اعتراض بی‌سابقه ایرلند مقابل اسرائیل؛ سرهای پایین، بدون دست‌دادن و پیروزی ۳ بر صفر در دبرسن

این دیدار یکشنبه ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ در ورزشگاه Nagyerdei Stadion شهر دبرسن مجارستان برگزار شد؛ ورزشگاهی که اسرائیل به دلیل شرایط امنیتی نمی‌توانست مسابقات خود را در زمین خانگی معمول برگزار کند و آن را به‌عنوان محل بی‌طرف انتخاب کرده بود. برخلاف برخی روایت‌ها، سکوها کاملاً خالی نبودند، اما فضای ورزشگاه به‌شدت خلوت بود؛ حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ هوادار اسرائیلی و تعداد محدودی هوادار ایرلندی در محل حضور داشتند.

ایرلند مسابقه را بسیار سریع در اختیار گرفت. تروی پاروت در دقیقه ۱۴، آدام ایداه در دقیقه ۱۶ و جک مویلن در دقیقه ۲۵ گل زدند تا تیم هیمیر هالمگریمسون تنها در کمتر از نیم ساعت سه گل پیش بیفتد. همین نتیجه تا پایان حفظ شد و ایرلند اولین برد خود در این دوره لیگ ملت‌های اروپا را به دست آورد.

جالب اینکه عدد «۳ بر صفر» درست همان نتیجه‌ای است که بر اساس مقررات انضباطی یوفا معمولاً برای یک تیم در صورت امتناع از انجام مسابقه ثبت می‌شود؛ با این تفاوت که ایرلند این بار نتیجه را در زمین و به سود خود رقم زد.

سرهای پایین هنگام سرود اسرائیل؛ اعتراض از همان لحظه اول

مهم‌ترین تصویر پیش از مسابقه زمانی ثبت شد که سرود اسرائیل در ورزشگاه پخش شد.

بازیکنان ایرلند که کنار یکدیگر ایستاده بودند، برای مدت پخش سرود اسرائیل سرهای خود را پایین انداختند. هیأت اعزامی فدراسیون فوتبال ایرلند از جمله مدیرعامل و رئیس فدراسیون نیز همین رفتار را انجام دادند. در مقابل، هنگام سرود ایرلند بازیکنان رو به پرچم سه‌رنگ کشور خود ایستادند.

بنابراین تعبیر دقیق‌تر این است که این رفتار در جریان سرود اسرائیل صورت گرفت، نه هر دو سرود ملی.

رسانه‌های ایرلندی این حرکت را بخشی از اعتراض برنامه‌ریزی‌شده بازیکنان توصیف کرده‌اند. با این حال، تفسیر اینکه هر بازیکن دقیقاً چه پیام شخصی از این رفتار داشته، از سوی همه آنها جداگانه بیان نشده است؛ بنابراین بهتر است آن را یک اعتراض نمادین جمعی دانست، نه اینکه عبارت مشخصی مانند «ما شرمنده‌ایم» مستقیماً به همه بازیکنان نسبت داده شود.

دست‌ندادن ایرلندی‌ها با بازیکنان اسرائیل

اعتراض به سرود تنها حرکت ایرلندی‌ها نبود.

در پروتکل پیش از بازی، بازیکنان ایرلند از دست دادن با بازیکنان اسرائیلی خودداری کردند. دارا اوشی، کاپیتان ایرلند، نیز پیش و پس از مراسم قرعه با مانور سولومون، کاپیتان حریف، دست نداد. پس از مسابقه نیز بازیکنان دو تیم بدون دست‌دادن معمول با یکدیگر زمین را ترک کردند.

هیمیر هالمگریمسون نیز با ران بن‌شیمون، سرمربی اسرائیل، دست نداد.

این اقدام از پیش مورد توجه قرار گرفته بود، زیرا مسئول رسانه‌ای فدراسیون فوتبال اسرائیل یک روز قبل گفته بود بازیکنان این تیم برای دست‌دادن اقدام خواهند کرد. آنچه در زمین رخ داد نشان داد ایرلندی‌ها تصمیم متفاوتی گرفته‌اند.

بازوبندهای مشکی؛ معنای آن چه بود؟

بازیکنان ایرلند در طول مسابقه بازوبند مشکی نیز بر دست داشتند.

بر اساس گزارش Irish Times، این بازوبندها برای یادبود همه کسانی که در جنگ اسرائیل و حماس کشته شده‌اند استفاده شد. بنابراین توصیف آن به‌عنوان یادبود صرفاً قربانیان غزه، از آنچه منبع معتبر ثبت کرده محدودتر و متفاوت است.

این مسئله یکی از مواردی است که اهمیت تفکیک موضع رسمی فدراسیون از برداشت‌های سیاسی پیرامون مسابقه را نشان می‌دهد.

گاوین بازونو؛ بازیکنی که حاضر نشد وارد این مسابقه شود

شاید مهم‌ترین اتفاق پیش از بازی، کناره‌گیری گاوین بازونو دروازه‌بان تیم ملی ایرلند بود.

بازونو روز شنبه اعلام کرد از اردوی تیم ملی خارج می‌شود و در دو مسابقه مقابل اسرائیل شرکت نخواهد کرد. او گفت تصمیمش شخصی و مبتنی بر اصول اخلاقی خودش است و تأکید کرد مخالفت او متوجه مردم اسرائیل یا جامعه یهودی نیست، بلکه به کشته شدن غیرنظامیان و آنچه در منطقه رخ داده مربوط است.

پس از خروج او، مدافع ایرلند جیمی دان به‌طور رسمی در فهرست یوفا به‌عنوان دروازه‌بان سوم ثبت شد؛ اقدامی غیرمعمول که نشان می‌داد تصمیم بازونو تا چه اندازه ناگهانی و جدی بوده است.

آیا چند بازیکن دیگر هم قصد تحریم داشتند؟

بله، اما تعداد و هویت دقیق آنها رسماً اعلام نشد.

Irish Times گزارش داد پس از اعلام موضع بازونو، چند بازیکن دیگر نیز درباره همراه‌شدن با او و کنارکشیدن از مسابقات اسرائیل فکر می‌کردند. همین موضوع باعث لغو موقت تمرین، تأخیر در نشست خبری و برگزاری جلسه‌ای طولانی میان بازیکنان شد.

طبق توضیح مدیرعامل فدراسیون فوتبال ایرلند، تیم ابتدا بعد از حدود دو ساعت گفت‌وگو در کوزوو تصمیم گرفته بود به مجارستان برود، اما تغییر موضع یک بازیکن صبح شنبه باعث شد موضوع دوباره بررسی شود.

در نهایت بعد از حدود چهار ساعت بحث، اکثریت بازیکنان رأی دادند مسابقه برگزار شود. فدراسیون نیز در بیانیه رسمی خود گفت دیدگاه‌های متفاوتی در تیم وجود داشته اما اکثریت موافق انجام بازی بوده‌اند.

بنابراین دقیق نیست گفته شود همه بازیکنان «مجبور شدند» بازی کنند؛ تیم به‌صورت جمعی رأی به حضور داد، اما این تصمیم در سایه پیامدهای بسیار سنگین عدم حضور گرفته شد.

یوفا واقعاً ایرلند را به ۳-۰ تهدید کرده بود؟

منبع معتبری که نشان دهد یوفا در همان آخر هفته یک «تهدید اختصاصی و تازه» برای ایرلند فرستاده باشد در دست نیست.

اما مقررات رسمی یوفا کاملاً روشن است.

ماده ۲۶ مقررات لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۶-۲۷ می‌گوید اگر یک فدراسیون از بازی خودداری کند یا مسئول برگزار نشدن مسابقه باشد، مسابقه به‌صورت باخت انضباطی ثبت می‌شود و امکان اعمال مجازات‌های بیشتر، حتی حذف از رقابت، وجود دارد. مقررات انضباطی یوفا نیز نتیجه معمول باخت انضباطی را ۳ بر صفر تعیین کرده است.

فدراسیون ایرلند نیز پیش‌تر به اعضای خود اعلام کرده بود عدم برگزاری دو مسابقه می‌تواند دو شکست ۳ بر صفر، احتمال سقوط به لیگ C و حدود ۵.۵ میلیون یورو زیان مستقیم درآمدی به همراه داشته باشد. همین محاسبات یکی از دلایل اصلی مخالفت فدراسیون با تحریم رسمی بود.

پس مسئله بیش از آنکه «تهدید لحظه آخری یوفا» باشد، آگاهی از مقررات و پیامدهای از قبل مشخص بود.

کمپین «Stop the Game» از کجا شروع شد؟

جدال پیرامون این مسابقه چند روزه نبود و ماه‌ها سابقه داشت.

کمپینی با نام Stop the Game توسط گروه Irish Sport for Palestine شکل گرفت و از فدراسیون فوتبال ایرلند خواست دو مسابقه لیگ ملت‌ها مقابل اسرائیل را تحریم کند. چهره‌های ورزشی شناخته‌شده‌ای از جمله برایان کر، سرمربی سابق ایرلند، و لوئیز کوئین، کاپیتان سابق تیم ملی زنان، از آن حمایت کردند. بیش از ۱۶۰ ورزشکار نیز نامه‌ای در حمایت از تحریم مسابقات امضا کردند.

بحث به سیاست داخلی ایرلند نیز کشیده شد و برخی احزاب مخالف دولت خواهان مداخله برای جلوگیری از برگزاری مسابقه شدند. در مقابل، مقام‌های دولتی گفته بودند یک تحریم یک‌جانبه می‌تواند برای فوتبال ایرلند پیامدهای سنگینی داشته باشد.

حتی شبکه RTÉ نیز اعلام کرد پوشش این دو مسابقه را به حداقل تعهد قراردادی کاهش می‌دهد؛ بدون استودیو، کارشناسی معمول و تبلیغات پیرامون پخش.

هالمگریمسون: یکی از سخت‌ترین موقعیت‌های تیم

هیمیر هالمگریمسون در آستانه مسابقه اذعان کرده بود بازیکنان و کادر فنی با وضعیتی کم‌سابقه مواجه‌اند.

بعد از پیروزی نیز او گفت فشار چند روز گذشته بسیار زیاد بوده و برخی انتقادهایی که متوجه بازیکنان شده را ناعادلانه دانست. در عین حال تأکید کرد در شرایط سخت می‌توان دید چه کسانی نقش رهبری تیم را بر عهده می‌گیرند.

این مسابقه برای کادر فنی فقط یک مسئله تاکتیکی نبود؛ مربیان باید تیمی را مدیریت می‌کردند که اعضایش درباره اصل ورود به زمین اختلاف نظر داشتند.

مسابقه برگشت همچنان یک مسئله باز است

پایان مسابقه دبرسن به معنای پایان این پرونده نیست.

ایرلند و اسرائیل بار دیگر روز ۴ اکتبر با یکدیگر بازی خواهند کرد. این بار ایرلند از نظر تقویمی میزبان است، اما مسابقه به دلیل ملاحظات امنیتی در شهر باچکا توپولا در صربستان و پشت درهای بسته برگزار خواهد شد.

بازونو از قبل اعلام کرده در آن مسابقه نیز شرکت نخواهد کرد.

فشار کمپین‌های اعتراضی نیز بعد از بازی اول متوقف نشده و رسانه‌های ایرلندی گزارش داده‌اند اکنون تمرکز فعالان به مسابقه برگشت منتقل شده است.

ایرلند بازی کرد، اما اعتراضش را پنهان نکرد

اتفاق دبرسن نمونه‌ای کم‌سابقه از برخورد میان ورزش، سیاست و تصمیم فردی بازیکنان بود.

فدراسیون فوتبال ایرلند تصمیم گرفت تعهد خود به مسابقات یوفا را انجام دهد؛ اکثریت بازیکنان نیز پس از چند ساعت بحث به حضور در زمین رأی دادند. در عین حال یک بازیکن از تیم جدا شد و سایر نفرات با پایین انداختن سرها هنگام سرود اسرائیل، خودداری از دست‌دادن و استفاده از بازوبند مشکی نشان دادند که حضور در زمین به معنای نبود اعتراض نیست.

در نهایت نیز نتیجه ورزشی به شکلی قابل توجه تحت‌الشعاع حاشیه‌ها قرار گرفت: ایرلند ۳ بر صفر پیروز شد.

این مسابقه از نظر جدول لیگ ملت‌ها سه امتیاز برای ایرلند داشت، اما اثر آن احتمالاً فراتر از جدول خواهد بود. بحث درباره اینکه تیم‌های ملی و ورزشکاران در مواجهه با جنگ و بحران‌های سیاسی چه مسئولیتی دارند، با سوت پایان دبرسن تمام نشد و پیش از مسابقه برگشت ۴ اکتبر دوباره به مرکز توجه فوتبال ایرلند بازخواهد گشت.