هشدار دنیامالی پیش از پاراآسیایی ناگویا؛ مسیر مدال‌آوری ایران سخت‌تر شد | واکنش وزیر ورزش به دعوای مدیران فوتبال

پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی از ۱۸ تا ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶ در آیچی و ناگویا برگزار می‌شود. کمیته پارالمپیک آسیا اعلام کرده ورزشکاران ۴۵ کمیته ملی پارالمپیک در ۱۸ رشته و حدود ۵۰۲ ماده مدالی رقابت خواهند کرد. این رویداد از نظر برنامه نیز اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا دو سال پس از پارالمپیک پاریس و دو سال پیش از پارالمپیک لس‌آنجلس برگزار می‌شود و برای بسیاری از کشورها یک آزمون مهم در مسیر LA28 است.

ایران با سابقه قرار گرفتن در رتبه دوم دوره گذشته، یکی از مدعیان اصلی جدول مدال‌هاست. هدف‌گذاری رسمی کمیته ملی پارالمپیک نیز پیش‌تر حفظ ایران در جمع سه کشور برتر آسیا اعلام شده بود.

دنیامالی: ورزشکاران پارا آماده و سرحال هستند

وزیر ورزش پس از بازدید از تمرین چند تیم ملی اعزامی گفته است فدراسیون‌ها و کمیته ملی پارالمپیک تلاش کرده‌اند ورزشکاران با آمادگی بالایی راهی ژاپن شوند.

او به‌طور ویژه به شرایط متفاوت ورزشکاران پارا اشاره کرده و گفته مشکلات آماده‌سازی برای این گروه معمولاً بیشتر است؛ از مسائل تجهیزاتی و اردو گرفته تا کلاس‌بندی و شرایط اعزام.

این نگاه با برنامه چندماهه وزارت ورزش نیز همخوانی دارد. در نشست‌های تخصصی گذشته، وضعیت رشته‌هایی مانند پاراشنا، پارادوومیدانی، پاراتیراندازی، والیبال نشسته و بسکتبال با ویلچر جداگانه بررسی شده و وزارت ورزش از کمیته پارالمپیک خواسته بود ورزشکاران دارای شانس طلای ناگویا با اولویت بالاتری آماده شوند.

برنامه مسابقات کوچک‌تر شده؛ ایران کدام فرصت‌ها را از دست داده است؟

دنیامالی گفته است برخی رشته‌ها و کلاس‌هایی که ایران در دوره قبل در آنها شانس طلا داشته، در ناگویا حذف یا تغییر کرده‌اند.

بررسی برنامه رسمی این تفاوت را تأیید می‌کند، هرچند در تعداد رشته‌ها باید با دقت صحبت کرد.

هانگژو ۲۰۲۲ که در سال ۲۰۲۳ برگزار شد، ۲۲ رشته داشت. در ناگویا تعداد رشته‌ها به ۱۸ رسیده است. رشته‌های پاراکانو، شطرنج، «گو»، لان‌بولز و پاراروئینگ که در برنامه هانگژو حضور داشتند، در فهرست ۱۸ رشته ناگویا دیده نمی‌شوند؛ در مقابل، راگبی با ویلچر به برنامه افزوده شده است.

بنابراین از نظر تعداد رشته‌های کامل، پنج رشته هانگژو حذف شده‌اند و یک رشته جای آنها را گرفته است.

اما ماجرا فقط رشته‌ها نیست. در ورزش پارا، کلاس‌بندی و تعداد مواد مدالی نقشی بسیار تعیین‌کننده دارد. ممکن است یک رشته همچنان در برنامه باشد اما ماده‌ای که یک ورزشکار ایرانی در آن مدعی طلا بوده، حذف یا با کلاس دیگری ادغام شده باشد.

به همین دلیل احتمالاً اشاره دنیامالی به «حدود هشت مورد» بیشتر به مجموعه رشته‌ها، مواد و کلاس‌های مدالی از دست‌رفته مربوط است؛ عدد دقیق این هشت فرصت در منابع رسمی APC که بررسی شد به‌صورت جداگانه منتشر نشده است.

یک نکته مهم درباره آمار طلای ایران و ژاپن

در صحبت‌های نقل‌شده از وزیر ورزش آمده است ایران در دوره گذشته ۵۴ مدال طلا و ژاپن ۵۲ طلا گرفته است.

اما آمار رسمی بازی‌های پاراآسیایی هانگژو با این ارقام متفاوت است.

طبق آمار رسمی کمیته بین‌المللی پارالمپیک، ایران در هانگژو ۴۴ طلا، ۴۶ نقره و ۴۱ برنز گرفت و در رتبه دوم قرار گرفت. ژاپن نیز ۴۲ طلا، ۴۹ نقره و ۵۹ برنز داشت و سوم شد. چین با ۲۱۴ طلا صدرنشین بود.

بنابراین فاصله ایران و ژاپن در جدول رسمی فقط دو مدال طلا بود، نه دو طلای حاصل از ارقام ۵۴ و ۵۲.

این نکته برای تحلیل ناگویا اهمیت دارد؛ زیرا ژاپن این بار میزبان است و احتمالاً از مزیت حضور در خانه، تعداد بالاتر ورزشکاران و آشنایی بیشتر با شرایط مسابقات برخوردار خواهد بود.

رقابت ایران و ژاپن در ناگویا جدی‌تر می‌شود

ایران در دو دوره اخیر روند صعودی قابل توجهی داشته است؛ در جاکارتا ۲۰۱۸ سوم شد و در هانگژو به رتبه دوم رسید. وزارت ورزش نیز پیش از این هدف‌گذاری کرده بود که کاروان ایران در ناگویا دوباره میان سه کشور برتر باقی بماند.

با این حال، میزبان شدن ژاپن معادله را دشوارتر می‌کند.

ژاپن در دوره گذشته تنها دو طلای کمتر از ایران داشت و حالا در خانه مسابقه می‌دهد. علاوه بر این، تغییر برنامه مسابقات می‌تواند بیش از گذشته بر کشورهایی اثر بگذارد که بخش قابل توجهی از مدال‌هایشان در چند رشته خاص متمرکز بوده است.

به همین دلیل دنیامالی می‌گوید ورزشکاران پارا معمولاً چند برابر کاروان‌های عادی مدال می‌گیرند، اما مقایسه صرف تعداد مدال‌های گذشته با ناگویا می‌تواند گمراه‌کننده باشد؛ چون تعداد مواد و ساختار رقابت‌ها تغییر کرده است.

پارادوومیدانی همچنان کلید جدول مدال ایران است

یکی از رشته‌هایی که بیشترین تأثیر را روی جایگاه ایران دارد، پارادوومیدانی است.

هانگژو در پارادوومیدانی ۱۵۳ ماده مدالی داشت و این رشته یکی از بزرگ‌ترین منابع مدال در کل بازی‌ها بود. ایران نیز به‌طور تاریخی در دوومیدانی پارا عملکرد قدرتمندی داشته است.

دنیامالی در صحبت‌های تازه خود به تغییر ساختار و جداسازی پارادوومیدانی نیز اشاره کرده و امیدوار است ساختار جدید بتواند نتیجه بهتری برای ایران ایجاد کند.

وزارت ورزش هم از ماه‌ها قبل پارادوومیدانی و پاراشنا را دو رشته کلیدی برای جایگاه نهایی ایران معرفی کرده بود.

بنابراین اگر ایران بخواهد دوباره بالاتر از ژاپن قرار بگیرد، عملکرد در همین رشته‌های پرماده می‌تواند تعیین‌کننده باشد.

پخش تلویزیونی پاراآسیایی؛ وعده پوشش گسترده‌تر

دنیامالی همچنین از صداوسیما به دلیل پوشش بازی‌های آسیایی ناگویا تشکر کرده و گفته برای پاراآسیایی امکانات ویژه‌تری در نظر گرفته شده است.

در دوره قبلی نیز IRIB یکی از پخش‌کنندگان رسمی بازی‌های پاراآسیایی هانگژو بود. کمیته بین‌المللی پارالمپیک در آن زمان اعلام کرده بود مسابقات در ۱۲ کشور آسیایی از طریق شبکه‌های مختلف تلویزیونی پخش می‌شود و ایران نیز جزو آنها بود.

پوشش کامل‌تر ناگویا از این جهت اهمیت دارد که بسیاری از رشته‌های پارا در طول سال حضور محدودی در رسانه ملی دارند و بازی‌های پاراآسیایی یکی از معدود مقاطعی است که ورزشکاران این رشته‌ها مخاطب گسترده‌تری پیدا می‌کنند.

دنیامالی درباره ۱۹ طلای بازی‌های آسیایی: ظرفیت ایران بیشتر است

وزیر ورزش در پاسخ به انتقادها درباره ارزیابی عملکرد کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا نیز تأکید کرده که هرچند ایران با ۱۹ مدال طلا از رکورد دوره قبل عبور کرده، ظرفیت ورزش کشور را بالاتر از این میزان می‌داند.

کاروان ایران بازی‌های آسیایی ۲۰۲۶ را با ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال به پایان رساند و در جایگاه ششم قرار گرفت.

موضع دنیامالی نشان می‌دهد وزارت ورزش اگرچه افزایش تعداد طلاها را مثبت ارزیابی می‌کند، نتیجه ناگویا را سقف توان ورزش ایران نمی‌داند. این نگاه حالا به پاراآسیایی نیز منتقل شده؛ رویدادی که ایران در دوره قبل حتی به رتبه دوم قاره رسیده بود.

واکنش وزیر ورزش به دعوای علی خطیر و حجت کریمی

بخش دیگر صحبت‌های دنیامالی مربوط به یکی از جنجالی‌ترین اتفاقات این هفته فوتبال ایران بود.

برنامه دوشنبه‌شب «فوتبال برتر» با حضور علی خطیر، عضو هیأت‌رئیسه فدراسیون فوتبال، به درگیری لفظی شدید او با حجت کریمی، دیگر عضو هیأت‌رئیسه که تلفنی وارد برنامه شد، کشیده شد. در جریان این بحث، طرفین اتهام‌ها و کنایه‌هایی درباره فعالیت‌های یکدیگر مطرح کردند و ماجرا بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد.

دنیامالی گفته است از همه فدراسیون‌ها خواسته اختلافات داخلی خود را در همان مجموعه حل کنند و هنگامی که مدیران به رسانه می‌روند، «حرمت‌ها» حفظ شود.

او همچنین بخشی از مسئولیت کنترل فضای برنامه را متوجه مجری دانسته و گفته مدیریت برنامه باید به شکلی انجام می‌شد که بحث به آن مرحله نرسد.

پیام مهم‌تر دنیامالی؛ تغییر هیأت‌رئیسه فقط با مجمع

وزیر ورزش در ادامه جمله‌ای بیان کرده که از منظر مدیریتی اهمیت بیشتری دارد: اگر قرار باشد تغییری در فدراسیون فوتبال انجام شود، این کار باید توسط مجمع صورت گیرد.

این موضع به ساختار اساسنامه‌ای فدراسیون فوتبال اشاره دارد؛ یعنی اختلاف دو عضو هیأت‌رئیسه یا حاشیه یک برنامه تلویزیونی به‌تنهایی به معنای برکناری مستقیم آنها از سوی وزارت ورزش نیست.

در نتیجه، واکنش فعلی وزارت ورزش بیشتر یک موضع انضباطی و مدیریتی است تا اعلام ورود مستقیم به تغییر ترکیب هیأت‌رئیسه.

دو آزمون متفاوت برای ورزش ایران

صحبت‌های تازه دنیامالی در واقع درباره دو مسئله کاملاً متفاوت است که یک نقطه مشترک دارند: مدیریت.

در پاراآسیایی، ایران باید با برنامه‌ای کوچک‌تر، کلاس‌بندی‌های تغییرکرده و ژاپنی که این بار میزبان است، از جایگاه دوم دوره قبل دفاع کند. اعداد رسمی نشان می‌دهد فاصله طلای ایران و ژاپن در هانگژو فقط دو مدال بود؛ بنابراین رقابت برای رتبه دوم یا حتی حفظ جایگاه میان سه تیم نخست می‌تواند بسیار فشرده باشد.

در فوتبال نیز اختلاف دو عضو ارشد هیأت‌رئیسه حالا از جلسات داخلی به تلویزیون رسیده و وزیر ورزش خواستار کنترل این شکاف در داخل ساختار فدراسیون شده است.

بازی‌های پاراآسیایی از ۱۸ اکتبر آغاز می‌شود و آنجا نتیجه ورزشکاران در میدان مشخص خواهد شد؛ اما در فوتبال، آزمون اصلی پیش از هر نتیجه‌ای این است که مدیران ارشد فدراسیون تا چه اندازه قادرند اختلاف‌های خود را بدون تبدیل کردن آنها به بحران عمومی مدیریت کنند.