الهام حسینی: رضازاده میتوانست رکورد تالاخادزه را بزند؛ حمله تند به پاداش ۷۰ میلیاردی قلعهنویی
صحبتهای الهام حسینی بار دیگر یکی از بحثهای قدیمی وزنهبرداری را زنده کرده است؛ مقایسه حسین رضازاده با لاشا تالاخادزه.
حسینی در پاسخ به پرسشی درباره بزرگترین وزنهبردار تاریخ، تالاخادزه را یکی از برجستهترین چهرههای این رشته دانست، اما بلافاصله اضافه کرد که از نظر او رضازاده اگر در دوران ستاره گرجستانی تمرین و رقابت میکرد، میتوانست رکوردهای او را پشت سر بگذارد.
این بخش از صحبتهای او بیش از همه به ظرفیت استفادهنشده رضازاده مربوط میشود. حسینی با اشاره به فیلمهای مسابقات قهرمان ایرانی و صحبتهایی که از کوروش باقری و دیگر همدورههای رضازاده شنیده، معتقد است او در بسیاری از مسابقات برای بردن وزنه لازم را زده و الزاماً مجبور نبوده تمام ظرفیت خود را روی تخته مسابقه به نمایش بگذارد.
اما رکوردهای رسمی تصویر روشنی از بزرگی هر دو ورزشکار ارائه میکنند.
تالاخادزه؛ صاحب سنگینترین رکوردهای تاریخ وزنهبرداری
فدراسیون جهانی وزنهبرداری در آرشیو رسمی خود برای تالاخادزه رکوردهای ۲۲۵ کیلوگرم یکضرب، ۲۶۷ کیلوگرم دوضرب و مجموع ۴۹۲ کیلوگرم را ثبت کرده است؛ رکوردهایی که او در مسابقات جهانی ۲۰۲۱ تاشکند به جا گذاشت. IWF این اعداد را بهترین عملکردهای ثبتشده تاریخ وزنهبرداری، فارغ از تغییر دستههای وزنی، توصیف کرده است.
تالاخادزه همچنین سه طلای متوالی المپیک در ریو ۲۰۱۶، توکیو ۲۰۲۰ و پاریس ۲۰۲۴ دارد و بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ هفت بار قهرمان جهان شد. او در مقطعی ۲۶ رکورد جهانی به نام خود ثبت کرده بود؛ اعدادی که جایگاهش را در بحث «بهترین فوقسنگین تاریخ» بسیار قدرتمند میکند.
از سال ۲۰۲۵ دستههای وزنی دوباره تغییر کردهاند و رکوردهای رسمی جاری در دسته +۱۱۰ کیلوگرم از نو تعریف شدهاند؛ بنابراین اعداد ۲۲۵ و ۲۶۷ کیلوگرم امروز رکورد جاری دسته جدید محسوب نمیشوند، اما همچنان بهترین وزنههای تاریخی ثبتشده در یکضرب و دوضرب فوقسنگین هستند.
رضازاده چقدر با تالاخادزه فاصله داشت؟
حسین رضازاده نیز یکی از بزرگترین فوقسنگینهای تاریخ است.
بر اساس گزارش رسمی IWF، قهرمان ایرانی دو بار در المپیک، در سیدنی ۲۰۰۰ و آتن ۲۰۰۴، مدال طلا گرفت و چهار بار نیز قهرمان جهان شد. او در دوران ورزشی خود شش رکورد جهانی ثبت کرد و بهترین رکوردهایش به ۲۱۳ کیلوگرم در یکضرب و ۲۶۳.۵ کیلوگرم در دوضرب رسید.
یعنی فاصله بهترین دوضرب ثبتشده رضازاده با رکورد تاریخی تالاخادزه تنها حدود ۳.۵ کیلوگرم است؛ اما در یکضرب فاصله ۱۲ کیلوگرمی وجود دارد.
از این منظر، ادعای حسینی درباره توانایی رضازاده برای دوضرب ۲۷۰ کیلوگرم از نظر عددی کاملاً دور از محدوده رکورد شخصی او نیست، اما هرگز در مسابقه رسمی اثبات نشده است.
این تفاوت مهم است؛ اینکه یک ورزشکار از نظر اطرافیان یا مربیان ظرفیت زدن وزنهای را داشته باشد، با رکورد ثبتشده روی تخته مسابقه یکسان نیست.
اگر رضازاده رقیبی مثل تالاخادزه داشت چه میشد؟
محور اصلی استدلال الهام حسینی به مسئله «رقابت» برمیگردد.
از نگاه او، رضازاده در دوران اوج خود حریفی نداشت که مجبورش کند در هر مسابقه برای وزنههای بسیار فراتر تلاش کند. اتفاقاً خود رضازاده نیز سالها قبل در مصاحبهای گفته بود ورزشکاران نسلهای بعدی سرانجام رکوردهای او را خواهند شکست و از تالاخادزه بهعنوان نمونه یاد کرده بود.
این فرضیه در ورزش قهرمانی قابل بحث است؛ وجود رقیب قدرتمند میتواند ورزشکار را مجبور کند ریسک بیشتری بپذیرد، تلاش سوم سنگینتری درخواست کند یا در تمرین به سقفهای بالاتری برسد.
با این حال، نمیتوان با قطعیت گفت رضازاده در رقابت مستقیم با تالاخادزه حتماً ۲۷۰ کیلوگرم دوضرب یا بیشتر از ۲۲۵ کیلوگرم یکضرب میزد. آن بخش از صحبت حسینی یک ارزیابی فنی و شخصی است، نه رکورد تاریخی اثباتشده.
الهام حسینی از فوتبال به وزنهبرداری رسید
بخش جالب دیگر گفتوگوی سرمربی تیم ملی زنان، روایت او از گذشته ورزشی خودش است.
حسینی میگوید پیش از وزنهبرداری رشتههای رزمی و فوتبال را تجربه کرده و حتی مهاجم خیبر خرمآباد بوده است. طبق روایت خودش، در دوران دانشجویی و در سال ۱۳۹۶ یک فراخوان رکوردگیری وزنهبرداری در فضای مجازی مسیر زندگی ورزشیاش را تغییر داد.
او ابتدا در فضایی کوچک زیر ساختمان محل زندگیاش تمرین میکرد و سپس برای رکوردگیری رسمی به ورزشگاه آزادی رفت.
مسیر بعدی حسینی به یکی از مهمترین داستانهای کوتاه تاریخ وزنهبرداری زنان ایران تبدیل شد. او در مسابقات قهرمانی آسیا ۲۰۲۲ در دسته ۸۱ کیلوگرم هر سه طلای یکضرب، دوضرب و مجموع را گرفت و نخستین زن ایرانی شد که در مسابقات بزرگسالان آسیا به مدال طلای وزنهبرداری میرسد.
حسینی امروز سرمربی تیم ملی وزنهبرداری زنان ایران است. تسنیم نیز این سمت را در گزارشهای اردوی تیم ملی در سال ۱۴۰۵ تأیید کرده است.
نسل الهام حسینی و اولین مدالهای زنان در بازیهای آسیایی
صحبت حسینی درباره اینکه «یک زن برای دیده شدن باید چند برابر مردان تلاش کند» در شرایطی مطرح میشود که وزنهبرداری زنان ایران در ناگویا ۲۰۲۶ مهمترین نتیجه تاریخ خود در بازیهای آسیایی را گرفت.
ریحانه کریمی نخستین مدال وزنهبرداری زنان ایران در تاریخ بازیهای آسیایی را به دست آورد و پس از او دیگر ورزشکاران این تیم نیز روی سکو رفتند. الهام حسینی پس از مدال کریمی گفته بود نقره حق شاگردش بوده و از سختی اردوهای طولانی تیم زنان صحبت کرده بود.
به همین دلیل بخش مربوط به تلاش نسل اول زنان وزنهبردار را میتوان فراتر از یک جمله شخصی دید؛ حسینی خود از نخستین قهرمانان بینالمللی این رشته در ایران بود و حالا به عنوان مربی نسلی را هدایت میکند که در بازیهای آسیایی نیز مدال گرفته است.
علی دایی؛ الگوی ایرانی الهام حسینی
حسینی در انتخاب الگو نیز پاسخ متفاوتی داده است.
او استیو جابز را الگوی غیروزرشی خود معرفی کرده، اما در ورزش ایران از علی دایی نام برده است. به گفته او، آنچه دایی را برایش برجسته میکند فقط دوران فوتبالی نیست، بلکه جایگاهی است که میان مردم پیدا کرده است.
حسینی معتقد است محبوبیتی که سالها پس از دوران بازی همچنان همراه دایی باقی مانده، نشاندهنده جایگاه ویژه اجتماعی اوست.
این بخش از صحبتهای او همچنین با علاقهاش به فوتبال پیوند دارد؛ حسینی میگوید استقلالی است اما در فوتبال باشگاهی، خیبر خرمآباد تیم شهرش را نیز دنبال میکند و از موفقیت آن خوشحال میشود.
انتقاد تند الهام حسینی از پاداش ۷۰ میلیاردی قلعهنویی
اما جنجالیترین قسمت مصاحبه احتمالاً مربوط به امیر قلعهنویی است.
الهام حسینی درباره پاداش اعلامشده برای سرمربی تیم ملی فوتبال گفت برایش قابل هضم نیست فردی به جام جهانی برود، نتیجه نگیرد و در عین حال چنین شرایط مالی داشته باشد.
اصل رقم ۷۰ میلیارد تومان قبلاً توسط مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال اعلام شده بود. تاج گفته است قرارداد اولیه قلعهنویی ۱۸ میلیارد تومان بوده، بعد به حدود ۳۰ میلیارد تومان افزایش پیدا کرده و علاوه بر آن ۷۰ میلیارد تومان بابت جام جهانی به او پرداخت شده است.
تیم ملی ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ با سه امتیاز از سه مسابقه از مرحله گروهی صعود نکرد. همین نتیجه باعث شده رقم پاداش سرمربی به یکی از موضوعات بحثبرانگیز فوتبال ایران تبدیل شود.
اظهارات حسینی را باید در همین چارچوب دید؛ این بخش نظر انتقادی شخصی او درباره نسبت پاداش و نتیجه ورزشی است و نه ادعایی درباره تخلف در پرداخت.
مصاحبهای که از رضازاده تا قلعهنویی را به هم وصل کرد
گفتوگوی تازه الهام حسینی چند وجه متفاوت از زندگی ورزشی او را کنار هم قرار داده است؛ از علاقه قدیمی به فوتبال و تجربه بازی برای خیبر تا تبدیل شدن به نخستین قهرمان آسیایی وزنهبرداری زنان ایران و سپس هدایت تیم ملی.
اما جملهای که احتمالاً بیش از همه در فضای وزنهبرداری بحث ایجاد میکند همان مقایسه رضازاده و تالاخادزه است.
تاریخ رسمی میگوید تالاخادزه با ۲۲۵ یکضرب، ۲۶۷ دوضرب و مجموع ۴۹۲ کیلوگرم سنگینترین رکوردهای ثبتشده این ورزش را در اختیار داشته است، در حالی که بهترین دوضرب رسمی رضازاده ۲۶۳.۵ کیلوگرم بوده است. بنابراین صحبت از دوضرب ۲۷۰ کیلویی رضازاده همچنان در قلمرو «اگر» باقی میماند.
با این حال، همین مقایسه نشان میدهد دو دهه پس از پایان دوران طلایی رضازاده، نام او هنوز معیار سنجش قدرتمندترین مردان تاریخ وزنهبرداری است.
در سوی دیگر، انتقاد حسینی از پاداش ۷۰ میلیاردی امیر قلعهنویی نیز احتمالاً بازتاب بیشتری پیدا خواهد کرد؛ بهویژه از زبان مربی زنی که خود بارها از کمبود امکانات و ضرورت حمایت بیشتر از وزنهبرداری زنان صحبت کرده و همین تابستان گفته بود با افزایش حمایتها حتی میتوان به مدال المپیک زنان ایران امیدوار بود.