رامین رضاییان در فولاد دوباره احیا شد؛ ۵ پاس گل در ۸ بازی و یک شروع طوفانی قبل از استقلال

بخشی از ابهام آماری از همین نکته ناشی می‌شود.

رضاییان زمستان فصل گذشته، پس از اختلاف و جدایی از استقلال، به‌صورت قرضی راهی فولاد شد. او در پایان آن مقطع دوباره به استقلال بازگشت، اما تابستان امسال پس از مشخص شدن جدایی‌اش از آبی‌ها بار دیگر فولاد را انتخاب کرد. باشگاه خوزستانی ۲۷ مرداد رسماً از او رونمایی کرد و گزارش‌ها از توافق برای قراردادی یک‌ساله خبر دادند.

به دلیل فاصله کوتاه میان امضای قرارداد و مسابقه هفته دوم، رضاییان آن دیدار را از روی سکو دنبال کرد و به همین علت بازی برابر صنعت‌نفت، اولین مسابقه او در لیگ بیست‌وششم بود؛ اما نه نخستین حضورش با پیراهن فولاد.

بنابراین آمار هفت مسابقه‌ای که در برخی گزارش‌ها دیده می‌شود مربوط به دوره قبلی او در فولاد است.

فقط ۴۰ دقیقه برای اولین اثرگذاری کافی بود

فولاد در هفته سوم لیگ برتر در آبادان مقابل صنعت‌نفت قرار گرفت؛ مسابقه‌ای که هر دو تیم پس از دو تساوی در دو هفته نخست برای رسیدن به اولین برد فصل وارد آن شده بودند.

رامین از ابتدا به میدان رفت و در دقیقه ۴۰، روی یک ضربه ایستگاهی، توپ را با دقت به حوالی نقطه پنالتی فرستاد. ساسان انصاری با حرکت از پشت مدافع و ضربه سر گل دوم فولاد را به ثمر رساند. فولاد در نهایت مسابقه را سه بر صفر برد.

این صحنه تقریباً نمونه‌ای کامل از ویژگی‌ای بود که فولاد از رضاییان می‌خواهد: تبدیل ضربات ایستگاهی به موقعیت گل.

فولاد برای بهره‌برداری از این ویژگی نیز ابزار مناسبی دارد؛ بازیکنانی مانند ساسان انصاری و مدافعان بلندقد تیم می‌توانند هدف ارسال‌های رضاییان باشند. به همین دلیل حضور رامین فقط به معنی اضافه شدن یک مدافع راست نیست؛ بخشی از برنامه هجومی فولاد نیز تغییر می‌کند.

آمار درست؛ ۵ پاس گل در ۸ مسابقه

ورزش سه پس از مسابقه آبادان آمار دوره حضور رضاییان در فولاد را دقیق‌تر مرور کرده است.

او در فصل گذشته طی هفت مسابقه چهار پاس گل داد؛ دو پاس گل مقابل ملوان و یک پاس گل برابر پرسپولیس و شمس‌آذر. پاس گل مقابل صنعت‌نفت پنجمین پاس گل او برای فولاد شد و تعداد مسابقاتش را به هشت رساند.

یعنی:

۸ بازی، ۵ پاس گل؛ به‌طور میانگین یک پاس گل در هر ۱.۶ مسابقه.

برای مقایسه، این نرخ مشارکت در خلق گل حتی برای بسیاری از هافبک‌های هجومی لیگ نیز عدد قابل توجهی است، چه برسد به بازیکنی که اسماً مدافع راست محسوب می‌شود.

در بعضی گزارش‌ها آمار «یک گل و چهار پاس گل در هفت بازی» برای دوره قبلی او آمده، اما آخرین گزارش جزئی که بازی‌های پاس گل را یک‌به‌یک شمارش کرده، چهار پاس گل فصل گذشته و پنج پاس گل پس از بازی صنعت‌نفت را تأیید می‌کند.

بنابراین در گزارش آماری بهتر است همین عدد تازه‌تر مبنا قرار گیرد.

چرا فولاد برای رامین محیط متفاوتی شده است؟

داستان رضاییان در سال‌های اخیر فقط درباره کیفیت فنی نبوده است.

او در پرسپولیس، سپاهان و استقلال دوره‌هایی بسیار درخشان داشته، اما تقریباً همیشه شخصیت پررنگ، میل شدید به بازی کردن و حضور رسانه‌ای او نیز بخشی از داستان بوده است. همین ویژگی‌ها در محیط‌های پرتنش می‌توانند به اختلاف با مربی یا رختکن تبدیل شوند.

اما فولاد در دو مقطع اخیر وضعیت متفاوتی برای او ایجاد کرده است.

نخست اینکه نقش رامین در این تیم بسیار واضح است. از او انتظار نمی‌رود صرفاً یک مدافع محافظه‌کار باشد؛ ارسال، ضربه ایستگاهی و حضورش در حمله جزئی از ارزش فنی اوست.

دوم اینکه فولاد به تجربه او نیاز دارد. رضاییان در ۳۶ سالگی وارد تیمی نشده که مجبور باشد هر هفته برای اثبات جایگاه و محبوبیت خود با چند ستاره هم‌سطح رقابت کند. در اهواز از همان ابتدا یکی از چهره‌های اصلی پروژه تیم محسوب می‌شود.

این تفاوت در تعریف نقش می‌تواند برای بازیکنی با شخصیت رضاییان بسیار مهم باشد.

آیا واقعاً «همه در فولاد او را دوست دارند»؟

این بخش از روایت باید با احتیاط بیشتری بیان شود.

تصاویر استقبال هواداران در اهواز، رفتار بازیکنان و واکنش مثبت رسانه‌های نزدیک به فولاد نشان می‌دهد شروع دوره جدید رضاییان از نظر فضای پیرامونی مثبت بوده است. هنگام ورود او به اهواز نیز استقبال هواداران گزارش شد و خود رضاییان گفت جام جهانی را مدیون اهواز می‌داند و برای شاد کردن هواداران برگشته است.

اما از چند عکس یا رفتار دوستانه نمی‌توان نتیجه گرفت او «قطعاً در فولاد از تمام تیم‌های قبلی محبوب‌تر است».

محبوبیت در رختکن یک متغیر قابل اندازه‌گیری عمومی نیست و هیچ نظرسنجی یا اظهار جمعی بازیکنان فولاد منتشر نشده که چنین مقایسه‌ای را اثبات کند.

عبارت دقیق‌تر این است که فضای فعلی اطراف رضاییان در فولاد مثبت به نظر می‌رسد و دست‌کم در هفته‌های ابتدایی نشانه‌ای از تنش دیده نمی‌شود.

این موضوع با ادعاهایی که پیش‌تر درباره اختلافات او در استقلال منتشر می‌شد، تفاوت محسوسی دارد؛ اما هنوز برای قضاوت درباره یک فصل کامل بسیار زود است.

فولاد از رامین دقیقاً چه می‌خواهد؟

در ۳۶ سالگی نمی‌توان از رضاییان انتظار داشت همان مدافع راست ۲۶ ساله‌ای باشد که تمام طول خط را با شدت یکسان طی می‌کرد.

اما ویژگی‌هایی که با افزایش سن دیرتر از بین می‌روند، اتفاقاً همان چیزهایی هستند که رامین هنوز در سطح بالایی دارد: کیفیت ارسال، ضربه ایستگاهی، زمان‌بندی پاس آخر و تجربه تصمیم‌گیری در مناطق هجومی.

پاس گل آبادان دقیقاً نمونه همین مسئله بود.

فولاد در دو هفته اول تنها یک گل زده بود، اما مقابل صنعت‌نفت سه بار گلزنی کرد. رضاییان در گل دوم سهم مستقیم داشت و بخش مهمی از خطر فولاد نیز از توپ‌های ایستگاهی شکل گرفت.

اگر حمید مطهری بتواند پشت سر او پوشش دفاعی مناسبی ایجاد کند، رامین می‌تواند آزادی بیشتری برای اضافه شدن به حمله داشته باشد؛ همان ساختاری که بیشترین بازده را از توانایی‌هایش می‌گیرد.

یک هدف بزرگ دیگر؛ جام جهانی هنوز در ذهن رامین است

بازگشت دوباره به فولاد در مقطع فعلی یک انگیزه شخصی مهم نیز دارد.

رضاییان در تابستان بعد از جدایی از استقلال گزینه‌های مختلفی را بررسی کرد و حتی به ادامه فوتبال خارج از ایران فکر کرد، اما در نهایت دوباره اهواز را انتخاب کرد. گزارش‌های زمان انتقال نیز تأکید داشتند که حفظ شرایط مسابقه و حضور در چرخه تیم ملی از عوامل مهم تصمیم او بوده است.

او هنوز می‌خواهد نشان دهد سن ۳۶ سالگی الزاماً پایان رقابت در سطح ملی نیست.

برای بازیکنی در این سن، مهم‌ترین استدلال نه سابقه و نام، بلکه عملکرد هفتگی است. پنج پاس گل در هشت بازی با فولاد دقیقاً همان نوع آماری است که می‌تواند توجه کادر فنی تیم ملی را حفظ کند.

حالا استقلال؛ بازی‌ای که برای رامین عادی نیست

شروع خوب برابر صنعت‌نفت از یک جهت دیگر نیز اهمیت دارد.

فولاد در هفته چهارم باید مقابل استقلال قرار بگیرد؛ تیمی که رضاییان همین تابستان پس از یک دوره پرحاشیه از آن جدا شد. گزارش مسابقه آبادان نیز از همین حالا به این تقابل به‌عنوان دیدار بعدی حساس فولاد اشاره کرده است.

از نظر فوتبالی، فولاد حالا بازیکنی را در اختیار دارد که استقلال کاملاً او را می‌شناسد؛ اما از طرف دیگر رضاییان نیز شناخت دقیقی از بسیاری از بازیکنان و فضای تیم سابقش دارد.

برای رامین، این مسابقه احتمالاً فراتر از سه امتیاز عادی خواهد بود، هرچند ارزش واقعی عملکردش زمانی مشخص می‌شود که بتواند هیجان چنین مسابقه‌ای را به کیفیت فنی تبدیل کند.

اهواز دوباره بهترین جای رامین می‌شود؟

شروع دوره دوم رضاییان در فولاد تقریباً ایده‌آل بوده است: بازگشت رسمی، استقبال مثبت، حضور مستقیم در ترکیب و پاس گل در اولین مسابقه فصل؛ آن هم در یک برد سه بر صفر خارج از خانه.

آمار کلی نیز دلیل کافی برای خوش‌بینی می‌دهد: پنج پاس گل در هشت مسابقه با پیراهن فولاد و میانگین یک پاس گل در هر ۱.۶ بازی.

اما مهم‌تر از اعداد، شاید تناسب میان بازیکن و محیط باشد.

رامین در فولاد نقش مشخصی دارد، تیم به تجربه‌اش احتیاج دارد و توانایی اصلی او ــ ارسال و خلق موقعیت ــ عملاً بخشی از برنامه هجومی است. همین ترکیب می‌تواند توضیح دهد چرا اهواز در دو مقطع کوتاه، از نظر فوتبالی محیط مناسبی برای او بوده است.

بنابراین هنوز زود است بگوییم فولاد «جایی است که همه رامین را دوست دارند»، اما می‌توان با اطمینان بیشتری گفت فولاد فعلاً جایی است که فوتبال رامین رضاییان دوباره جواب می‌دهد.

آزمون بعدی هم خیلی دور نیست؛ استقلال. مسابقه‌ای که می‌تواند نشان دهد شروع درخشان آبادان فقط یک شب خوب بوده یا رضاییان واقعاً آماده است فصل بیست‌وششم را به یکی دیگر از فصل‌های تأثیرگذار دوران طولانی حرفه‌ای خود تبدیل کند.