلال در تلاش هستند راهی برای حل مسئله پیدا کنند.
معنای این تصمیم روشن است: بختیاریزاده نمیخواهد بازوبند کاپیتانی به مصونیت انضباطی تبدیل شود.
حردانی اولین قربانی نظم بختیاریزاده نیست
رفتار سرمربی استقلال در هفتههای ابتدایی فصل نشان میدهد حردانی تنها نمونه این سیاست نیست.
پیش از این علیرضا کوشکی نیز پس از عبور از چارچوبهای مورد نظر سرمربی با نیمکتنشینی روبهرو شد. تسنیم در گزارشی درباره دو برخورد انضباطی استقلال طی پنج هفته ابتدایی فصل نوشت که بختیاریزاده با تصمیمهای خود قصد دارد این پیام را به رختکن بفرستد که هیچ بازیکنی، حتی اگر مهره مهمی باشد، بالاتر از قوانین تیم نیست.
این سابقه فقط به فصل جاری محدود نمیشود. گزارشهای ورزشی از برخوردهای مشابه بختیاریزاده در مقاطع قبلی مربیگری او نیز حکایت دارند؛ از کنار گذاشتن بازیکن به دلیل تأخیر تا واکنش به درگیریهای داخل تیم. به بیان دیگر، «انضباط» در فوتبال بختیاریزاده یک شعار تازه نیست.
رد پای دوران بازی سهراب در تصمیمهای امروز استقلال
اما شاید جذابترین بخش داستان به دوران بازی خود بختیاریزاده مربوط باشد.
در گزارشهایی که درباره پشت پرده سختگیریهای او منتشر شده، نقلقولی از سرمربی فعلی استقلال بازتاب یافته که در آن از تأثیر تصمیمات احساسی و رعایت نکردن نظم بر دوران حرفهای خودش صحبت میکند.
بختیاریزاده در این روایت تأکید میکند که بازیکن باید مطیع ساختار فنی باشد و تصمیماتی مانند ترک اردو به دلیل قرار نگرفتن در ترکیب میتواند به موقعیت حرفهای او آسیب بزند. او در ادامه گفته است که خودش نیز باوجود توانایی فنی، به دلیل برخی تصمیمات احساسی فرصت بیشتری برای حضور در تیم ملی پیدا نکرد. این نقلقول در گزارشهای اخیر بهعنوان یکی از ریشههای احتمالی سختگیری فعلی او مطرح شده است.
البته درباره منشأ اولیه این نقلقول، منبع دستاول مستقلی در جستوجوی فعلی پیدا نشد؛ بنابراین درستتر است آن را روایتی منتشرشده از صحبتهای قبلی بختیاریزاده بدانیم، نه یک مصاحبه تازه.
گل تاریخی سهراب در جام جهانی ۲۰۰۶
آنچه تردیدی درباره آن وجود ندارد، کیفیت بالای بختیاریزاده در دوران بازی است.
او در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان برای تیم ملی ایران به میدان رفت و در آخرین مسابقه مرحله گروهی مقابل آنگولا، در دقیقه ۷۵ تنها گل ایران را در تساوی یک بر یک به ثمر رساند. بختیاریزاده در آن جام برابر پرتغال نیز بازی کرد.
همین پیشینه باعث میشود صحبت درباره اینکه او میتوانست بازیهای ملی بیشتری داشته باشد، قابل تأمل باشد.
با این حال درباره عدد ۳۸ بازی ملی که در برخی رسانههای ایرانی تکرار شده، اختلاف آماری وجود دارد. پایگاه National Football Teams برای بختیاریزاده ۳۳ حضور در مسابقات مورد تأیید فیفا و یک مسابقه غیررسمی ثبت کرده است. بنابراین عدد دقیق بازیهای ملی بسته به شیوه شمارش منابع متفاوت گزارش میشود و بهتر است ۳۸ را بدون توضیح بهعنوان آمار قطعی مطرح نکرد.
سهراب نمیخواهد بازیکنانش اشتباه خودش را تکرار کنند
اگر روایت منتشرشده از صحبتهای بختیاریزاده را کنار تصمیمهای فعلی او بگذاریم، یک خط فکری مشخص دیده میشود.
او ظاهراً به این نتیجه رسیده است که استعداد بدون انضباط ضمانتی برای یک دوران حرفهای کامل نیست.
این نگاه برای بازیکنان جوان استقلال اهمیت دوچندان دارد. آبیها در این فصل تعداد قابل توجهی بازیکن جوان در ترکیب دارند و بختیاریزاده بهدنبال ساختن تیمی است که چارچوب رختکن در آن از جایگاه فردی بازیکنان مهمتر باشد.
در چنین ساختاری حتی بازیکنی که از نظر فنی به تیم کمک زیادی میکند، ممکن است در صورت تکرار رفتارهای خارج از چارچوب جایگاهش را از دست بدهد.
سختگیری انضباطی؛ نقطه قوت یا خطر برای استقلال؟
البته این سیاست فقط مزیت ندارد.
یک سرمربی باید میان حفظ اقتدار و مدیریت سرمایه انسانی تیم تعادل ایجاد کند. کنار گذاشتن بازیکنانی که کیفیت فنی بالایی دارند، بهخصوص در تیمی که با محدودیت بازیکن روبهروست، میتواند هزینه ورزشی داشته باشد.
حردانی نمونه روشنی است. او یکی از مدافعان باتجربه استقلال است و غیبت طولانیمدتش میتواند گزینههای بختیاریزاده را محدود کند. به همین دلیل نیز برخی مدیران باشگاه برای حل اختلاف وارد عمل شدهاند، هرچند گزارشهای فعلی نشان میدهد سرمربی هنوز از موضع خود عقبنشینی نکرده است.
اما از منظر بختیاریزاده، عقبنشینی آسان میتواند پیام بدتری برای رختکن داشته باشد؛ اینکه یک بازیکن مهم میتواند قوانین را زیر پا بگذارد و نهایتاً با میانجیگری به تیم برگردد.
«هیچکس بزرگتر از استقلال نیست»؛ فلسفه تازه رختکن آبیها
اتفاقات چند هفته اخیر نشان داده بختیاریزاده قصد دارد استقلال را با یک اصل ساده اداره کند: جایگاه فنی بازیکن نباید تعیینکننده میزان پایبندی او به مقررات باشد.
این فلسفه حالا از کوشکی به حردانی رسیده و حتی کاپیتان تیم نیز از آن مستثنا نشده است.
جالبتر اینکه سرمربی استقلال ظاهراً این سیاست را از کتابهای مدیریت فوتبال یاد نگرفته؛ بخشی از آن میتواند نتیجه تجربهای باشد که خودش سالها قبل بهعنوان بازیکن پشت سر گذاشته است. مدافعی که به جام جهانی رسید، مقابل آنگولا گل زد و کیفیت بالایی داشت، اما بعدها پذیرفت برخی تصمیمهای احساسی میتوانست مسیر حرفهایاش را محدود کرده باشد.
حالا بختیاریزاده در سمت دیگری از ماجرا ایستاده است؛ دیروز بازیکنی بود که از پیامد تصمیمهای احساسی درس گرفت و امروز مربیای است که نمیخواهد بازیکنان استقلال همان اشتباه را تکرار کنند.