جنجال عجیب در چالوس؛ جنازه از داخل ورزشگاه عبور کرد تا پشت استادیوم دفن شود!

براساس توضیحات محمود کیا، رئیس هیئت فوتبال شهرستان چالوس، زمین مورد بحث سال‌ها پیش فضای بازی فوتبال اهالی منطقه بوده است. پس از مدتی، هشت روستای اطراف مشترکاً برای تأمین بودجه و تبدیل این زمین به یک مجموعه ورزشی درخواست دادند و در نهایت ورزشگاه ساخته شد.

این مجموعه البته هیچ‌گاه به شکل کامل تکمیل نشد. زمین چمن آماده و در اختیار هیئت فوتبال قرار گرفته و سکوهایی نیز احداث شده، اما بخشی از پروژه همچنان ناقص باقی مانده است. کیا این مجموعه را یکی از زیباترین ورزشگاه‌های منطقه توصیف کرده است.

مسئله از زمینی آغاز شده که در پشت این ورزشگاه قرار دارد؛ زمینی که به گفته رئیس هیئت فوتبال، جزو محدوده ورزشگاه نیست اما دقیقاً به آن چسبیده است.

نکته مهم؛ قبرستان داخل ورزشگاه نیست

در روایت این خبر یک نکته باید دقیق گفته شود: قطعه‌ای که در آن دفن انجام شده، داخل محدوده رسمی ورزشگاه قرار ندارد.

آنچه ماجرا را عجیب کرده، مسیر دسترسی است.

محمود کیا می‌گوید زمین پشت ورزشگاه به عرصه‌های منابع طبیعی و جنگلی مربوط بوده و بعد از خشک‌شدن درختان، فضای خالی در آن ایجاد شده است. سپس گروهی از اهالی یکی از روستاها پیگیر تبدیل این قطعه به قبرستان شده‌اند.

مشکل زمانی جدی شد که مشخص شد این زمین مسیر مستقل مناسبی ندارد و برای دسترسی به آن، استفاده از محوطه ورزشگاه مطرح شده است.

بنابراین عنوان دقیق‌تر این اتفاق نه «ساخت قبرستان وسط ورزشگاه»، بلکه ایجاد محل دفن چسبیده به ورزشگاه با اختلاف جدی بر سر مسیر رفت‌وآمد است.

نخستین جنازه چگونه از ورزشگاه عبور کرد؟

رئیس هیئت فوتبال چالوس می‌گوید حدود سه ماه پیش به او اطلاع داده شد قرار است نخستین متوفی در زمین پشت ورزشگاه دفن شود.

او در پاسخ درباره مسیر دسترسی متوجه شده بود مسیر مستقلی برای رسیدن به محل وجود ندارد. در نهایت، طبق روایت کیا، از اداره کل ورزش و جوانان خواسته شد در ورزشگاه باز شود تا پیکر از داخل مجموعه عبور کرده و در زمین پشت استادیوم دفن شود.

نگهبان ورزشگاه نیز در را باز کرد و این اتفاق رخ داد.

همین صحنه حالا به عجیب‌ترین قسمت ماجرا تبدیل شده است؛ ورزشگاهی که قرار بوده محل فعالیت ورزشی جوانان چند روستا باشد، عملاً برای مدتی به مسیر دسترسی مراسم تدفین تبدیل شده است.

منابع طبیعی چه می‌گوید؟ هنوز یک ابهام مهم وجود دارد

یکی از حساس‌ترین بخش‌های پرونده به مجوز احداث قبرستان مربوط می‌شود.

محمود کیا گفته شخصاً موضوع را از اداره منابع طبیعی نوشهر پیگیری کرده و به گفته او، مسئولان این اداره اعلام کرده‌اند از طرف آنها مجوزی برای ایجاد قبرستان صادر نشده است.

با این حال، این روایت فعلاً از زبان رئیس هیئت فوتبال منتشر شده و در جست‌وجوی فعلی، اطلاعیه مستقلی از اداره منابع طبیعی درباره وضعیت حقوقی این قطعه زمین منتشر نشده است.

بنابراین هنوز چند پرسش اساسی بدون پاسخ رسمی باقی مانده است: مالکیت و کاربری دقیق زمین چیست؟ مجوز تدفین از سوی چه نهادی صادر شده؟ و اگر زمین متعلق به منابع طبیعی است، تغییر کاربری آن بر چه مبنایی صورت گرفته است؟

پاسخ این پرسش‌ها می‌تواند بخش مهمی از اختلاف را روشن کند.

شورای تأمین و دادستان هم وارد ماجرا شدند

بعد از نخستین تدفین، موضوع دیگر فقط اختلاف میان هیئت فوتبال و تعدادی از اهالی نبود.

کیا می‌گوید با فرماندار صحبت کرده و پس از آن شورای تأمین تشکیل شده است. بنا بر همین روایت، دادستان و مسئولان مرتبط نیز در محل حاضر شده‌اند و شرایط را بررسی کرده‌اند.

در آن جلسه، رئیس هیئت فوتبال تأکید کرده استفاده از داخل ورزشگاه به عنوان مسیر رفت‌وآمد قبرستان نباید ادامه پیدا کند.

راه‌حل پیشنهادی، ایجاد یک مسیر جداگانه از پشت مجموعه بوده است؛ اما ظاهراً بخشی از زمین مورد نیاز برای این دسترسی مالک خصوصی داشته و مالک با استفاده از آن موافقت نکرده است. در نهایت به هیئت فوتبال وعده داده شده مسیر مستقلی برای قبرستان پیدا شود.

این بخش شاید مهم‌ترین گره مدیریتی پرونده باشد؛ زیرا اگر قبرستان مسیر مستقل داشته باشد، دست‌کم یکی از اصلی‌ترین دلایل تنش میان مجموعه ورزشی و محل دفن برطرف خواهد شد.

قول توقف تدفین شکسته شد؛ دفن دوم به شکل شبانه

ماجرا اما به همان تدفین نخست ختم نشد.

به گفته محمود کیا، به او وعده داده شده بود تا پیش از مشخص‌شدن مسیر جدید، فرد دیگری در این محل دفن نشود. با این حال حدود سه هفته پیش به او اطلاع داده شده که در ساعات شب عملیات حفر قبر در حال انجام است.

در نهایت دومین متوفی نیز در همان محل دفن شد.

رئیس هیئت فوتبال گفته پس از این اتفاق درگیری‌هایی میان اهالی به وجود آمد و او تصمیم گرفت دیگر مستقیماً وارد ماجرا نشود، زیرا پیگیری‌های قبلی نتیجه مورد انتظار را نداشته است.

کیا همچنین مدعی شده تنها یک روستا موافق استفاده از این زمین به عنوان قبرستان است و سایر روستاهای مرتبط مخالفت دارند. این ادعا نیز تاکنون به صورت مستقل از سوی شوراهای روستایی یا فرمانداری تأیید نشده است.

مشکل اصلی قبرستان کنار ورزشگاه است یا ضعف برنامه‌ریزی؟

همجواری یک قبرستان و مجموعه ورزشی به خودی خود لزوماً یک مسئله غیرقابل حل نیست. در شهرهای مختلف جهان کاربری‌های متفاوت شهری گاهی در مجاورت یکدیگر قرار می‌گیرند.

اما اتفاق چالوس یک تفاوت اساسی دارد: ظاهراً قبل از انجام تدفین، تکلیف مسیر دسترسی مستقل روشن نشده است.

همین مسئله باعث شده عملکرد دو کاربری کاملاً متفاوت به یکدیگر گره بخورد.

ورزشگاه برای تمرین، برگزاری مسابقه و حضور جوانان ساخته شده و طبیعتاً باید ورودی، حریم و سازوکار مدیریتی مشخص داشته باشد. قبرستان نیز برای فعالیت طبیعی خود نیازمند راه دسترسی پایدار است. عبور مراسم تدفین از داخل یک مجموعه ورزشی نمی‌تواند راه‌حل دائمی قابل اتکایی باشد.

ماجرای چالوس از این منظر بیش از آنکه صرفاً اتفاقی عجیب باشد، نمونه‌ای از مشکلی آشنا در پروژه‌های محلی است: ساخت یا تعریف کاربری بدون حل کامل مسائل دسترسی، مالکیت و هماهنگی میان نهادها.

ورزشگاهی که هنوز کامل نشده اما وارد یک بحران تازه شده است

نکته تلخ‌تر آن است که خود ورزشگاه نیز هنوز پروژه‌ای کامل‌شده نیست.

اهالی هشت روستا برای احداث این مجموعه تلاش کرده‌اند، بودجه گرفته شده، زمین چمن راه افتاده و سکوها ساخته شده‌اند؛ اما پیش از اینکه پروژه به مرحله کامل بهره‌برداری برسد، حالا موضوع زمین پشت ورزشگاه بخش مهمی از انرژی مدیران محلی و هیئت فوتبال را به خود اختصاص داده است.

برای فوتبالی که در بسیاری از مناطق کشور با کمبود زمین استاندارد و زیرساخت مواجه است، حفظ کاربری و دسترسی مستقل چنین مجموعه‌هایی اهمیت زیادی دارد.

از طرف دیگر، نیاز اهالی به آرامستان نیز مسئله‌ای واقعی است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت. به همین دلیل راه‌حل پایدار باید حقوق هر دو طرف را در نظر بگیرد؛ نه اینکه ورزشگاه مسیر دائمی قبرستان شود و نه اینکه نیاز روستا به محل دفن بدون پاسخ باقی بماند.

پرونده عجیب چالوس هنوز بسته نشده است

در حال حاضر دو تدفین در زمین پشت ورزشگاه انجام شده و طبق روایت رئیس هیئت فوتبال، اختلاف میان اهالی نیز ادامه دارد.

با وجود ورود شورای تأمین و مسئولان قضایی، هنوز گزارش رسمی تازه‌ای درباره تعیین مسیر مستقل یا وضعیت نهایی مجوز این آرامستان منتشر نشده است. بنابراین گام بعدی تعیین‌کننده خواهد بود: آیا مسیر جداگانه‌ای ساخته می‌شود یا اختلاف درباره این زمین ادامه پیدا خواهد کرد؟

آنچه ماجرای چالوس را خبرساز کرده، صرفاً قرار گرفتن یک قبرستان کنار ورزشگاه نیست؛ مسئله اصلی این است که در نخستین تدفین، جنازه برای رسیدن به محل دفن از داخل استادیوم عبور کرده و با وجود وعده توقف موقت، تدفین دیگری نیز انجام شده است.

حالا یک ورزشگاه ساخته‌شده برای جوانان هشت روستا و زمینی که گروهی آن را برای آرامستان می‌خواهند، منتظر یک تصمیم روشن مدیریتی هستند؛ تصمیمی که باید بالاخره مشخص کند مسیر قبرستان از کجا خواهد گذشت و حریم ورزشگاه چگونه حفظ می‌شود.