چهارمین طلای متوالی کره‌جنوبی؛ ژاپن باز هم در فینال فوتبال بازی‌های آسیایی تسلیم شد

فینال در ورزشگاه تویوتا و مقابل بیش از ۳۰ هزار تماشاگر برگزار شد. برخلاف نتیجه نهایی، بخش قابل‌توجهی از مسابقه تحت کنترل ژاپن بود و میزبان موقعیت‌های بیشتری ایجاد کرد، اما کره از مهم‌ترین فرصت خود نهایت استفاده را برد.

دقیقه ۶۱، یانگ مین‌هیوک در سمت راست توپ را از مدافع ژاپنی گرفت و ارسالش پس از برخورد به خط دفاعی مقابل اوم جی‌سونگ قرار گرفت. وینگر سوانزی ابتدا با حرکت بدن و فریب شوت با پای راست مدافع را از جریان خارج کرد و سپس با پای چپ توپ را به گوشه بالای دروازه کوبید.

این گل از یک جهت جذاب‌تر هم بود: براساس گزارش رسانه‌های کره‌ای، اولین ضربه در چارچوب کره‌جنوبی در مسابقه مستقیماً به گل قهرمانی تبدیل شد.

پس از آن ژاپن فشار را افزایش داد و در دقیقه ۷۹ تا آستانه تساوی هم پیش رفت؛ ضربه هیساتسوگو ایشی از دست دروازه‌بان عبور کرد اما به تیر برخورد کرد. کره در دقایق پایانی عقب نشست، فشار میزبان را تحمل کرد و همان برتری یک‌گله را تا پایان حفظ کرد.

اوم جی‌سونگ؛ ستاره‌ای که اولین و آخرین گل کره را زد

نام اصلی این قهرمانی بدون تردید اوم جی‌سونگ بود. بازیکن سوانزی نه‌تنها گل فینال را زد، بلکه یکی از مؤثرترین چهره‌های کل تورنمنت بود.

او مسابقات را با هت‌تریک برابر قطر آغاز کرد و در ادامه نیز نقش پررنگی در حملات کره داشت. آمار منتشرشده از عملکردش چهار گل و چهار پاس گل را نشان می‌دهد. جالب‌تر اینکه اولین گل کره در کل مسابقات و آخرین گل این تیم، یعنی گل تعیین‌کننده فینال، هر دو توسط او به ثمر رسید.

کره‌جنوبی در نیمه‌نهایی نیز مقابل چین کار دشواری داشت و با بازگشت دیرهنگام ۲ بر یک پیروز شد. اوم در آن مسابقه دو پاس گل داد و عملاً مسیر تیمش به فینال را نیز هموار کرد.

چهار قهرمانی متوالی؛ رکوردی که هیچ تیمی نداشت

قهرمانی ناگویا ادامه یک سلطه ۱۲ ساله است:

AFC نیز تأیید کرده کره‌جنوبی پس از شکست کره‌شمالی در فینال ۲۰۱۴، سه فینال متوالی بعدی را مقابل ژاپن برده است.

در فینال ۲۰۱۸، لی سئونگ‌وو و هوانگ هی‌چان در وقت اضافه کره را ۲ بر صفر جلو انداختند و گل دقیقه ۱۱۵ ژاپن فقط اختلاف را کاهش داد.

پنج سال بعد در هانگژو، ژاپن در دقیقه دوم جلو افتاد اما جونگ وو‌یونگ و چو یونگ‌ووک بازی را برگرداندند و کره ۲ بر یک قهرمان شد.

حالا در ناگویا حتی یک گل هم برای تکرار همان داستان کافی بود.

ژاپن برای سومین فینال متوالی قربانی کره شد

شاید دردناک‌ترین بخش این رکورد برای ژاپن همین باشد. سامورایی‌های جوان در سه دوره متوالی به فینال رسیدند و هر سه بار مدال طلای خود را به رقیب سنتی شرق آسیا واگذار کردند.

این بار شرایط حتی تلخ‌تر بود؛ مسابقه در خاک ژاپن برگزار می‌شد، بیش از ۳۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند و میزبان در بخش‌هایی از مسابقه تیم برتر زمین بود. OCA نوشته ژاپن برای بیشتر ۹۰ دقیقه جریان بازی را در اختیار داشت، اما در نهایت نتوانست از سد کیم جون‌هونگ عبور کند.

ژاپن برای رسیدن به فینال نیز مسیر سختی داشت و در نیمه‌نهایی پس از تساوی یک بر یک با ازبکستان، در ضربات پنالتی ۹ بر ۸ پیروز شده بود.

اما پایان کار درست مانند جاکارتا و هانگژو بود: نقره برای ژاپن و طلا برای کره.

کره با هفت طلا پرافتخارترین تیم تاریخ فوتبال بازی‌های آسیایی شد

پیش از ناگویا، کره‌جنوبی با شش قهرمانی نیز رکورددار فوتبال مردان بازی‌های آسیایی بود. طلای ۲۰۲۶ تعداد قهرمانی‌های این کشور را به هفت رساند.

قهرمانی‌های کره در سال‌های ۱۹۷۰، ۱۹۷۸، ۱۹۸۶، ۲۰۱۴، ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ به دست آمده‌اند. ایران با چهار قهرمانی تاریخی همچنان یکی از پرافتخارترین تیم‌های این رشته است، اما فاصله‌اش با کره اکنون به سه طلا رسیده است. آمار پیش از دوره ۲۰۲۶، شش قهرمانی کره و چهار قهرمانی ایران را ثبت کرده بود؛ ناگویا عدد کره را به هفت رساند.

کابوس ژاپن فقط به فوتبال محدود نشد

یکی از نکات قابل‌توجه بازی‌های ناگویا، موفقیت مکرر کره‌جنوبی مقابل میزبان در رشته‌های تیمی بود.

کره در فینال بسکتبال مردان ژاپن را ۶۷ بر ۵۷ شکست داد و پس از ۱۲ سال دوباره قهرمان شد. چند روز بعد، تیم زنان کره نیز در فینال بسکتبال میزبان را ۷۵ بر ۷۰ برد.

در بیسبال نیز کره در بازی طلایی با نتیجه ۳ بر یک ژاپن را شکست داد.

در هندبال زنان نیز کره با پیروزی ۲۷ بر ۲۳ مقابل ژاپن قهرمان شد. البته یک اصلاح فنی مهم وجود دارد: مسابقات هندبال زنان به‌صورت دوره‌ای برگزار شد و دیدار کره و ژاپن «بازی تعیین‌کننده دور نهایی» بود، نه فینال حذفی کلاسیک. هر دو تیم تا آن مسابقه بدون شکست بودند و برنده همان دیدار قهرمان می‌شد.

در نهایت فوتبال مردان نیز به همین فهرست اضافه شد؛ کره در مهم‌ترین تقابل‌های مستقیم برای طلا، بارها میزبان را ناکام گذاشت.

طلای شماره ۳۹ کره‌جنوبی در ناگویا

قهرمانی فوتبال مردان، سی‌ونهمین طلای کاروان کره‌جنوبی در بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ شد. کره در پایان مسابقات با ۳۹ طلا، ۴۳ نقره و ۶۸ برنز در رتبه سوم جدول مدالی ایستاد.

چین با ۱۶۹ طلا صدرنشین شد و ژاپن میزبان با ۸۳ طلا در رده دوم قرار گرفت.

از این منظر، طلای فوتبال نتوانست جایگاه کلی کره را تغییر دهد، اما از نظر اهمیت اجتماعی و ورزشی یکی از برجسته‌ترین مدال‌های کاروان این کشور بود.

یک طلای دیگر با پاداشی فراتر از فوتبال

برای تعدادی از بازیکنان کره، قهرمانی ناگویا پیامد دیگری نیز داشت. در کره‌جنوبی کسب طلای بازی‌های آسیایی می‌تواند شرایط برخورداری ورزشکاران مرد از نظام جایگزین خدمت سربازی را فراهم کند.

رسانه‌های کره گزارش داده‌اند بخش عمده بازیکنان تیم طلایی ۲۰۲۶ که پیش‌تر خدمت را انجام نداده بودند، با این قهرمانی واجد این امتیاز شده‌اند.

این موضوع در دوره‌های قبلی نیز یکی از انگیزه‌های مهم فوتبالیست‌های کره بوده است؛ قهرمانی تاریخی ۲۰۱۸ که سون هیونگ‌مین نیز در آن حضور داشت، نمونه شناخته‌شده همین شرایط بود.

ناگویا هم تسلیم شد؛ سلطه کره ادامه دارد

اینچئون، جاکارتا، هانگژو و حالا آیچی–ناگویا. چهار دوره، چهار ترکیب متفاوت، چند نسل بازیکن و یک نتیجه مشترک: کره‌جنوبی قهرمان فوتبال مردان بازی‌های آسیایی است.

این بار قهرمانی حتی از نظر داستان مسابقه نیز نمادین بود؛ ژاپن بیشتر حمله کرد، تیر دروازه را زد و حمایت ورزشگاه را داشت، اما اولین شوت در چارچوب کره به گل تبدیل شد و همان یک گل همه چیز را تعیین کرد.

اوم جی‌سونگ با ضربه دقیقه ۶۱ نه‌فقط مدال طلای ناگویا، بلکه رکوردی تاریخی را قطعی کرد. کره حالا نخستین تیمی است که چهار دوره متوالی فوتبال بازی‌های آسیایی را فتح کرده، سه فینال پیاپی ژاپن را شکست داده و با هفت قهرمانی بیش از هر کشور دیگری روی سکوی نخست این رشته ایستاده است.